VII SA/Wa 2809/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 2024 r. znak: DOR.7110.174.2024.KBL w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odrzucić skargę

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 17 września 2024 r., po rozpoznaniu zawartych w odwołaniu wniosków R. M. i J. M., A. S. i E. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2024 r., którą zatwierdzony został projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielone zostało pozwolenie na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 2x110 kV relacji SE G. – GPZ P. na odcinku SE G. – GPZ M. na wskazanych działkach położonych w G. w jedn. ewid. [...], w obrębie [...], odmówił na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) wstrzymania wykonania decyzji. W pouczeniu postanowienia wskazano, że nie przysługuje na nie zażalenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, gdyż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.) niedopuszczalna skarga podlega odrzuceniu. Możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zdaniem Sądu, zaskarżonego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a., ponieważ na postanowienie to nie służy zażalenie, nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest regulacji dotyczącej możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia rozstrzygającego na podstawie art. 135 k.p.a. kwestię wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji. Takie postanowienie nie ma również charakteru postanowienia kończącego postępowanie, ani rozstrzygającego sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie, którego podstawę materialno-prawną stanowił art. 135 k.p.a. i które dotyczyło kwestii wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji, nie podlega zaskarżeniu, o czym prawidłowo skarżąca została pouczona przez organ w zaskarżonym postanowieniu. W takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.