III SO/Kr 20/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu 31 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nowym Sączu z 30 maja 2025 r., nr MOPS.I.5022.004660.05.2025 w sprawie udzielenia tymczasowego schronienia postanawia: - odrzucić wniosek -

P. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w piśmie z 31 maja 2025 r. z wnioskiem o wydanie postanowienia zabezpieczającego na czas trwania procedury administracyjnej. Wnioskodawca wyjaśnił, że wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu odwołanie od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nowym Sączu. Wskazując na art. 130 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") wnioskodawca stwierdził, że jest uprawniony do zwrócenia się do sądu administracyjnego z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez SKO w Nowym Sączu. Swoje prawo wnioskodawca dodatkowo wywodził z zastosowania w drodze analogia legis art. 730 § 1 i § 2 oraz art. 7301 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji MOPS w Nowym Sączu podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). Powyższa ustawa nie przewiduje możliwości wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji organu pierwszej instancji, której prawidłowość jest kwestionowana przez stronę na skutek wniesienia przez nią środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. O wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności administracyjnej sąd decyduje jedynie wówczas, gdy zostanie do niego skierowana skarga. W takim przypadku sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Tym samym, tak długo, jak do sądu nie wpłynie skarga – tak długo sąd nie ma możliwości wstrzymania kwestionowanej przez stronę decyzji organu pierwszej instancji. Podstawy prawnej dla tego rodzaju wniosku nie można również wywodzić w drodze analogia legis z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wnioskowanie analogia legis przebiega w następujący sposób: wpierw należy ustalić, że dany stan nie jest unormowany przez właściwe przepisy; dalej należy ustalić, że inne przepisy prawne regulują sytuację pod istotnymi względami podobną; końcowo należ powiązać fakt nieunormowany z konsekwencjami prawnymi właściwymi dla faktu unormowanego. Innymi słowy, prościej rzecz ujmując i odnosząc do niniejszej sprawy, pierwszy etap tego wnioskowania wymaga stwierdzenia, że dana kwestia nie została uregulowania w ustawie Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. W tym przypadku, jak już było o tym mowa powyżej, ustawa ta nie przewiduje możliwości złożenia do sądu administracyjnego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, od którego strona odwołuje się w toku postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawiono w gestii organu odwoławczego, który w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji (art. 135 k.p.a.). Według strony przepisami, które miałyby stanowić dla sądu administracyjnego podstawę prawną wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, poprzez ich zastosowanie w drodze analogia legis, są art. 730 § 1 i § 2 oraz art. 7301 § 1 k.p.c. Przepisy te uprawniają sąd powszechny do udzielenia stronie lub uczestnikowi postępowania zabezpieczenia, a konkretna postać tego zabezpieczenia zależna jest od rodzaju roszczenia, interesu prawnego stron oraz wymogów należytej ochrony (art. 7301 § 3 k.p.c.). Zdaniem Sądu, nie ma podstaw, aby z przepisów tych wywodzić skutki prawne względem decyzji organu pierwszej instancji, od której strona odwołała się do SKO w Nowym Sączu, poprzez wstrzymanie jej wykonania. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie rozwiązań prawnych przewidzianych w procedurze cywilnej byłoby nazbyt daleko idące. Postępowanie sądowoadministracyjne, ukształtowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma charakter zupełny – tj. przewiduje w całościowy sposób czynności podejmowane przez sądy administracyjnego, składowe procedury, etc. Domniemywać można, że skoro ustawodawca nie przewidział wprost uprawnienia sądu administracyjnego do wstrzymania wykonania decyzji, w stosunku do której nadal trwa kontrola instancyjna prowadzona przez organ administracyjny wyższego stopnia – sąd administracyjny takiej kompetencji nie posiada. Dostrzeżona przez wnioskodawcę luka nie jest zatem luką konstrukcyjną, to jest taką luką, która sprawia, że procedura staje się niekompletna, ponieważ w przepisach prawa nie przewidziano normatywnego kontekstu potrzebnego dla rozstrzygnięcia kwestii objętej tą procedurą. Brak uregulowania omawianej kwestii jest bowiem wyłącznie konsekwencją ogólnego założenia, zgodnie z którym sąd administracyjny władny jest podejmować rozstrzygnięcia jedynie wobec takich aktów i czynności, które na skutek skargi zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Na wcześniejszym etapie, to jest na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, omawiane zagadnienie zostało pozostawione do załatwienia przez organ odwoławczy. W konsekwencji, jak już było o tym mowa, Sąd odrzucił wniosek strony na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., ponieważ był on niedopuszczalny.