III SA/Łd 516/25

Dnia 30 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. M. na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 czerwca 2025 roku w przedmiocie wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej postanawia: odrzucić skargę.

V. M. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 4 czerwca 2025 r. w przedmiocie wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że skarżący nie wniósł sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej z 4 czerwca 2025 r., zatem postępowanie administracyjne w tej sprawie nie zostało wszczęte i nie została wydana decyzja administracyjna. W związku z powyższym skarga na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 4 czerwca 2025 r. jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga jest dopuszczalna, w tym czy należy ona do jego właściwości. Stwierdzenie, że wniesienia skargi jest niedopuszczalne, obliguje sąd do odrzucenia skargi, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi strona uczyniła pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 4 czerwca 2025 r. stanowiące wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł. Wezwanie to zostało wystosowane w związku z naruszeniem obowiązku wniesienia opłaty za przejazd płatnym odcinkiem autostrady A4 węzeł B., 30 grudnia 2021 r. o godz. 17:56, pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], którego według Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców właścicielem na dzień naruszenia był V. M.. Jak wynika z administracyjnych akt postępowania wezwanie z 4 czerwca 2025 r. zostało doręczone skarżącemu 9 czerwca 2025 r. Skarżący nie złożył sprzeciwu od ww. wezwania, pomimo treści pouczenia, z którego wynikało, że w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego wezwania, może wnieść sprzeciw do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zgodnie z art. 37gf ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2268 z późn. zm.). 10 czerwca 2025 r. skarżący wniósł za to skargę do sądu na przedmiotowe wezwanie. Wobec powyższego należy stwierdzić, że wezwanie z 4 czerwca 2025 r. nie jest decyzją ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tym samym nie może stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Dodatkowo nie zostało zainicjowane postępowanie sprzeciwem od wezwania z 4 czerwca 2025 r. Tym samym nie został spełniony warunek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do § 2 cyt. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, skoro strona nie wniosła środka zaskarżenia od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. Z tego względu skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ds