VII SA/Wa 3003/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Starosty M. z dnia [...] września 2024 r., znak: [...] w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo postanawia: odrzucić skargę.

S. Sp. z o.o. z siedzibą w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Starosty M. z dnia [...] września 2024 r., znak: [...] w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo. W postanowieniu tym wskazano, że nie służy na nie zażalenie. Pismem z dnia 19 września 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Wojewoda Mazowiecki, postanowieniem z dnia 6 listopada 2024 r., Nr 1355/OPO/2024 stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] września 2024 r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. wskazuje, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy jest postanowienie Starosty M. z dnia [...] września 2024 r., znak: [...] odmawiające udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 697) i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1247 z późn. zm.) – dla budowy obiektu budowlanego: parkingu (budowli) na działce ew. [...] z obrębu C. gm. H. Starosta M. w postanowieniu z dnia [...] września 2024 r., znak: [...] zawarł pouczenie następującej treści "Na postanowienie niniejsze, nie służy stronom zażalenie". Skarżąca pismem z dnia 19 września 2024 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia 6 listopada 2024 r., Nr 1355/OPO/2024 stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] września 2024 r., znak: [...]. Pomimo, iż Wojewoda Mazowiecki w sentencji wskazał na niedopuszczalność odwołania od decyzji, z ww. postanowienia wynika, że dotyczy ono rozpatrzenia zażalenia na postanowienie. W postanowieniu z dnia 6 listopada 2024 r., Nr 1355/OPO/2024 zawarto pouczenie następującej treści "Postanowienie niniejsze jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. Wobec wyczerpania środków odwoławczych stronie służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia". Mając na uwadze powyższe podnieść należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wniosła skargi na rozstrzygnięcie organu II instancji, którą stał się Wojewoda Mazowiecki po otrzymaniu zażalenia z dnia 19 września 2024 r., lecz na rozstrzygnięcie organu niższej instancji – Starosty M. Warunkiem rozpatrzenia skargi jest dopuszczalność jej wniesienia. W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze złożeniem skargi na rozstrzygnięcie Starosty M., na które następnie złożono zażalenie do Wojewody Mazowieckiego. Zaskarżeniu do Sądu podlega zatem postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 listopada 2024 r., Nr 1355/OPO/2024 – o czym w jego treści prawidłowo pouczono skarżącego, nie zaś postanowienie Starosty M. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.