VI SA/Wa 3607/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia odrzucić skargę

Pismem z 15 października 2022 r. K. G. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W skardze zawarty został także wniosek o przywrócenie terminy do jej wniesienia z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi oraz nieprzekazana skarżącej przez wskazanego domownika. Postanowieniem z 20 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. 20 stycznia 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie sądu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 26 marca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca przekroczyła termin do wniesienia skargi od decyzji Prezesa NFZ. Decyzja została doręczona skarżącej w trybie art. 43 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a." w dniu 27 czerwca 2024 r., w związku z czym 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 30 lipca 2024 r. Natomiast skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 15 października 2024 r., a więc z uchybieniem terminu ustawowego. W aktach sprawy znajduje się koperta potwierdzająca nadanie skargi po terminie (k. 3 akt sądowych). W doręczonej decyzji znajduje się pouczenie, że strona, która nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu II instancji może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona niewątpliwie po terminie. Niniejsze postanowienie nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu. Skarżąca miała możliwość skorzystania z tego prawa, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skorzystanie z tego uprawnienia jest jednak obwarowane koniecznością zachowania określonych w ustawie wymagań formalnych, m.in. określonego precyzyjnie terminu na wniesienie skargi. Niewątpliwość wniesienia skargi po terminie jest okolicznością, która sprawia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy i przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 grudnia 2024 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi uznając, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na niewykazanie sytuacji wyjątkowej, uzasadniającej przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W złożonym wniosku ograniczono się jedynie do przytoczenia przyczyny uchybienia terminu, w żaden sposób nie uprawdopodobniając okoliczności jej zaistnienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 marca 2025 r. oddalił zażalenie skarżącej na ww. postanowienie WSA w Warszawie, tym samym utrzymując to orzeczenie w mocy. W konsekwencji, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., jako wniesioną po terminie, o czym sąd orzekł w sentencji postanowienia.