VI SA/Wa 712/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant referent Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi R. [...] z siedzibą w D. ([...]) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Przedmiotem skargi R. z siedzibą w D., Irlandia (dalej: "Strona", "Skarżący", "Przewoźnik") jest decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] listopada 2024 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu znak [...] z dnia [...] września 2024r. nakładającą na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 18 000 (osiemnaście tysięcy) złotych w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji APl dotyczącej lotu z O. z dnia 29 grudnia 2019 r. nr [...]. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Pismem z dnia 31 maja 2019 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. (dalej: "Komendant Placówki Straży Granicznej") zwrócił się do Przewoźnika o przekazanie informacji o pasażerach lotów z portu lotniczego O. realizowanych w terminie od 16 czerwca do 31 grudnia 2019 r. Następnie, pismem z dnia 28 lutego 2020 r. Komendant Placówki Straży Granicznej wystąpił z wnioskiem do Prezesa Urzędu o wymierzenie Przewoźnikowi kary pieniężnej w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji APl za lot nr [...] z O. w dniu 29 grudnia 2019 r. Do wniosku o wymierzenie kary załączono wniosek o przekazanie informacji APl, potwierdzenie otrzymania wniosku, wydruk otrzymanej informacji APl, notatkę urzędową oraz kserokopie dokumentów z prawidłowymi danymi pasażerów. O wszczęciu postępowania Strona została zawiadomiona pismem z dnia 1 sierpnia 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] września 2024 r. Prezes Urzędu nałożył na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 18 000 zł. Podstawę decyzji stanowił art. 209u ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 209w ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. 2024 r. poz. 1222). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją wniósł Przewoźnik, domagając się uchylenia decyzji zakwestionowanej i umorzenia postępowania administracyjnego. We wniosku Przewoźnik podniósł następujące zarzuty: - brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; - wymierzenie kary mimo wadliwego wniosku Komendanta Placówki Straży Granicznej o przekazanie informacji APl, - błędną wykładnię art. 202a ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy Prawo lotnicze. Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. Prezes Urzędu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2024 r. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy art. 202a ust. 1-4 ustawy Prawo lotnicze oraz art. 209u ust. 1-2 tej ustawy, a następnie wskazał, że w jego ocenie materiał dowodowy zebrany w toku postępowania w I instancji, tj. wniosek o wymierzenie kary, wniosek o przekazanie informacji APl, potwierdzenie otrzymania wniosku przez Przewoźnika, wydruk otrzymanej informacji APl, notatka urzędowa oraz kserokopie dokumentów z prawidłowymi danymi pasażerów, wskazuje, że w związku z lotem z dnia 29 grudnia 2019 r. nr [...] z O., Przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację. Prawidłowe dane dokumentów pasażerów: 1) B. O. – numer: [...], data urodzenia [...].03.1991 r., a przekazana informacja APl wskazywała: numer [...] i datę urodzenia [...].12.1950r.; 2) B. P. – numer: [...], data urodzenia [...].10.1989 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980 r.; 3) D. V. – numer: [...], data urodzenia [...].03.1967 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 4) D. V. – numer: [...], data urodzenia [...].04.1996 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 5) F. A. – numer: [...], data urodzenia [...].07.1974 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 6) F. N. – numer: [...], data urodzenia [...].01.2004 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 7) F. O. – numer: [...], data urodzenia [...].01.1985 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 8) G. L. – numer: [...], data urodzenia [...].05.1973 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980 r.; 9) H. A. – numer: [...], data urodzenia [...].01.1996 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 10) L. O. – numer: [...], data urodzenia [...].06.1982 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 11) L. O. – numer: [...], data urodzenia [...].11.1986 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 12) K. Y. – numer: [...], data urodzenia [...].12.2004 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980 r.; 13) K. Y. – numer: [...], data urodzenia [...].01.1994 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] oraz podwójną datę urodzenia [...].12.1980 r. i [...].12.1985 r. 14) M. V. – numer: [...], data urodzenia [...].06.1965 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 15) M. O. – numer: [...] i data urodzenia [...].10.1972 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 16) R. l. - numer [...] i data urodzenia [...].06.1988 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 17) R. K. – numer: [...], data urodzenia [...].01.1978 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 18) S. K. – numer: [...] i data urodzenia [...].03.1986 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 19) Y. D. – numer: [...] i data urodzenia [...].03.1989 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 20) Z. D. – numer: [...] i data urodzenia [...].04.1997 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 21) Z. I. – numer: [...] i data urodzenia [...].06.1970 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 22) Z. O. – numer: [...] i data urodzenia [...].08.1993 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980 r. Dodatkowo prawidłowe nazwisko to Z., podczas gdy wskazano Z.; 23) Z. O. – numer: [...] i data urodzenia [...].06.1969 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1980r.; 24) S. A. – numer: [...] i data urodzenia [...].04.1996 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer "[...]" i datę urodzenia [...].06.1980 r.; 25) B. A. – numer: [...] i data urodzenia [...].09.1992 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1985r.; 26) K. A. – numer: [...] i data urodzenia [...].08.1971 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1995r.; 27) K. L. – numer: [...] i data urodzenia [...].10.2009 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1990r.; 28) K. N. – numer: [...] i data urodzenia [...].04.1978 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1998r.; 29) M. S. – data urodzenia [...].11.1972 r., a przekazana informacja APl wskazywała datę urodzenia [...].08.2015 r. Dodatkowo pasażerka jest obywatelką Azerbejdżanu, podczas gdy wskazano Ukrainę; 30) S. M. – numer: [...] i data urodzenia [...].09.1982 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i podwójną datę urodzenia [...].12.1980 r. (oraz [...].12.2018 r.; 31) V. O. – numer: [...] i data urodzenia [...].07.2007 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1985r.; 32) V. V. – numer: [...] i data urodzenia [...].06.1973 r., a przekazana informacja APl wskazywała numer [...] i datę urodzenia [...].12.1985 r. W odniesieniu do danych APl dotyczących pasażerki – M. S., Prezes Urzędu stwierdził, że art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze nie wymienia kraju wydania dokumentu podróży jako składnika informacji APl, w związku z czym przekazanie błędnej informacji o kraju wydania dokumentu podróży nie stanowi przekazania błędnej informacji API. Jednakże w przypadku pozostałych danych pasażerów przekazane informacje były nieprawdziwe. Zachodziły zatem przesłanki do nałożenia kary pieniężnej. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Urzędu stwierdził, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Organ nie znalazł także podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w oparciu o art. 189f k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł Przewoźnik, zaskarżając ją w całości. Decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo braku zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych, w szczególności mając na uwadze fakt, że: a) na etapie I instancji organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 20 września 2024 r., zaś już w dniu [...] września 2024 r. (przed upływem terminu na załatwienie sprawy) organ wydał decyzję, co powoduje, że decyzja została wydana bez zapewnienia Stronie prawa do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie, b) na etapie II instancji organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 29 listopada 2024 r, podczas gdy już w dniu [...] listopada 2024 r. organ wydał decyzję administracyjną - pomimo otwartego terminu na załatwienie sprawy, bez zapewnienia Stronie prawa do wypowiedzenia się w zakreślonym terminie, czym w sposób rażący pozbawił stronę prawa do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych przez organ ustaleń, co miało wpływ na treść decyzji, gdyż okoliczności faktyczne które ustalał organ nie mogły zostać uznane za udowodnione, zgodnie z treścią art. 81 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości oraz orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu, skoro organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 20 września 2024 r., zaś decyzję administracyjną wydał już w dniu [...] września 2024 r. Podobny model działania organ przyjął na etapie postępowania wszczętego na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący otrzymał w dniu 26 listopada 2024 r. zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w terminie 5 dni i o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy - do dnia 29 listopada 2024 r. - z uwagi na skomplikowany charakter sprawy i zapewnienie możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Niemniej jednak organ już w dniu [...] listopada 2024 r. wydał w decyzję, a zatem w toku otwartego terminu na zapoznanie się przez Stronę z materiałem dowodowym i przed upływem terminu załatwienia sprawy. W ocenie Strony, ocena dowodów zgromadzonych i rozpatrzonych z naruszeniem przepisów art. 81 k.p.a. musi być w każdym wypadku potraktowana nie jako swobodna ocena dowodów, lecz jako ocena dowolna. Dalej Skarżący podkreślił, że w dniu 21 sierpnia 2024 r., kiedy Skarżącemu umożliwiono zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie na etapie pierwszej instancji, Skarżący był także zobligowany do zapoznania się z aktami 33 innych postępowań wszczętych przez organ w tym samym czasie. Zawiadomienia o wszczęciu postępowania w 34 sprawach zostały doręczone Skarżącemu w dniach 14 i 19 sierpnia 2024 r. Okoliczność prowadzenia przez organ kilkudziesięciu postępowań w podobnych sprawach w tym samym czasie oraz ich seryjne przesyłanie Skarżącemu, nie powinno mieć negatywnego wpływu na gwarancje procesowe Skarżącego w każdej z prowadzonych spraw. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie niniejszej nie miał zastosowania. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Prezesa Urzędu z dnia [...] listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2024 r. nakładającą na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 18 000 zł za przekazanie nieprawdziwej informacji API dotyczącej lotu z O., z dnia 29 grudnia 2019 r. nr [...]. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 209u ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy Prawo lotnicze. W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ, gdyż zdaniem Sądu stan faktyczny został ustalony prawidłowo, z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Stosownie do art. 202a ust. 1 ustawy Prawo lotnicze "Przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej "informacją".". Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen (ust. 2 art. 202a ww. ustawy). Stosownie do ust. 3 art. 202a ustawy Prawo lotnicze informacja obejmuje m.in. imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu (pkt 1), datę urodzenia (pkt 2), numer i rodzaj dokumentu podróży (pkt 3), obywatelstwo (pkt 4). Przepis art. 202a ust. 4 tej ustawy stanowi zaś, że: "Przewoźnik lotniczy przekazuje informację na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego. Komendant placówki Straży Granicznej występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej.". Wniosek o przekazanie informacji komendant placówki Straży Granicznej sporządza w formie pisemnej lub elektronicznej i przesyła przewoźnikowi lotniczemu co najmniej na jeden dzień przed planowanym przylotem statku powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 5 zd. 1 art. 202a ww. ustawy). Dalej, zgodnie z treścią art. 209u ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze, przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a przekazał informację nieprawdziwą, podlega karze pieniężnej w wysokości 18 000 zł, za każdy lot, w którym przekazał informację nieprawdziwą. Stosownie zaś do treści art. 209u ust. 2 ustawy Prawo lotnicze, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w drodze decyzji administracyjnej (art. 209w ust. 1 powołanej ustawy). Jak ustalono, a co wynika z akt sprawy, pismem z dnia 31 maja 2019 r. Komendant Placówki Straży Granicznej zwrócił się do Przewoźnika z wnioskiem o przekazywanie informacji o pasażerach lotów z portu lotniczego O., realizowanych w terminie od 16 czerwca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Wskazano, że informacje należy przekazywać na wskazany adres sieci telekomunikacyjnej lub adres poczty elektronicznej, bądź numer telefaksu. Żądana informacja co do lotu z dnia 29 grudnia 2019 r. została przez Przewoźnika przekazana, jednakże w odniesieniu do trzydziestu dwóch pasażerów okazała się ona nieprawdziwa. W ocenie Sądu, na gruncie art. 209u ust. 1 ustawy Prawo lotnicze z informacją nieprawdziwą mamy do czynienia wówczas, gdy którakolwiek z danych o których mowa w art. 202a ust. 3 ustawy, została podana niezgodnie z rzeczywistością. Nie ulega wątpliwości, że w odniesieniu do pasażerów: B. O., B. P., D. V., D. V., F. A., F. N., F. O., G. L., H. A., L. O., L. O., K. Y., K. Y., M. V., M. O., R. l., R. K., S. K., Y. D., Z. D., Z. I., Z. O., Z. O., S. A., B. A., K. A., K. L., K. N., S. M., V. V. Przewoźnik podał nieprawdziwe numery dokumentów podróży oraz daty urodzenia, natomiast w odniesieniu do pasażerów: M. S. oprócz nieprawdziwej daty urodzenia podano nieprawdziwe dane odnośnie obywatelstwa, Z. O. - dodatkowo podano nieprawdziwe nazwisko. Przekazane dane w powyższym zakresie nie odpowiadały danym rzeczywistym dotyczącym ww. pasażerów. Zdaniem Sądu, rzetelnie przekazana informacja API, tj. obejmująca swym zakresem wszystkie dane podane prawidłowo ma zasadnicze znaczenie dla prowadzonej kontroli przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skoro do systemu wprowadzone są określone dane, które różnią się od danych rzeczywistych, to owa różnica może stanowić istotną przeszkodę w prawidłowym przeprowadzeniu kontroli. Powyższe okoliczności faktyczne zostały w tej sprawie ustalone na podstawie dokumentów załączonych do wniosku Komendanta Placówki Straży Granicznej, m.in.: wyciągu z oryginalnej listy API, kopii notatki funkcjonariusza odpowiedzialnego za sprawdzenie informacji, kopii stron personalnych paszportów pasażerów oraz wniosków Komendanta o nałożenie kary (kierowany do organu) oraz o przekazanie informacji API (kierowany do Przewoźnika). W ocenie Sądu, wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej został należycie uzasadniony. Komendant wskazał jakie przyczyny legły u podstaw żądania nałożenia kary pieniężnej na Przewoźnika za podanie nieprawdziwych danych. Okoliczności te dotyczą usprawnienia kontroli graficznej czy możliwości wcześniejszego zidentyfikowania pasażerów, wobec których wymagane jest zaangażowanie większej liczby sił i środków, celem poczynienia odpowiednich przygotowań. Uzasadnienie wniosku należało zatem uznać za odpowiadające wymogom stawianym przez art. 209u ust. 2 ustawy Prawo lotnicze. Odnosząc się do zarzutu skargi, a to zarzutu naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 81 w związku z art. 7 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. powiązanego przez Stronę z brakiem zapewnienia przez organ czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i z brakiem możliwości wypowiedzenia się, Sąd uznał, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.". Na gruncie tego przepisu wskazuje się jednolicie, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie tej zasadzie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 11.06.2024 r. II OSK 2164/21). Sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania (por. także wyrok NSA z 15.03.2024 r. I GSK 287/23). W ocenie Sądu, podnosząc omawiany zarzut Przewoźnik nie wykazał, że przypisywane organowi naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymagane w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W szczególności nie podał jakie konkretnie - dotychczas nieznane okoliczności lub dowody - mogłyby zostać przez niego skutecznie zgłoszone przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że rozpatrując sprawę ponownie organ nie uzupełniał materiału dowodowego dotyczącego naruszenia. Ustalenie, że Przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację w odniesieniu do omawianego lotu zostało dokonane w oparciu o materiał zgromadzony przed wydaniem decyzji utrzymanej w mocy, z którym to materiałem Strona zapoznała się w dniu 21 sierpnia 2024 r. Również i w skardze Strona nie przytoczyła żadnych nowych argumentów, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Końcowo wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo lotnicze nie regulują materii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie przekazywania informacji o pasażerach (art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.). Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nieprawidłowych informacji API mogło zatem nastąpić na podstawie art. 189f k.p.a. Stosownie do art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., organ odstępuje od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W ocenie Sądu, Prezes Urzędu w sposób uprawniony uznał, że waga stwierdzonego naruszenia prawa nie była znikoma, trafnie powołując się na cele wprowadzenia obowiązku przekazywania informacji API, a przede wszystkim kwestię usprawnienia kontroli granicznej. Stwierdzone w tej sprawie naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, ponieważ nieprzekazanie Służbie Granicznej informacji o danych identyfikujących pasażera mogło wywołać następstwa sprzeczne z celami, dla realizacji których owe obowiązki przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów zostały ustanowione. Przekonująco organ wskazał przy tym na wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia Komendanta Placówki Straży Granicznej zawarte we wniosku o wymierzenie Przewoźnikowi kary pieniężnej. W sprawie brak jest informacji by ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia kary wskazane w pkt 2 art. 189f § 1 k.p.a. tj. by Strona została już ukarana za to samo zachowanie inną decyzją administracyjną lub została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Organ wyjaśnił także dlaczego nie wdrożył procedury przewidzianej w art. 189f § 2 k.p.a. Wyjaśnienia te nie naruszają prawa. Ponadto, Sądowi z urzędu (w związku z innymi rozpoznanymi już w tut. sądzie sprawami ze skarg Przewoźnika na decyzje Prezesa Urzędu w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązku przekazywania informacji API) wiadoma jest okoliczność, że nieprzekazanie Straży Granicznej informacji API oraz przekazanie informacji API nieprawdziwych, czy też niepełnych było zdarzeniem powtarzalnym, co można przypisać wadliwej organizacji zbierania i przekazywania tych informacji. Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu o którym mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., mogącym skutkować uwzględnieniem skargi. Dlatego w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.