III SAB/Kr 63/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu 31 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 6 lutego 2021 r. postanawia: - odrzucić skargę -

K. J. – nazywany dalej "Skarżącym", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 6 lutego 2021 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej wyjaśniając, że postanowieniem z 11 lutego 2021 r. (nr 11/2021) Komendant odmówił Skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postanowienie to zostało doręczone stronie 22 lutego 2021 r. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do WSA w Krakowie, ten zaś postanowieniem z 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt III SA/Kr 497/21) skargę tę odrzucił. Wskazując na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19), organ podniósł, że w tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi na bezczynność jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w powyższej uchwale. Stwierdza także, że znajduje ona zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, ponieważ – wbrew temu co podnosi Skarżący – sprawa została merytorycznie załatwiona przez organ. Świadczy o tym treść postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 11 lutego 2021 r. (nr 11/2021), które znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (k. 6). W postanowieniu tym organ jasno stwierdził, że nie znajduje podstawy, aby uwzględnić żądanie strony wyrażone w przedmiotowym wniosku z 6 lutego 2021 r. Co więcej Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do WSA w Krakowie, która to została odrzucona przez ten sąd postanowieniem z 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt III SA/Kr 497/21; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W motywach tego postanowienia WSA w Krakowie stwierdził, że skarga strony była niedopuszczalna w rozumieniu 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 tej ustawy. Skarżący, chociaż został pouczony o prawie do wniesienia zażalenia do Komendanta Głównego Policji, nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym – a co za tym idzie, wspomniana skarga została uznana za niedopuszczalną. W związku z powyższym, Sąd zauważa, że rozpoznawana skarga została wniesiona do WSA w Krakowie nie tylko po tym, jak organ załatwił sprawę (a w ten sposób zakończył postępowanie administracyjne), ale również po tym, jak sąd administracyjny wypowiedział się w sprawie i zakończył postępowanie sądowoadministracyjne. W tym stanie rzeczy wniesienie skargi na bezczynność było niedopuszczalne, a przez to podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.