III SA/Lu 256/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Referent Agnieszka Kuna po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. O. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego P. O., Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniach od [...] 2020 r. do [...] 2020 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie skarżącego przedsiębiorcy P. O.. Kontrolą został objęty okres od [...] 2019 r. do [...] 2020 r. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio poniżej 10 kierowców miesięcznie. W toku kontroli przeprowadzono m.in. analizę 18 plików pobranych z kart kierowców i 32 plików pobranych z tachografów. Ustalenia kontroli zawarto w protokole nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. O. karę pieniężną w wysokości [...] zł za ujawnione w protokole kontroli naruszenia, określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm., powołanej dalej jako "u.t.d." lub "ustawa o transporcie drogowym") pod: 1) lp. 1.5. – niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie; 2) lp. 5.6. - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: -skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; 3) lp. 5.8. - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: - o czas do 3 godzin; - o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin; 4) lp. 5.9. - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: - o czas do 2 godzin; 5) lp. 5.10. - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: - o czas do mniej niż 3 godzin; - o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin; 6) lp. 5.11. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut; 7) lp. 6.3.17. - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący kwestionował sposób obliczenia kary z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. – jako wielokrotności przewidzianej w tym przepisie kwoty kary, to jest naliczenia kary za brak zmiany danych w odniesieniu do każdej zmiany. Skarżący nie zgodził się także z mechanizmem sumowania kar za naruszenia z lp. 5.8. i lp. 5.10. Skarżący podniósł, że w świetle opisu naruszenia skracając odpoczynek kierowca wypełnił jedynie znamiona naruszenia z lp. 5.8.2., a nie jednocześnie lp. 5.8.1. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku naruszenia określonego pod. lp. 5.10., gdyż kierowca przekraczając 6 okresów 24-godzinnych wypełnił jedynie znamiona naruszenia określonego pod lp. 5.10.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto, w ocenie skarżącego organ pierwszej instancji naruszył także przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Skarżący podkreślił, że tylko do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do naruszenia lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zostało udowodnione, iż przedsiębiorca nie dochował obowiązku zgłoszenia w wymaganym terminie zmiany danych dotyczących pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...] Zgodnie z informacją uzyskaną z Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Inspektor Transportu Drogowego, w okresie objętym kontrolą do licencji zgłoszonych było 10 pojazdów, w tym pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...] i [...] Natomiast w dniu [...] czerwca 2020 r. przedsiębiorca zgłosił zmianę polegającą na wycofaniu pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] oraz zgłoszeniu pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...]. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami P. O., w okresie objętym kontrolą skarżący wykorzystywał do wykonywania działalności gospodarczej pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...], natomiast nie wykorzystywał pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] Zatem skarżący nie zgłosił do organu licencyjnego w wymaganym terminie 8 zmian danych polegających na: wycofaniu z użytkowania pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] oraz zgłoszeniu do użytkowania pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] Organ odwoławczy zauważył, że twierdzenia skarżącego o zgłoszeniu zmiany pojazdów do organu licencyjnego w pierwszej połowie 2019 r. nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie bowiem z informacją Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Inspektor Transportu Drogowego przedsiębiorca w dniu [...] 2019 r. posiadał 10 wypisów z licencji, a do dnia [...] czerwca 2020 r. nie dokonywał żadnych zmian w wykazie taboru. Strona dokonała zmiany w zakresie pojazdów zgłoszonych do licencji dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r., a zatem z przekroczeniem wymaganego terminu. W związku z argumentacją podniesioną w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., karą pieniężną w wysokości [...] zł sankcjonowany jest każdy przypadek niezgłoszenia właściwemu organowi, w wymaganym terminie, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że w okolicznościach sprawy kara pieniężna powinna wynosić [...] zł, jednakże z uwagi na treść art. 139 k.p.a. podlegała ograniczeniu do wysokości [...] zł ustalonej w decyzji organu pierwszej instancji. Odnośnie naruszenia z lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów wykazała, iż w dniu [...] stycznia 2020 r. o godzinie 09:09 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 11 minut – od godziny 00:58 dnia [...] stycznia 2020 r. do godziny 9:09 dnia [...] stycznia 2020 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut. Także w dniu [...] lutego 2020 r. godzinie 13:31 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego ten sam kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 25 minut – od godziny 5:06 dnia [...] lutego 2020 r. do godziny 13:31 dnia [...] lutego 2020 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut. Organ podkreślił, że w obu przypadkach przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie za stwierdzone naruszenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Odnosząc się do naruszenia z lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, organ odwoławczy wskazał, że w świetle treści lp. 5.8.1. oraz lp. 5.8.2. załącznika nr 3 do u.t.d. skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego o czas do 3 godzin zagrożone jest karą pieniężną w wysokości [...] zł, a o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin – karą pieniężną w wysokości [...] zł. Z kolei według treści lp. 5.8.3. załącznika nr 3 do u.t.d. za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin kara za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego wynosi [...] zł. W ocenie organu sankcje w postaci kar pieniężnych opisane zostały w omawianym przepisie w sposób "schodkowy", a sformułowanie przepisu lp. 5.8.3. oznacza tylko tyle, że ustawodawca nie przewiduje dalszej gradacji wysokości jednostkowej kary pieniężnej powyżej [...] zł, a jedynie określa jej końcową wartość. Zdaniem organu odwoławczego nie daje to podstaw do przyjęcia, że przepisy lp. 5.8.1. i lp. 5.8.2. nie mogą być już stosowane. Wobec powyższego organ uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przewidziane w lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem analiza danych zawartych na karcie kierowcy [...] [...] wykazała, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym od dnia [...] lutego 2020 r. godz. 00:00 do dnia [...] lutego 2020 r. godz. 23:59 odebrał jedynie 39 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 8:22 dnia [...] lutego 2020 r. do godziny 23:57 dnia [...] lutego 2020 r., podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 5 godzin i 25 minut. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia określonego pod lp. 5.9. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, w związku z czym zachodziły podstawy do uchylenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł nałożonej za wskazane naruszenie przez organ pierwszej instancji. Jak ustalił organ odwoławczy, kierowca [...] [...] w okresie rozliczeniowym od dnia [...] listopada 2019 r. godz. 00:00 do dnia [...] grudnia 2019 r. godz. 23:59 odebrał 40 godzin i 15 minut odpoczynku tygodniowego – od godz. 14:45 w dniu [...] listopada 2019 r. do godz. 7:00 w dniu [...] listopada 2019 r., co oznacza, że nie doszło do naruszenia przepisów u.t.d. Organ odwoławczy podzielił natomiast ustalenie zaistnienia naruszenia przewidzianego w lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy [...] [...] organ ustalił, że w dniu [...] października 2019 r. o godz. 10:16 kierowca zakończył odpoczynek tygodniowy. Najdalej przed upływem 6 24-godzinnych okresów, a więc przed godz. 10:16 w dniu [...] października 2019 r. kierowca powinien rozpocząć kolejny odpoczynek tygodniowy. Natomiast kierowca kolejny odpoczynek tygodniowy rozpoczął w dniu [...] października 2019 r. o godz. 14:38. Oznacza to, że kierowca przekroczył 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas 4 godzin i 22 minut. W konsekwencji organ uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ wskazał na treść lp. 5.10.1. oraz lp. 5.10.2. załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którymi za przekroczenie 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas do mniej niż 3 godzin sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł (lp. 5.10.1.), a o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin – karą pieniężną w wysokości [...] zł (lp. 5.10.2.). Organ wyjaśnił, że kwoty jednostkowych kar pieniężnych, za każde opisane w załączniku nr 3 do u.t.d. naruszenie dotyczące czasu pracy kierowców, podlegają sumowaniu, ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość administracyjnej kary pieniężnej jest uzależniona od rozmiarów stwierdzonego naruszenia. Przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej. Szczegółowy mechanizm jej ustalania wynika wprost z przepisów ustawy, nie pozwalając organowi na swobodę w jej kształtowaniu. Przepis lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczący sankcji związanej z przekroczeniem przez kierowcę 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, musi odnosić się do całego okresu czasowego niezgodnego z przepisami prawa, a nie tylko jego części. Sankcje w postaci kar pieniężnych zostały opisane w sposób "schodkowy", a mianowicie: przedział czasowy przekroczenia do mniej niż 3 godzin podlega karze [...] zł, przedział czasowy powyżej 3 godzin do mniej niż 12 godzin podlega karze [...] zł, a ostatni przedział czasowy powyżej 12 godzin podlega karze [...] zł. Sformułowanie przepisu lp. 5.10.3. oznacza tylko tyle, że ustawodawca nie przewiduje dalszej gradacji wysokości jednostkowej kary pieniężnej powyżej [...] zł, a jedynie określa jej końcową wartość. Nie daje to w żaden sposób podstaw do przyjęcia, że przepisy lp. 5.10.1. i lp. 5.10.2. nie mogą być już stosowane. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem organu zasadne było nałożenie na skarżącego kary w wysokości [...] zł. Odnosząc się do naruszenia przewidzianego pod lp. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, organ podniósł, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy [...] [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, iż kierowca w dniu [...] października 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godz. 09:47 do godz. 14:58. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie za wskazane naruszenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy uznał także za uzasadnione nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, co zgodnie z lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł za każdego kierowcę. Organ podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 168, str. 16) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych z karty kierowcy nie przekracza 28 dni. Przy tym okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, w przypadku których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Organ ustalił, że skarżący w objętym kontrolą okresie od [...] 2019 r. do [...] 2020 r. nie dochował wskazanego wyżej terminu i nie wczytywał regularnie (maksymalnie raz na 28 dni) danych z kart sześciu kierowców. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy uzasadnione jest nałożenie na skarżącego kar pieniężnych, których suma wynosi [...] zł. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. W świetle art. 92a ust. 1 i 7 w związku z treścią załącznika nr 3 do u.t.d. wysokości kar pieniężnych są określone w sposób sztywny. W związku z tym organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych i na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. przepis art. 189d k.p.a. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie nie znajdują też art. 189e oraz art. 189f k.p.a. Kwestie, których dotyczą powołane przepisy, zostały bowiem uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów oraz okoliczności mogących zwolnić stronę z odpowiedzialności na podstawie art. 92b u.t.d. Skarżący nie wskazał także okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, wobec czego w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Do ustalonych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący P. O. zaskarżył w całości decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2021 r., zarzucając naruszenie: 1. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji i oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 2. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji niezgodnie z wymogami przewidzianymi w wymienionym przepisie, w szczególności na zaniechaniu sporządzenia uzasadnienia prawnego będącego wyrazem argumentacji prawnej organu drugiej instancji w zakresie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia co do istoty sprawy; 3. art. 127 k.p.a. poprzez nieuzasadnione i nieuprawione rozstrzygnięcie w zakresie naruszeń, które nie podlegały zaskarżeniu w postępowaniu odwoławczym (odwołanie dotyczyło jedynie naruszenia określonego pod lp. 1.5.); 4. art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 3 w zw. z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez jego błędną interpretację i bezpodstawne zastosowanie krotności w przypadku, gdy szczegółowo uzasadniono treść lp. 1.5. oraz wolę ustawodawcy; 5. art. 92b i 92c u.t.d. poprzez niezastosowanie w sprawie; 6. art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione w treści jej zarzutów i uzasadnienia. Stosownie bowiem do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jedynie art. 57a, który w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. W ocenie Sądu nie zasługiwał na podzielenie zarzut rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją w zakresie, który nie podlegał zaskarżeniu w postępowaniu odwoławczym. Analiza treści odwołania i stawianych w nim zarzutów bezsprzecznie wskazuje, że wbrew stanowisku skarżącego odwołanie nie dotyczyło jedynie naruszenia określonego pod lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Dlatego nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ drugiej instancji nie był uprawniony do kontroli całości decyzji organu pierwszej instancji oraz, że rozstrzygnął również w zakresie niezaskarżonej części decyzji tego organu. Natomiast stwierdzić należy, że rozstrzygając w sprawie organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, co uzasadniało uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak i decyzji organu pierwszej instancji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm.). W świetle treści art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 7750 zł za naruszenia opisane w: lp. 1.5., lp. 5.6., lp. 5.8., lp. 5.10., lp. 5.11. i lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na: 1) niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie (lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.) - nałożono karę w wysokości 3200 zł; 2) niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku o czas do 1 godziny (lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d.) – nałożono karę w łącznej wysokości 200 zł; 3) skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone (lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d.) – nałożono karę w łącznej wysokości 450 zł, jako sumę kar jednostkowych z lp. 5.8.1. oraz lp. 5.8.2.; 4) przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku (lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d.) – nałożono karę w łącznej wysokości 800 zł, jako sumę kar jednostkowych z lp. 5.10.1. oraz lp. 5.10.2.; 5) przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d.) – nałożono karę w wysokości 100 zł; 6) naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy (lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d.) – za sześć stwierdzonych naruszeń nałożono karę w łącznej wysokości 3000 zł. W pierwszej kolejności należy wskazać na prawidłowość ustaleń faktycznych, w świetle których wymienione wyżej naruszenia ustawy o transporcie drogowym rzeczywiście miały miejsce. Ustalenia znajdują w pełni odzwierciedlenie w materiale dowodowym. W szczególności wskazać należy na znaczenie w sprawie protokołu kontroli, który jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Trzeba także podkreślić, że w przypadku skrócenia dzielonego dziennego okresu odpoczynku, skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, przekroczenia 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy okoliczności faktyczne zostały ustalone na podstawie odczytu danych z urządzeń rejestrujących, których prawidłowości działania skarżący nie kwestionował. Wprawdzie skarżący w treści swoich zeznań wskazywał, że dochował obowiązku zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, jednakże trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że twierdzeniom skarżącego przeczy zestawienie jego zeznań z treścią informacji udzielonej przez Biuro do spraw Transportu Międzynarodowego Inspektor Transportu Drogowego. P. O. zeznał bowiem, że w okresie objętym kontrolą do wykonywania działalności gospodarczej wykorzystywał pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...], a nie wykorzystywał pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] Natomiast zgodnie z mającą charakter dokumentu urzędowego informacją Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Inspektor Transportu Drogowego skarżący dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r. zgłosił zmianę polegającą na wycofaniu pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] oraz zgłoszeniu pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...]. Prawidłowe jest zatem ustalenie organu, że skarżący nie dotrzymał terminu na zgłoszenie zmian do organu licencyjnego. Podkreślić należy, że skarżący nie podważył skutecznie prawidłowości ustaleń przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a wynikających z treści dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. W szczególności nie zgłaszał zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia [...] 2020 r. W trakcie postępowania administracyjnego i w skardze skarżący nie powołał żadnych okoliczności mogących podważyć prawidłowość ustalenia stanu faktycznego. Co prawda, wnosząc odwołanie oraz skargę do Sądu skarżący zarzucił nienależyte wyjaśnienie przez organ stanu faktycznego sprawy, a przez to uchybienie przepisom art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., jednak nie uzasadnił w omawianym zakresie swoich zarzutów, które w związku z tym należy ocenić jako gołosłowne. W zaskarżonej decyzji powołano również właściwe podstawy prawne obowiązków, których nieprzestrzeganie stanowiło istotę stwierdzonych naruszeń. W szczególności w odniesieniu do naruszenia z lp. 1.5. przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. przewiduje, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stosownie zaś do art. 7a ust. 7 u.t.d. po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1. markę, typ; 2. rodzaj/przeznaczenie; 3. numer rejestracyjny; 4. numer VIN; 5. wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Konsekwencją powyższych obowiązków jest treść lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości [...] zł sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę. Nie można zgodzić się z interpretacją skarżącego, że przywołana treść lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. pozwala na nałożenie jedynie kary [...] zł z tej przyczyny, że zmiany kilku danych do właściwego organu można dokonać jednym zgłoszeniem. Niezaprzeczalnie zmian kilku danych można dokonać jednym zgłoszeniem, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jednak zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę treść powołanego wyżej przepisu, każde zgłoszenie lub wycofanie pojazdu do licencji stanowi osobną zmianę w jej treści i w przypadku przekroczenia terminu 28 dni stanowi nowe, osobne naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] zł. W okolicznościach sprawy nie zachodziły zatem podstawy do określenia kary za wskazane naruszenie w wysokości niższej, niż ustalona w tej sprawie kwota [...]zł. Skarżący w dotychczasowym postępowaniu nie powołał także okoliczności, które w świetle przepisów art 92b i 92c u.t.d. mogłyby stanowić podstawę uwolnienia się strony od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Wskazać natomiast należy, że rozstrzygające w sprawie organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie dotyczącym określenia wysokości nałożonych na skarżącego administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie opisane pod lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego jednego z kierowców oraz za naruszenie opisane pod lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Stosownie do l.p. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d., skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: 1) o czas do 3 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 150 zł, 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 300 zł, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 400 zł. Zgodnie zaś z l.p. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d. przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: 1) o czas do mniej niż 3 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 350 zł, 2) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 450 zł, 3) o czas od 12 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 550 zł. Dokonując interpretacji powyższych przepisów prawa materialnego w pierwszym rzędzie należy mieć na względzie, że aktualnie występuje trwała tendencja do rozszerzania podstaw prawnych wymierzania sankcji administracyjnych, w szczególności zaś stosowania kar pieniężnych za naruszenia nakazów i zakazów przewidzianych w aktach materialnego prawa administracyjnego. Ich zakres jest bardzo szeroki. W oparciu o kryterium przedmiotu ochrony prawnej wyodrębnić można m.in. grupy sankcji administracyjnych dotyczących szeregu dziedzin, w tym również dotyczących zasad prowadzenia działalności gospodarczej, dróg publicznych, czy bezpieczeństwa w ruchu i transporcie drogowym. Jednocześnie zważyć należy, że szczególnie ważny z punktu widzenia ochrony praw jednostki jest wymóg formułowania norm o charakterze represyjnym zgodnie z zasadami poprawnej legislacji. Określoność elementów oraz kryteriów stosowania sankcji w przepisach rangi ustawowej oznacza, że przepisy prawa muszą odpowiadać kryterium podstawowej zrozumiałości i precyzji językowej. Wskazaną zasadę określoności wywieść można z reguły konstytucyjnej wynikającej z art. 7 Konstytucji RP. Poprawność konstrukcji przepisu prawa to jego zgodność z regułami języka polskiego i logiki. Określoność regulacji ma szczególne znaczenie w formułowaniu przepisów o charakterze sankcyjnym, zwłaszcza zawierających określenie zachowania ujemnie ocenianego przez ustawodawcę oraz wskazanie następstw tego zachowania. Z kolei wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. W konsekwencji wymóg precyzyjności sprowadza się przede wszystkim do tego, aby przepisy prawa były pozbawione wieloznaczności językowych i formułowane przede wszystkim przy zastosowaniu zwrotów ostrych. Redakcja przepisów i stopień ich precyzji językowej powinny umożliwiać podmiotom – adresatom tych przepisów, jednoznaczne ustalenie znaczenia normy – praw i obowiązków z niej wynikających (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt K24/00 OTK 2001, Nr 3, poz. 51 oraz z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. akt K7/99, OTK 2000, Nr 1, poz. 2, a także K. Wojtyczek, Granice ingerencji ustawodawczej w sferę praw człowieka w Konstytucji RP, Kraków 1999, s. 119). W świetle powyższych zasad, w ocenie Sądu organy rozstrzygające w niniejszej sprawie dokonały błędnej wykładni przepisów materialnoprawnych, które były podstawą wymierzenia skarżącemu administracyjnych kar pieniężnych za naruszenia określone w lp. 5.8. i lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem Sądu organy w sposób nieuprawniony zakwalifikowały wyłącznie jedno ujawnione naruszenie, polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego o czas 5 godzin i 25 minut, jako dwa różne naruszenia opisane i sankcjonowane odrębnie w dwóch różnych jednostkach redakcyjnych lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d., a mianowicie lp. 5.8.1. i lp.5.8.2. Oznaczało to w konsekwencji, że wymierzona skarżącemu kara pieniężna, pomimo stwierdzenia ewidentnie jednego naruszenia, skutkowała nieuzasadnionym wymierzeniem stronie zsumowanych kar za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego o czas do 3 godzin, z czym wiązało się wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 150 zł oraz o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin, z czym wiązało się wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł. Zatem łącznie za stwierdzone naruszenie wymierzono skarżącemu karę w wysokości 450 zł w sytuacji, gdy nie zachodziły ku temu podstawy. Analogiczny i w ocenie Sądu błędny schemat naliczenia kary pieniężnej organy zastosowały w przypadku określonego pod lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenia polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. W związku z ustaleniem, że kierowca przekroczył 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas 4 godzin i 22 minut, organy wymierzyły skarżącemu za wskazane jedno naruszenie karę pieniężną w wysokości 800 zł, jako sumę kar z lp. 5.10.1. (przekroczenie o czas do mniej niż 3 godzin sankcjonowane karą w wysokości 350 zł) oraz lp. 5.10.2. (przekroczenie o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin sankcjonowane karą w wysokości 450 zł). W ocenie Sądu przyjęta przez organy wykładnia, wedle której dopuszczalne jest sumowanie kar w ramach omawianych naruszeń, nie jest obecnie dopuszczalna. Wymaga podkreślenia, że wskazane naruszenia zostały ujawnione w toku kontroli przeprowadzonej w 2020 r., a kontrolą objęto okres od dnia [...] 2019 r. do dnia [...] 2020 r. Zatem do wskazanych wyżej naruszeń doszło już w okresie obowiązywania istotnie znowelizowanej w tym zakresie ustawy o transporcie drogowym, która stanowiła podstawę prawną wymierzania stronie administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Treść omawianych naruszeń określonych w lp. 5.8. i lp. 5.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w znowelizowanym brzmieniu istotnie różni się od brzmienia obowiązującego przed dokonaniem nowelizacji na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r. Wskazana nowelizacja ustawy o transporcie drogowym w załączniku nr 3, oprócz oznaczenia rodzaju poszczególnych naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wprowadziła również w przypadku niektórych naruszeń oznaczenie numeru grupy naruszeń oraz wagę danego naruszenia, jako: PN – poważne naruszenie, BPN – bardzo poważne naruszenie i NN – najpoważniejsze naruszenie, stosownie do treści załącznika I do rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L nr 74 z dnia 19 marca 2016, str. 8, dalej jako "rozporządzenie nr 2016/403"). Wskazanym rozporządzeniem Komisja dokonała kategoryzacji wagi naruszeń przepisów UE, w tym dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku, z uwzględnieniem także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L z 2009 r. nr 300, str. 51). W pkt 21 preambuły rozporządzenia nr 1071/2009 podkreślono zaś, że państwa członkowskie powinny przewidzieć sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia, a sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Do problematyki wagi poszczególnych naruszeń oprócz rozporządzenia nr 2016/403, odnoszą się też przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 102, str. 1, z późn zm., dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006"). Jak stanowi pkt 26 preambuły rozporządzenia nr 561/2006, państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonanie. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Wspólny zakres środków dostępnych Państwom Członkowskim powinien zawierać także możliwość unieruchomienia pojazdu w razie wykrycia poważnych naruszeń. Zawarte w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące kar lub postępowania nie powinny naruszać przepisów krajowych dotyczących ciężaru dowodu. Obowiązująca obecnie treść załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym uwzględnia postulaty zawarte w rozporządzeniu 2016/403. Należy przy tym zauważyć, że wskazana wyżej nowelizacja ustawy o transporcie drogowym stanowi istotną zmianę w stosunku do uprzednio obowiązującego stanu prawnego z tego względu, że zmodyfikowano nie tylko sposób opisu poszczególnych naruszeń i wysokość kar za poszczególne naruszenia, ale również wysokość kar powiązano bezpośrednio (w większości przypadków) z wagą danego naruszenia. Dlatego obecnie ustawodawca przewiduje dla naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców (lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d.), kary w różnych wysokościach, w zależności właśnie od stopnia wagi naruszenia, określając w odpowiednich przypadkach także numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia 2016/403. W odniesieniu do omawianych w sprawie naruszeń wysokość kar oraz numer grupy i waga naruszeń przedstawia się następująco: - lp. 5.8.1. – o czas do 3 godzin – 150 zł - lp. 5.8.2. - o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin – 300 zł – 1.26 PN - lp. 5.8.3. - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin - 400 zł – 1.27 BPN - lp. 5.10.1. - o czas do mniej niż 3 godzin – 350 zł - lp. 5.10.2. - o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin – 450 zł – 1.28 PN - lp. 5.10.3. - o czas od 12 godzin – 550 zł – 1.28 BPN Podsumowując, obecna treść lp. 5.8. i lp. 5.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 września 2018 r. jest istotnie odmienna od poprzednio obowiązujących w tym zakresie uregulowań i jej wykładnia winna uwzględniać omówione wyżej przesłanki wprowadzonych zmian. Można przy tym zauważyć, że wprawdzie odmiennie od ustawodawcy krajowego prawodawca unijny w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403 kategoryzując wagę poszczególnych naruszeń określił przedziały czasowe przy użyciu symboli matematycznych ( W konsekwencji należało stwierdzić, że w świetle prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest dopuszczalne sumowanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy dotyczących czasu pracy i okresu odpoczynku kierowców, jeżeli jedno stwierdzone naruszenie w tym zakresie podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do u.t.d. Stanowisko to znajduje aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1386/19; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1046/19; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Op 25/20, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. III SA/Lu 232/20, z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. III SA/Lu 88/21, z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 49/20). Mając na względzie powyższe rozważania należało uznać, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w związku z lp. 5.8.1. i lp. 5.8.2. oraz w związku z lp. 5.10.1. i lp. 5.10.2 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż w zakresie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego prawidłowa wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej winna zostać ustalona wyłącznie na podstawie określonej w lp. 5.8.2. załącznika nr 3 do u.t.d. – na kwotę [...]zł, zaś kara za naruszenie polegające na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku winna wynieść [...] zł – zgodnie z lp. 5.10.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Dlatego nałożenie na skarżącego kar za stwierdzone w tym zakresie naruszenia w wysokości – odpowiednio – [...] zł i [...] zł było bezpodstawne. W świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawnych niedopuszczalny jest bowiem zastosowany w niniejszej sprawie mechanizm sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia. Przekroczenie minimalnych progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń w zakresie czasu pracy kierowców powoduje uruchomienie kolejnej, przewidzianej prawem wyższej sankcji. W przypadku omawianych naruszeń z lp. 5.8. oraz lp. 5.10. w okolicznościach sprawy doszło więc do nieuprawnionego podwójnego sankcjonowania każdego ze stwierdzonych naruszeń przepisów ustawy. Tego rodzaju działanie pozostaje zaś w sprzeczności z pkt 26 preambuły do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującym, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne i odstraszające, ale też proporcjonalne i niedyskryminujące. Wskazanym wymogom nie odpowiadają kary nałożone na skarżącego. Wobec zaś nieuprawnionego zawyżenia w okolicznościach sprawy kar za omówione dwa naruszenia, także prawidłowo naliczona suma wszystkich kar, ustalona w zaskarżonej decyzji na kwotę [...]zł, winna być stosownie niższa. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt [...]. a p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.