VII SO/Wa 12/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia D." w P. o wymierzenie Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę w wysokości 7 500 (siedem tysięcy pięćset) złotych. 2. zasądzić od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz wnioskodawcy Stowarzyszenia D." w P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 19 marca 2025 r. Stowarzyszenie D. w P. wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi na bezczynność organu z 27 marca 2024 r. do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy. Organ do dnia rozpoznania wniosku nie przekazał ww. skargi wnioskodawcy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie ustosunkował się ponadto do złożonego wniosku o wymierzenie grzywny pomimo dwukrotnego doręczenia mu wezwania wraz z wnioskiem w dniach 31 marca 2025 r. i 2 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przy czym organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepis ten statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ ten musi więc przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na tę skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Zatem wyłącznymi przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest: 1) wniosek o wymierzenie grzywny oraz 2) stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., bez względu na przyczyny nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie. Powody nieprzekazania skargi w terminie mogą mieć ewentualnie wpływ na wysokość wymierzonej grzywny. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd bada jedynie, czy organ bądź podmiot, do którego skarga została skierowana wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen dopuszczalności skargi i żądania jej przekazania, a także zasadności skargi. Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, bada zatem terminowość przekazania skargi, co oznacza, że w każdym przypadku przekroczenia terminu do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, Sąd uprawniony jest do wymierzenia grzywny, której wysokość określa w sposób dyskrecjonalny. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma m.in. funkcję dyscyplinującą, a znajduje swoją podstawę faktyczną w samym fakcie nieprzekazania w terminie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, do którego wpłynęła i przeciwko któremu jest skierowana. Mając powyższe na względzie, uznać należy, że wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie. Skarga wpłynęła do organu w dniu 3 kwietnia 2024 r., co potwierdza wydruk ze śledzenia przesyłek Poczty Polskiej załączony do wniosku o wymierzenie grzywny. Trzydziestodniowy termin na przekazanie skargi wraz z aktami sprawy – określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. upłynął zatem 6 maja 2024 r. (dni 3, 4, 5 r. były dniami wolnymi od pracy). Organ do rozpoznania niniejszego wniosku nie przekazał ww. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Brak reakcji organu trwa zatem ponad 15 miesięcy. Z powyższego wynika, że organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Termin na przekazanie akt upływał 6 maja 2024 r. W ocenie Sądu przekroczenie terminu przewidzianego przez art. 54 § 2 p.p.s.a. o ponad 15 miesięcy, stanowi uchybienie, które należy zakwalifikować jako znaczne. Organ ponadto nie ustosunkował się do złożonego wniosku nie przesyłając odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Odnosząc się do wysokości grzywny Sąd wskazuje, że ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie górną granicę określono w powołanym wyżej art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd wymierzając grzywnę bierze pod uwagę takie elementy jak: charakter sprawy, okres pozostawania organu w bezczynności oraz podjęte przez organ działania w celu załatwienia sprawy. Ustawodawca w art. 154 § 6 p.p.s.a. pozostawił sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny swobodny zakres ustalenia jej wysokości, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powyższy przepis pozwala na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia w jakim organ uchybił obowiązkowi przekazania akt, a zwłaszcza uwzględnienie okresu w jakim pozostawał on w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw przekroczenia ustawowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Te dyrektywy w rozpoznawanej sprawie zostały uwzględnione. Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności sprawy Sąd postanowił wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 7 500 zł. Miarkując jej wysokość Sąd wziął pod uwagę stan nie przekazania skargi sądowi, a także okres zaistniałego uchybienia. Biorąc te okoliczności pod uwagę Sąd doszedł do przekonania, że grzywna we wskazanej wysokości osiągnie cel zarówno represyjny, jak i prewencyjny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.