VI SA/Wa 1503/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę

Pismem z 15 kwietnia 2025 r., nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia, D. S. (dalej: "skarżący", "strona"), wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Z uwagi na brak formalny skargi pismem z 23 maja 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 14 maja 2025 r., wezwano skarżącego do jego uzupełnienia poprzez nadesłanie podpisanej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu zostało doręczone stronie 28 maja 2025 r. (z.p.o. – k. 14 akt sprawy), w związku z czym termin do uzupełnienia braku upływał 4 czerwca 2025 r. 11 czerwca 2025 r. skarżący uzupełnił brak formalny przesyłając do sądu podpisany egzemplarz skargi. Kwestią do rozstrzygnięcia pozostaje również terminowość wniesienia skargi do sądu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została odebrana przez skarżącego 11 marca 2025 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący przekroczył termin do wniesienia skargi od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Decyzja została doręczona 11 marca 2025 r., a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonego aktu podpis złożył dorosły domownik, któremu została wydana. 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 10 kwietnia 2025 r. Natomiast skarga została nadana w placówce pocztowej 15 kwietnia 2025 r., a więc z przekroczeniem terminu ustawowego. W aktach sprawy znajduje się koperta potwierdzająca nadanie skargi po terminie (k. 8 akt sprawy). Skarżący nie złożył także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie bada z jakich przyczyn doszło do uchybienia terminowi do złożenia skargi. W doręczonej decyzji znajduje się pouczenie, że strona, która nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu II instancji może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona niewątpliwie po terminie. Niniejsze postanowienie nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu. Skarżący miał możliwość skorzystania z tego prawa, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skorzystanie z tego uprawnienia jest jednak obwarowane koniecznością zachowania określonych w ustawie wymagań formalnych, m.in. określonego precyzyjnie terminu na wniesienie skargi. Niewątpliwość wniesienia skargi po terminie jest okolicznością, która sprawia, że sąd pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy i przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Na koniec należy także odnieść się do okoliczności uzupełnienia braku formalnego przez skarżącego. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wynika z akt sprawy, odpis wezwania do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie podpisanej skargi został skutecznie doręczony 28 maja 2025 r. (z.p.o. – k. 14). Ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych był zatem 4 czerwca 2025 r. W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi, zrobił to dopiero siedem dni później, to jest 11 czerwca 2025 r. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.