VI SA/Wa 2619/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej oddala skargę

Minister Środowiska, w decyzji z dnia [...] września 2020 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. w [...] ("spółka", strona", "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], określającą opłatę eksploatacyjną w wysokości 55.477,00 zł za wydobycie wapieni w II półroczu 2019 r. ze złoża "[...]", położonego na terenie gminy [...]. Ww. decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach: w dniu 31 stycznia 2020 r. spółka złożyła w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] (Departament Ochrony Środowiska) - organ koncesyjny - informację dotyczącą opłaty za kopalinę wydobytą w II półroczu 2019 r. ze złoża "[...]". Spółka samodzielnie obliczyła wysokość należnej opłaty eksploatacyjnej (55.477,00 zł) w tym na rzecz Gminy [...] (33.286,20 zł) oraz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (22.190,80 zł). Do ww. informacji nie dołączono dowodu wpłaty na rachunki bankowe wierzycieli. W konsekwencji Marszałek Województwa [...] wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, o czym strona została poinformowana w zawiadomieniu z dnia 4 marca 2020 r., a w decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r., na podstawie art. 138 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019r., poz. 868, ze zm., dalej "p.g.g.") oraz art. 104 k.p.a., określił spółce opłatę eksploatacyjną za wydobycie wapieni w II półroczu 2019 r. ze złoża "[...]", położonego na terenie gminy [...] w kwocie 55 477,00 zł. Od tej decyzji spółka złożyła odwołanie. Minister Środowiska, zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r., utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. przyjmując, że organ I instancji prawidłowo ustalił skarżącej opłatę eksploatacyjną. Opłata eksploatacyjna określona przez Marszałka w decyzji wynosi 55 477,00 zł, czyli jest równa opłacie wyliczonej przez samą spółkę, stosownie do przedstawionej informacji. Strona, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzuciła decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] września 2020 r. naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 134 ust. 1 w zw. z art. 136 p.g.g., poprzez wadliwe ustalenie wysokości należnej opłaty eksploatacyjnej z tytułu wydobycia wapieni, 2) przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym sformułowaniu podstawy prawnej decyzji, co w znacznym stopniu ograniczyło możliwość zapoznania się stron z racjami i tokiem rozumowania organu, który doprowadził do zastosowania takich a nie innych przepisów w zaistniałym stanie faktycznym oraz uniemożliwia kontrolę prawidłowości jej wydania, 3) przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji, która stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] września 2020 r. oraz uchylenie decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska uznał ją za niezasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w przedmiocie określenia opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny ze złoża, do której uiszczenia zobowiązana była skarżąca. Stosownie do art. 137 ust. 2 p.g.g. przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża (...) samodzielnie ustala wysokość opłaty eksploatacyjnej należnej za okres rozliczeniowy i przed upływem miesiąca następującego po tym okresie wnosi ją na rachunki bankowe gminy, na terenie której jest prowadzona działalność, oraz NFOŚiGW, bez wezwania. W razie stwierdzenia, że przedsiębiorca nie dokonał wpłaty opłaty w terminie albo dokonał wpłaty w wysokości innej niż należna, organ koncesyjny określa, w drodze decyzji, wysokość należnej opłaty, stosując stawkę obowiązującą w okresie rozliczeniowym, którego opłata dotyczy (art. 138 p.g.g.). Organy nie uchybiły przepisom postępowania administracyjnego przyjmując, że skarżąca nie dokonała wpłaty opłaty eksploatacyjnej za II półrocze 2019 r. Fakt ten nie był w sprawie kwestionowany. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego także określenie wysokości tej opłaty w postępowaniu administracyjnym nie budzi wątpliwości. Organ oparł się bowiem w ww. zakresie na informacjach pochodzących od samej spółki a składanych na podstawie art. 137 ust. 3 p.g.g. Przepis ten zobowiązuje przedsiębiorcę, który uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża, do poinformowania organu koncesyjnego m.in. o rodzaju i ilości kopaliny wydobytej w okresie rozliczeniowym, przyjętej stawce oraz wysokości ustalonej opłaty, w tym przypadającej gminie, na terenie której jest prowadzona działalność, oraz NFOŚiGW. Obowiązek monitorowania zasobów złoża wynika zaś z art. 101 p.g.g., zgodnie z którym przedsiębiorca zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji zasobów złoża kopaliny ustalając ich zmiany spowodowane zdarzeniami wymienionymi enumeratywnie w ust. 1 tego artykułu. Ponadto zgodnie z art. 101 ust. 3 p.g.g. w ramach prowadzonej ewidencji zasobów złoża kopaliny sporządza się corocznie, w terminie do dnia 28 lutego, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku, operat ewidencyjny zasobów złoża kopaliny, zwany dalej "operatem ewidencyjnym". Operat ten jest sporządzany przez geologa górniczego (art. 102 ust. 1 p.g.g.). Nie było zatem potrzeby przeprowadzania innych dowodów na istotne w omawianym zakresie okoliczności, ani bardziej wyczerpującego uzasadniania wyników postępowania dowodowego prowadzonego w zakresie wynikającym z dyspozycji art. 138 p.g.g. Z tego też względu nie może być postrzegany za zasadny wniosek o naruszeniu w sprawie przepisów postępowania administracyjnego albowiem okoliczności, jakie organ przyjął za podstawę faktyczną podejmowanego rozstrzygnięcia zostały ustalone z wykorzystaniem wiadomości pochodzących od strony i dotyczących danych, które - w świetle przepisów p.g.g. nakładających na organy obowiązek ustalenia należnej wysokości opłaty eksploatacyjnej - determinowały jej wysokość i w konsekwencji treść zapadłego rozstrzygnięcia. Reasumując, wysokość należnej opłaty eksploatacyjnej została prawidłowo ustalona zarówno co do wielkości wydobytej kopaliny , jak i zastosowanej stawki tej opłaty (tj. 0,81zł - l.p. 53 załącznika do Obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie stawek opłat na rok 2019 z zakresu przepisów Prawa geologicznego i górniczego). Niezasadność zarzutów skargi i potwierdzona zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadzi do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów. Organy zobowiązane były do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) i dokonania wnikliwej, rzetelnej oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność faktyczna, istotna z punktu widzenia mającego w sprawie zapaść rozstrzygnięcia została należycie udowodniona (art. 80 k.p.a.). Czyniąc zadość tym zasadom prowadzone przez nie postępowanie służyło realizacji ogólnych zasad postępowania administracyjnego: zasady praworządności (art. 6 k.p.a), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a) oraz zasady pogłębiana zaufania (art. 8 k.p.a). Nie może zaś stanowić naruszenia ostatniej zasady fakt, iż strona nie zgadza się z kierowanym do niej rozstrzygnięciem organów administracji publicznej. Skarżąca nie poparła żadnymi merytorycznymi argumentami zarzutów dotyczących braku obiektywizmu organu i niestaranności jego działania. Zdaniem Sądu, organ w zaskarżonej decyzji dał wyrazem należytej ocenie dowodowej, w pełni oddającej rzeczywisty stan rzeczy i zawarł przekonywującą argumentację, właściwie ustalając stan faktyczny sprawy i następnie donosząc go do mających zastosowanie przepisów prawa. Minister odniósł się nadto do zarzutów odwołania i dokonał w tym zakresie właściwej oceny co do ich niezasadności. Decyzja spełnia zatem wymogi, jakie dla treści jej uzasadnienia zostały sformułowane w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych też względów nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. Reasumując organ wydając zaskarżoną decyzję słusznie uznał, że decyzja I instancji jest zgodna z prawem i nie naruszył tym, wbrew zarzutom skargi, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.