V SA/Wa 177/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A.z siedzibą w D. na I. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 5 grudnia 2024 r. znak POWII.5455.168.2022.KN.KK.4 w przedmiocie zobowiązania do pokrycia kosztów badań jakościowych produktu leczniczego i kosztów pobrania próbki postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić A. z siedzibą w D. na I. kwotę 458 zł (czterysta pięćdziesiąt osiem złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 30 grudnia 2024 r., pod poz. 43488.

Zarządzeniem z 14 marca 2025 r. wezwano pełnomocnika [...] z siedzibą w [...] (zwanej dalej: "stroną skarżącą") do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wskazanie sposobu reprezentacji strony skarżącej, tj. czy osoby, które udzieliły pełnomocnictwa procesowego: [...] i [...] są uprawnione do reprezentacji strony skarżącej i czy każda z tych osób uprawniona jest do samodzielnej reprezentacji czy łącznie z innym dyrektorem/prokurentem oraz wskazania, z jakich dokumentów, regulacji prawnych wynikają zasady reprezentacji strony skarżącej. Sąd wyjaśnił, że z dołączonego do skargi dokumentu – Certificate of Registration, przetłumaczonego z języka angielskiego na język polski przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego wynika, że ww. osoby są prokurentami w Radzie Dyrektorów strony skarżącej, jednak w ww. dokumencie nie znajdują się informacje o sposobie reprezentacji strony skarżącej. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 21 marca 2025 r. Dwumiesięczny termin do usunięcia braku formalnego skargi rozpoczął zatem bieg od 22 marca 2025 r. i upływał bezskutecznie 21 maja 2025 r. Pomimo tego brak formalny skargi nie został usunięty w wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685 oraz z 2025 r. poz. 769; dalej zwanej "p.p.s.a.") osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, zaś zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Jak stanowi art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone m.in. w art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska sądów administracyjnych wynika, że pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo – jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2009 r. o sygn. akt I GSK 608/08 – treść tego, jak i dalej powoływanych orzeczeń jest dostępna w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Dokumentem tym jest zwykle odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego podmiotu. Podmiot zagraniczny obowiązany jest przedstawić przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego dokument z właściwego rejestru gospodarczego, handlowego lub sądowego osoby prawnej. Zauważyć w tym miejscu należy, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania umocowania osób upoważnionych do działania w jej imieniu, w tym określenie czy jest to samodzielna reprezentacja czy łącznie z innymi podmiotami, np. dyrektorem/prokurentem jak w niniejszej sprawie, oraz wskazania, z jakich dokumentów czy regulacji prawnych wynikają zasady reprezentacji strony skarżącej. Sąd w tym zakresie na podstawie aktualnych przepisów prawnych nie dokonuje żadnych ustaleń z urzędu. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że uzupełnienie braków formalnych skargi następuje pod rygorem jej odrzucenia, a nie pozostawienia bez rozpoznania. W niniejszej sprawie Sąd wyznaczył termin do uzupełnienia braku formalnego skargi na podstawie art. 130 § 11 ustawy z dnia z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 i 1841 oraz z 2025 r. poz. 620; zwanej dalej: "k.p.c.") w zw. z art. 300 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznacza termin do poprawienia lub uzupełnienia pisma albo uiszczenia opłaty nie krótszy niż miesiąc, przy czym gdyby doręczenie wezwania miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy niż trzy miesiące. Podkreślenia wymaga, że strona skarżąca ustanowiła dwóch pełnomocników do prowadzenia sprawy mających miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z tym wezwanie do usunięcia braku skargi należało kierować na adres jednego z nich. Przepisy p.p.s.a. nie precyzują jednak terminów do dokonania określonych czynności procesowych, jakie powinny zostać wyznaczone pełnomocnikowi reprezentującemu podmiot zagraniczny. Co do zasady więc pełnomocnika ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wiążą terminy ustawowe określone w p.p.s.a. tak jak dla każdego skarżącego mającego miejsce zamieszkania, zwykłego pobytu albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Niemniej nie można tracić z pola widzenia, że w zależności od rodzaju czynności procesowej, której sąd wymaga, np. biorąc pod uwagę rodzaj braku pisma procesowego, stosowanie do wezwań w ramach postępowania naprawczego podstawowego terminu 7 dni z art. 49 § 1 p.p.s.a. byłoby niewystarczające do kontaktu pełnomocnika z podmiotem zagranicznym, a w konsekwencji nieskuteczne i niewspółmierne w związku z oczekiwanym rezultatem wezwania, jakim jest uzupełnienie określonego braku formalnego. Wobec tego racjonalne jest stosowanie i wyznaczanie dłuższych terminów do dokonania określonych czynności procesowych w postępowaniu sądowadministracyjnym, o ile znajduje to uzasadnienie w przepisach powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej prawa. Przepisy art. 299 p.p.s.a. zawierają jednak niewątpliwie lukę prawną w tym zakresie. Stosownie do art. 299 § 1 p.p.s.a. stronie, która ma miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, sąd doręcza pisma pocztą przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru lub równoważną przesyłką. Natomiast jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub w państwie wymienionym w § 1 i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, to zgodnie z § 2 komentowanego przepisu jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. W wypadku niedopełnienia przez stronę, o której mowa w art. 299 § 2 p.p.s.a., obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce sąd wzywa stronę do uzupełnienia tego braku w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd stosuje w tym wypadku odpowiednio sposób doręczenia przewidziany w § 1. Wezwanie sąd doręcza pocztą przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru lub równoważną przesyłką. Paragraf 4 art. 299 p.p.s.a. reguluje zaś sytuację, w której z treści skargi wynika, że uczestnik postępowania nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie wymienionym w art. 299 § 1 p.p.s.a. W takim wypadku sąd, doręczając odpis skargi, zawiadamia adresata o obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zawiadomienia. W razie niedopełnienia tego obowiązku pisma w postępowaniu sądowym pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio do uczestnika postępowania, o którym mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym, jeśli strona skarżąca nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub w państwie wymienionym w art. 299 § 1, lecz ustanowi pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, to sytuacja opisana w przepisach art. 299 § 1-4 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania do strony skarżącej. Biorąc to pod uwagę, należało poprzez odesłanie zawarte w art. 300 p.p.s.a. sięgnąć do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących międzynarodowego postępowania cywilnego, zawartych jednak nie tylko w części czwartej tej ustawy, ale również w części pierwszej księdze pierwszej Proces, w tytule VI Postępowanie. Zastosowanie w sprawie art. 130 § 11 k.p.c. w zw. z art. 300 p.p.s.a. nie jest rozwiązaniem idealnym (biorąc pod uwagę użyty w tym pierwszym przepisie zwrot "Jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela"), jednak stosując wykładnię in favorem libertatis (wykładnia "na korzyść wolności" lub wykładnia najkorzystniejsza dla ochrony wolności i praw obywatelskich) art. 130 § 11 k.p.c. należało przyjąć taką egzegezę tekstu prawnego, która w najszerszym stopniu, poprzez wyznaczenie odpowiednio długiego terminu na usunięcie braków formalnych skargi, pozwoli zagwarantować stronie skarżącej mającej siedzibę za granicą realizację konstytucyjnego prawa do sądu, przysługującego każdemu w Rzeczypospolitej Polskiej. Wyżej wymieniony przepis art. 130 § 11 k.p.c. stosowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 300 p.p.s.a. ustanawia dwa terminy sądowe w przedmiocie wezwania do usunięcia braków formalnych pisma procesowego – podstawowy termin, nie krótszy niż miesiąc, oraz dłuższy termin, ale nie krótszy niż 3 miesiące, gdyby doręczenie wezwania miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej. W niniejszej sprawie doręczenie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi następowało do rąk zawodowego pełnomocnika, którego miejsce zamieszkania znajduje się w Rzeczypospolitej Polskiej, jednak aby zrealizować cel wezwania i umożliwić zawodowemu pełnomocnikowi uzupełnienie dokumentów i złożenie stosownych wyjaśnień, Sąd wyznaczył podstawowy termin nie krótszy niż miesiąc, tj. 2 miesiące. Skarga złożona w niniejszej sprawie została podpisana przez radcę prawnego, który wskazał, że działa w imieniu strony skarżącej mającej siedzibę za granicą. Załączenie dokumentu pełnomocnictwa wraz z dokumentem wskazującym organ uprawniony do reprezentacji osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową, skład tego organu, ale nieokreślającym sposobu reprezentacji – jest brakiem formalnym skargi. Pełnomocnik procesowy strony skarżącej nie przedstawił dokumentu, regulacji prawnych dotyczących np. prawa islandzkiego, z których wynikają zasady reprezentacji strony skarżącej. W takiej sytuacji Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika strony skarżącej do wskazania sposobu reprezentacji strony skarżącej, tj. czy osoby, które udzieliły pełnomocnictwa procesowego: [...] i [...] są uprawnione do reprezentacji strony skarżącej i czy każda z tych osób uprawniona jest do samodzielnej reprezentacji czy łącznie z innym dyrektorem/prokurentem oraz wskazania, z jakich dokumentów, regulacji prawnych wynikają zasady reprezentacji strony skarżącej. Sąd jak już wspomniano wyjaśnił, że z przesłanego do sądu dokumentu – Certificate of Registration, przetłumaczonego z języka angielskiego na język polski przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego wynika, że ww. osoby są prokurentami w Radzie Dyrektorów strony skarżącej, jednak w ww. dokumencie nie znajdują się informacje o sposobie reprezentacji strony skarżącej. Zaznaczyć trzeba, że osób wymienionych w dokumencie Certificate of Registration jest więcej niż dwie (w Radzie Dyrektorów – 3 osoby – [...] , zaś prokurentem jest dodatkowo [...] ), stąd budzi uzasadnione wątpliwości czy dwuosobowa reprezentacja strony skarżącej, na wystawionym dokumencie pełnomocnictwa (dwoje prokurentów będących jednocześnie dyrektorami w Radzie Dyrektorów) także jest skuteczna zgodnie z przepisami dotyczącymi strony skarżącej. W wezwaniu jednoznacznie stwierdzono, że wskazany brak formalny ma być usunięty w terminie 2 miesięcy, liczonym od dnia doręczenia wezwania i że nieusunięcie braku formalnego skargi w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że w wyznaczonym terminie nie został uzupełniony stwierdzony brak formalny skargi. Strona nie odpowiedziała na wezwanie w tym zakresie i nie przedstawiła wymaganych dokumentów. W ocenie Sądu, odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia wspomnianego braku formalnego skargi – mimo dotkliwości takiego rozstrzygnięcia – nie narusza zasady prawa do sądu oraz zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. poz. 483, z 2001 r. poz. 319, z 2006 r. poz. 1471 oraz z 2009 r. poz. 946; zwanej dalej: "Konstytucją RP" lub "Konstytucją"). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się, że na treść prawa do sądu, wyrażoną w art. 45 ust. 1 Konstytucji składa się w szczególności: prawo dostępu do sądu (prawo uruchomienia procedury przed sądem jako organem o określonej charakterystyce – niezależnym, bezstronnym i niezawisłym), prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności, prawo do wyroku sądowego, a zatem prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd oraz prawo do odpowiedniego ukształtowania ustroju i pozycji organów rozpoznających sprawy (...). Zasada sprawiedliwości proceduralnej nie ma jednak charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, które wyczerpująco określa art. 31 ust. 3 Konstytucji. Granice ingerencji w konstytucyjne prawa i wolności wyznacza zasada proporcjonalności oraz koncepcja istoty poszczególnych praw i wolności. Ustawodawca dysponuje stosunkowo szerokim zakresem swobody kształtowania procedur sądowych, w tym ustanawiania wymogów formalnych, które zmierzają do uproszczenia czy przyspieszenia procedur. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zwraca się uwagę, że formalizm procesowy jest nieodzownym elementem sprawnego i rzetelnego postępowania, koniecznym ze względu na inne wartości powszechnie szanowane w państwie prawnym, jak w szczególności bezpieczeństwo prawne, zasada legalizmu czy zaufanie do prawa (por. wyrok z 10 maja 2000 r. o sygn. K 21/99, OTK ZU nr 4/2000, poz. 109). Należy podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu uchwały z 18 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 13/13, że prawo do sprawiedliwego procesu sądowego, będące elementem prawa do sądu, gwarantuje stronom postępowania możliwość korzystania z praw i gwarancji procesowych oraz rzetelne i merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Minimalne wymogi w zakresie rzetelnej procedury wyznacza z jednej strony nakaz podmiotowego, a nie przedmiotowego traktowania uczestników postępowania, z drugiej zaś – zakaz arbitralnego działania sądu. Sformalizowanie postępowania, chociaż nakłada na strony obowiązek dokonywania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w określonej formie i terminach to odgrywa także pozytywną rolę, gdyż pozwala oddzielić poszczególne czynności w postępowaniu, wskazać ich kolejność i sposób podejmowania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że uporządkowana procedura gwarantuje uczestnikom postępowania pewność prawa i jego przewidywalność. Przepisy formalne zapewniają bezpieczeństwo prawne i przejrzystość postępowania. Pełnią one funkcję ochronną dla wszystkich uczestników postępowania, zapewniają bezstronność osiąganą przez jednakowe wymagania formalne stawiane obu stronom procesu. Obowiązek dopełnienia wymagań formalnych przez stronę, które nie są nadmierne i służą celom postępowania sądowego, nie może być postrzegany jako ograniczenie prawa do sądu.". W wyroku z 8 kwietnia 2014 r. (o sygn. SK 22/11; publ. OTK-A 2014/4/37) Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, że postanowienia Konstytucji nie wykluczają ustanowienia określonych wymogów formalnych, zmierzających do przyspieszenia postępowania, a formalizm procesowy – sam w sobie – jest niezbędny w demokratycznym państwie prawnym dla zapewnienia sprawności i rzetelności postępowania, ponieważ brak rygorów formalnych niechybnie prowadziłby do arbitralności rozstrzygnięć i destrukcji wymiaru sprawiedliwości. Podkreślenia wymaga, że stwierdzenie ww. braku formalnego skargi nie skutkowało "automatycznym" odrzuceniem skargi; pełnomocnik strony skarżącej został bowiem wezwany do usunięcia tego braku i to w terminie 2 miesięcy, a odrzucenie skargi było skutkiem niewykonania tego wezwania. W tym miejscu należy dodatkowo podkreślić, że wobec występowania profesjonalnego pełnomocnika, lecz niewykazania dokumentem umocowania do udzielenia pełnomocnictwa procesowego przez stronę skarżącą, tut. Sąd nie ma podstaw prawnych, aby skierować wezwanie do usunięcia ww. braku skargi do strony skarżącej. Skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który wskazał w skardze, że zastępuje stronę skarżącą, to Sąd, w świetle art. 28 § 1, art. 29, art. 34, art. 37 § 1 i art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 130 § 11 k.p.c. w zw. z art. 300 p.p.s.a. prawidłowo wezwał pełnomocnika do wskazania sposobu reprezentacji strony skarżącej, i nie był zobowiązany, z uwagi na nieusunięcie przez niego w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, do wzywania samej strony skarżącej do podpisania skargi. Wezwanie strony skarżącej do podpisania skargi osobiście prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają. W przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny (np. w postaci braku podpisu pod skargą) nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają (zob. postanowienie NSA z 5 lipca 2022 r. o sygn. akt II OZ 403/22 oraz postanowienia z 23 maja 2017 r. o sygn. akt II GZ 367/17 i z 28 lipca 2021 r. o sygn. akt II OZ 422/21). Sąd w niniejszej sprawie nie podziela odmiennych poglądów wyrażonych w części orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, według których jeżeli osoba, która powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo, sporządziła i podpisała skargę, a pełnomocnictwa i/lub dokumentu wykazującego umocowania do udzielenia pełnomocnictwa procesowego (w tym sposobu reprezentacji osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową) w wyznaczonym przez sąd terminie nie przedstawiła, to zachodzi sytuacja braku podpisania skargi, skutkująca obowiązkiem sądu wezwania strony do podpisania skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest w niniejszej sprawie brak dokumentu, z którego wynika prawo reprezentacji strony skarżącej) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Odrzucenie skargi w realiach niniejszej sprawy przez Sąd nie może być utożsamione z odebraniem stronie skarżącej prawa do sądu. Możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy uzależniona jest od dopuszczalności skargi, a więc m.in. spełnienia warunków formalnych skargi, dlatego sam wzgląd na konstytucyjne prawo do sądu nie może uzasadniać konwersji jednego braku formalnego w inny, skoro wezwanie do usunięcia braku formalnego zostało sformułowane w sposób czytelny wraz z określeniem skutku uchybienia wyznaczonemu terminowi. Wyłącznie brak czynności procesowej profesjonalnego pełnomocnika strony w zakresie uzupełnienia braku skargi w postaci wykazania sposobu reprezentacji strony skarżącej doprowadził do odrzucenia skargi. Ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika powinno być gwarancją dla strony, że będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Za błędy i zaniechania pełnomocnika ustanowionego w sprawie odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Mocodawca, w tym przypadku strona skarżąca, ponosi więc ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swego pełnomocnika. Należy też zauważyć, że ciężar nałożony na stronę postępowania przed sądem administracyjnym w postaci obowiązku wykazania, że osoby, które udzieliły pełnomocnictwa procesowego są uprawnione do działania imieniem strony skarżącej nie jest nadmierny. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że w sprawie doszło do naruszenia prawa do sądu (por. postanowienie NSA z 17 sierpnia 2022 r. o sygn. akt II OZ 436/22). Wobec powyższego, prawidłowo Sąd skierował wezwanie do pełnomocnika o uzupełnienie braku formalnego skargi jw. i po bezskutecznym upływie terminu do wykonania wezwania, obowiązany jest skargę odrzucić, nie wzywając uprzednio strony skarżącej do podpisania skargi (por. orzeczenia NSA: z 25 października 2010 r. o sygn. akt I FSK 916/10; z 13 marca 2012 r. o sygn. akt I FSK 628/11; z 11 lutego 2014 r. o sygn. akt II GSK 138/14; z 12 czerwca 2014 r. o sygn. akt I FSK 426/14; z 22 maja 2014 r. o sygn. akt I FSK 490/14; z 14 października 2014 r. o sygn. akt II GSK 2009/14; z 17 listopada 2014 r. o sygn. akt I FSK 1505/14; z 17 listopada 2014 r. o sygn. akt I FSK 1509/14; z 22 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II OSK 825/15; z 7 czerwca 2016 r. o sygn. akt II GZ 553/16; z 24 stycznia 2017 r. o sygn. akt I OSK 2110/16; z 23 marca 2017 r. o sygn. akt II GZ 205/17; z 30 marca 2017 r. o sygn. akt II GZ 233/17; z 9 lutego 2018 r. o sygn. akt I OZ 103/18; z 9 października 2018 r. o sygn. akt I OZ 906/18; z 27 lutego 2019 r. o sygn. akt I OZ 156/19, z 25 sierpnia 2021 r. o sygn. akt I FZ 89/21; z 26 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I OZ 128/22; z 29 czerwca 2022 r. o sygn. akt I GZ 209/22; z 17 stycznia 2024 r. o sygn. akt II OZ 1/24; z 18 lipca 2024 r. o sygn. akt I OZ 376/24; z 16 kwietnia 2025 r. o sygn. akt III OZ 165/25; z 6 maja 2025 r. o sygn. akt II GZ 258/25). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. – w punkcie 1 sentencji postanowienia. Stosownie zaś do treści przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. W myśl § 2 cyt. przepisu postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając to ma uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.