VI SA/Wa 2023/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w K, Federacja Rosyjska na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję wymierzającą skarżącej O. z siedzibą w K. Federacja Rosyjska karę pieniężną za naruszenie obowiązku uiszczanie opłaty elektronicznej. Decyzję doręczono skarżącej 27 lutego 2025 r. Skarżący nie zgodził się z ww. decyzją i wywiódł do WSA w Warszawie skargę, którą nadała w placówce Poczty Polskiej w dniu 26 maja 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skargę wniesiono po upływie ustawowego terminu ustanowionego do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie skarżona decyzja została natomiast doręczona skarżącej 27 lutego 2025 r., więc trzydziestodniowy termin do złożenia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 ppsa, upływał 31 marca 2025 r., a nie 29 marca 2025 r., jak błędnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę (vide art. 83 § 2 ppsa). Niemniej jednak nie zmienia to okoliczności, że skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym dopiero 26 maja 2025 r., a skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżąca wywiodła zatem skargę z uchybieniem ustawowego terminu i z tego względu skargę należało odrzucić. Ponadto, przedmiotowej skardze, jako niespełniającej wymogów formalnych, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, i tak nie można byłoby nadać dalszego biegu. Jak wynika bowiem z akt sądowych, pomimo wezwania (vide k. 12, zpo k. 15), skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi przez: a) złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów rejestrowych spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski w celu wykazania sposobu jej reprezentacji, obejmujących swym zakresem dzień wniesienia skargi oraz b) wskazanie z imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę – termin na usunięcie braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 17 lipca 2025 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 ppsa, postanowił jak w sentencji.