III SA/Lu 171/25

Dnia 23 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 16 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu postanawia: odrzucić zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2025 r.

Sygn. III SA/Lu 171/25 UZASADNIENIE P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 16 stycznia 2025 r. w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: "P.p.s.a."). Wskazane postanowienie zostało doręczone skarżącemu – z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia zażalenia – w dniu 24 kwietnia 2025 r. Następnie postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2025 r. w sprawie III SPP/Lu 36/25 przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 10 lipca 2025 r. Sekretarz Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie poinformował, że zawiadomienie o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu zostało doręczone adw. M. M. w dniu 9 lipca 2025 r. Pełnomocnik z urzędu w dniu 14 lipca 2025 r. zapoznał się osobiście z aktami sprawy. Następnie w dniu 16 lipca 2025 r. (data nadania w placówce operatora publicznego) złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie natomiast z art. 177 § 3 P.p.s.a. w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Bez wątpienia pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie w terminie 7 dni od momentu dowiedzenia się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu. Jednak w ocenie Sądu zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu. Zagadnienie dopuszczalności odpowiedniego stosowania art. 177 § 3 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, było przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2021 r. w sprawie II OZ 883/21 (ONSAiWSA 2022, nr 3, poz. 43, z glosą krytyczną M. Szudrowicza, Prawo pomocy a zażalenia, przy sporządzaniu których nie obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2021 r., II OZ 883/21, OSP 2022, nr 9, s. 79). Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że art. 177 § 3 P.p.s.a. na podstawie art. 197 § 2 P.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń, ale jedynie w przypadku zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika to z celu art. 177 § 3 P.p.s.a., którym jest sprawne uregulowanie postępowania, w którym konieczne jest, z uwagi na obowiązywanie przy sporządzeniu skargi kasacyjnej tak zwanego przymusu adwokacko - radcowskiego (art. 175 P.p.s.a.), ustanowienie w ramach prawa pomocy pełnomocnika uprawnionego do wniesienia w imieniu strony postępowania skargi kasacyjnej. Taki cel art. 177 § 3 P.p.s.a. uzasadnia, na podstawie art. 197 § 2 P.p.s.a., odpowiednie stosowanie tego przepisu do zażaleń, ale tylko wtedy, gdy przy sporządzaniu zażalenia obowiązuje przymus adwokacko - radcowski, czyli - jak wynika z art. 194 § 4 p.p.s.a. - gdy przedmiotem zażalenia jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Wskazana racja nie występuje jednakże w przypadku, gdy sporządzenie zażalenia nie jest obwarowane tym szczególnym wymogiem. Podkreślić należy, że art. 177 § 3 P.p.s.a. zawiera szczególną w stosunku do art. 177 § 1 P.p.s.a. regulację w zakresie sposobu liczenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W art. 177 § 1 P.p.s.a. określono zasadę, według której termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest liczony od doręczenia odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem stronie postępowania. Wskazana zasada na podstawie art. 197 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie także do zażaleń. Według art. 177 § 3 P.p.s.a. ta zasada doznaje wyjątku, gdy zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie, zaś wyjątek polega na tym, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest liczony od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Tego wyjątku nie można jednak bez uzasadnionych powodów na podstawie art. 197 § 2 P.p.s.a. rozciągać na wszystkie zażalenia. Uzasadnione jest jego zastosowanie do zażaleń jedynie wtedy, gdy w przypadku zażalenia zachodzi ta sama okoliczność, która była powodem wprowadzenia art. 177 § 3 P.p.s.a., mianowicie przy sporządzeniu środka zaskarżenia obowiązuje przymus adwokacko - radcowski. Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając powyższe należy przyjąć, że art. 177 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. nie ma zastosowania do zażaleń, przy sporządzaniu których nie obowiązuje przymus adwokacko - radcowski. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w sprawie, bowiem zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nie jest objęte przymusem adwokacko – radcowskim. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zażalenie pełnomocnika z urzędu z dnia 16 lipca 2025 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu. Wobec powyższego na podstawie art. 178 P.p.s.a. zażalenie należało odrzucić.