K 2/20

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 11 marca 2021 r. Pozycja 8 POSTANOWIENIE z dnia 3 grudnia 20 20 r. Sygn. akt K 2 / 20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych – przewodniczący Zbigniew Jędrzejewski Jakub Stelina Michał Warciński – sprawozdawca Rafał Wojci echowski, po rozpoznaniu, na posiedze ni u niejaw nym w dniu 3 grudnia 2020 r., wniosku Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o zbadanie zgodności: 1) art. 379 pkt 4 usta wy z dnia 17 listopada 1964 r. − Kodeks postępowania cy- wilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w zakresie, w jakim doty czy ob- jęcia przesłan ką nieważności postępowania, oceny niezależności Krajowej Rady Sądownictwa oraz prawidłowości procedury poprzedzającej powołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej , na wniosek Krajowej Rady Są- downict wa, do pełnienia urzędu na st anow isku sędziego są du powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego , z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 126 ust. 1 i 2, art. 10, art. 176 ust. 2, art. 180 ust. 1 i art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucj i , 2) art. 439 § 1 pkt 2 u stawy z dnia 6 czerwca 1997 r. − Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30) w zakresie, w jakim dotyczy objęcia prze- słankami uchylenia zaskarżonego orzeczenia, oceny niezależności Krajowej Rady Sądownictwa or az prawidłowości procedury p oprz edzającej powoła nie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Są- downictwa, do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego , z a rt. 179 w związku z art. 144 ust . 3 pkt 17 i art . 126 ust. 1 i 2, art. 10, art. 176 ust. 2, art. 180 ust. 1 i art. 183 ust . 1 i 2 Konstytucji, 3) art. 83 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r. poz. 825) w zakresie, w jaki m: – przedmiotem rozstrzyg nięc ia z agadnienia p rawnego przez Sąd Najwyższy jest określen ie przesłanki stwierdzenia nienależytej obsady sądu w rozu- mieniu przepisów ustawy − Kodeks postępowania cywilnego oraz u stawy – Kodeks postępowania karnego, ze względu n a udział w składzie sądu o soby powołanej przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do pełni enia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu woj- skowego oraz sędziego Sądu Najwyższego, w procedurze wskazanej OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 2 w uchwale Sądu Najwyższego , z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17, a rt. 10, art. 176 ust. 2 i art. 180 ust. 1 oraz art. 183 ust. 1 i 2 Kon- stytucji, – przedmiotem rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyższy jest określenie skutków prawnych, w odniesieniu do orzeczeń wydanych przez Sąd Najwy ższy , są dy powszechn e oraz sądy wojskowe, w przypad- ku gdy w skład zie sądu bierze udział osoba powołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskoweg o oraz sędziego Sądu Najw yższ ego, w procedurz e wskazanej w uchwale Sądu Najwyższego , z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 10, art. 176 ust. 2, art. 180 ust. 1 oraz art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzecz enie za padło większością głos ów . UZASADNIENI E I 1. W dniu 27 stycznia 2020 r. wpłynął do Trybunału Konstytucy j nego wniosek Prezy- denta Rzeczypo spolitej Polskiej ( dale j: Prezydent lub W nioskodawca ) o zbadanie zgodności: 1) art. 379 pkt 4 usta wy z dnia 17 listo pad a 1964 r. – Kodeks postępowania cywilne go (Dz. U. z 2019 r . poz. 1460, ze zm. ; dalej: k.p.c. ) w zakresie , w jakim dotyczy objęcia prze- słanką nieważności p os tępo wani a, oceny niezależności Krajowej Rady Sądownictwa (dalej także: KRS) oraz prawidłowości pr oce dury poprzedzającej powołanie p rzez Pre zydenta , na wniosek KRS , do pełnienia urzędu na stanowisku sędzie g o sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowe go ora z sędz iego Sądu Najwyższego , z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 126 ust. 1 i 2, a rt. 10, art. 176 ust. 2, art. 180 ust. 1 i art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucj i , 2) art. 439 § 1 pkt 2 u stawy z d nia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karne go (Dz . U. z 2020 r. poz. 30 ; dalej: k.p.k. ) w zakresie, w jakim dotyczy objęcia przesłankami uchyl eni a zaskarżonego orzeczenia, oceny niezal eżności Krajowej Rady Sądownictwa oraz pra widłowości procedury po p rzedzaj ącej powołanie przez Prezydenta , na wniose k KRS , do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sęd zie go Sądu Najwyższego , z art. 179 w zw iązku z art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 126 ust. 1 i 2, art. 10, ar t . 176 ust. 2, art. 180 ust. 1 i art. 183 ust. 1 i 2 Kon stytucji, 3) art. 83 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r . p oz. 825 ; dalej: ustawa o SN ) w zakresie , w jakim: – przedmiotem rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego pr z ez Sąd Najwyższy jest okre- ślenie przesłanki stwie rd zeni a nienależytej obsady sądu w rozumieniu przepisów k.p.c. oraz k.p.k. , ze względu na udział w skł adz ie sądu osoby powołanej przez Prezyd enta do pełnienia urzędu na stanowisku sęd ziego sądu powszechnego , sędziego sądu wojskoweg o oraz sędziego Sądu Najw yż szeg o, w procedurze wskazanej w uchwale Sądu Najwyższego , z art. 179 w zwią zku z art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 10, art. 176 ust. 2 i art. 18 0 ust. 1 oraz art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji, – przedmiotem rozs t rzygnięcia zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyżs zy jes t okre- ślenie skutków prawnych, w odniesieniu do orzeczeń wydanyc h przez Sąd Najwyższy, sądy OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 3 p ows zechne oraz sądy wojskowe, w przypadku gdy w składzie sądu bierze udział osoba po- wołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskie j do pełnienia urzędu na st anow isku sę- dziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego, w p roc edurze wskazanej w uchwale Sądu Najwyżs zego , z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 10, art . 176 ust. 2, art. 180 ust. 1 oraz art. 183 ust. 1 i 2 K onstytucji . 1.1. Stawiane przez W nioskodawcę zarzuty mają charakter zakresowy i odnoszą się do takiego rozumienia kwestionowanych prz episów, które zostało przyjęte w uchwale Sądu Najwyższego w skład z ie połącz onych I zb : Cywilnej, K arnej oraz Pracy i U bezp ieczeń Spo- łecznych z 23 stycznia 2020 r. ( sygn. akt BSA I - 4110 - 1/20 , dalej: uchwała SN z 23 st yc znia 2020 r. ), podjętej na wniosek Pier wszego Prezesa Sądu Najwyższego, w sprawie o rozstrzy- gnięcie rozb i eżności wykładni prawa występującej w orzecznictw ie Sąd u Na jwyższego . Zgodnie z tą uchwałą: „1. Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pk t 4 k.p.c. zachodzi takż e wtedy, gdy w składzie są du bierze udział osoba p ow ołan a na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wnio- sek Krajowej Rady Sądownictw a ukształtowanej w try bi e określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajo wej Radzie Sądownictwa o r az niektórych innych usta w (Dz. U. z 2018 r., poz . 3). 2. Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze ud z iał osoba powołana na urząd sędziego w sądzie pow sz echn ym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym prze pi sami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownic- twa oraz niektórych inny c h ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), jeżeli wadliw oś ć pr oces u powo- ływania prowadzi, w konk retnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłoś ci i bezstronności w rozumieniu art. 45 u st. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski ej, art. 47 Kar- ty Praw P o dstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 K on wenc ji o ochronie praw czło- wieka i podstawowych wolności. 3. Wykładnia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. o ra z art. 379 pkt 4 k.p.c. przyjęta w punk tach 1 i 2 niniejszej uchwały nie ma zast osowania do orzeczeń wyd a nych przez sądy przed dni em jej podjęcia oraz do or zecz eń, które zostaną wydane w toczących się w tym dniu postępowaniach na podstawie Kodeksu postęp ow ania karnego przed danym składem sądu. 4. Punkt 1 niniejszej uchwały ma zastosowanie do orzeczeń wydanyc h z udziałem sędziów Izby Dyscyplinarnej utworzone j w Są dzie Najwyższym na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 201 8 r., poz. 5 ze zm.) bez względ u na datę wydania ty ch orzeczeń ” . 1.2. Uzasadniając zarzut niezgodności pr z episów wskazanyc h w punkcie 1 i 2 petitum wniosku z art . 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 126 ust. 1 i 2 Konstytucji , W nio- skodawca zauważ y ł, że w orzecznictwie sądów i Trybunału Konstytucyjnego ugruntowana jest teza o niedopuszczalności kontr o li sądowej prerogatyw Prezydenta . Do takich prero ga tyw należy zaliczyć powoływanie sędziów (art. 179 Konstytucji). Prerogatywa ta jest ugruntowa- na w p o lskiej tradycji ustrojowej jako preroga tywa głowy p aństwa. Powołanie sę dziego nie wymaga kontrasygnaty P r ezesa Rady Mini strów. Rozwiązanie to ma służyć ni e wzmo cnieniu pozycji Prezydenta , ale ochronie władzy sądowniczej przed ingerencją władzy wykonawczej . Kompetencja Prezydenta ma stanowić gwa rancję konstytucyjnego systemu wartości, w tym niezależności sądó w i niezawisłości sędziów. Prz ytaczając stanowisko d oktr yny, W nioskodawca wskazuje, że powołanie na urząd sędziego oznacza udzielenie inwestytury. Musi obejmować określenie zakresu powierzeni a OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 4 władzy sędziowskiej, tzn. rodzaju i sz czebla sądu, do którego s ę dzia zostaje powołany. Pow o- łanie następuje zatem od rębn ie n a każdym szczeblu: sądownictwa powszechnego, wojskowe- go i administrac yjnego. Akt powołania, o którym stanowi art. 179 Konstytucji , obejmuje za- równo akt powołania, jak i odmowę powołania. Po wołując się na o rzecznictwo TK , W nio- skodawca zaznaczył, ż e art. 179 Konstytucji stano wi regulację kompletną. Wynika z niej , że do KRS należy złożenie wniosku o powołanie sędziów (wskazanie kandydató w na ok reślone stanowiska sędziowskie), a do Prezydenta powołanie sędziów. Norma ta moż e być dookreślo- na w ustawach , ale z zachowaniem nadrzędności przepisów Konstytucji. Art. 179 Konstytucji stanowi samodzielną i wy s tarczającą podstawę prawną wykonywania prerogatywy Prezyden- ta, której treścią j est pow oływanie sędziów n a wniosek KRS. Regulacje ustawowe nie mogą zatem n ar usza ć w tym zakresie i stoty prezydenckiej prerogatywy . Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu A d ministracyjnego wynika, że powoła- nie sę dziów nie jest działalnością administracji publicznej i nie podle g a kontroli sądu admini- stracyjnego . W kompetencjac h Prez ydenta mieści się zarówno prawo powoływania, jak i od- mowy powołania na stanowisko sędziego. Pos t anowienie odmowne również nie ma charak te- ru aktu z zakresu administracji publicznej. Stanowi bowiem akt u strojowy. Prezydent, działa- jąc jako głowa państwa , dzia ła poza sferą administrowania i zatrudniania. Jego postępowanie nie opiera się na przepisach pr o cesu administracyjnego . Podejmując rozs trzygnięcie w ra mach swoich prerogatyw , Prezydent stosuje się jed y nie do Konstytucji . Z kolei Konstytucja nie przew id uje możliwości podjęcia przez organ sądowy rozstrzygnięcia, które uniemo żliwiałoby Prezydentowi wyk o nanie jego prerogatyw, w tym powołania sędziego n a wniosek KRS . R oz- strzygnięcia Prezydenta dokonywane w r amach prerogatyw nie podlegają kontroli sądowej. Ak t po wołania sędziego jest podejmowany na podstawie Konstytucji. Żaden organ nie może przypisywać so b ie kompetencji do kontroli lub pomijani a tego aktu . Powołując się na art. 126 Konstytucji i jego wykładn i ę u gruntowaną w orzecznictwie TK, W nioskodawca za uw ażył , że przepis ten określa pozycję ustrojową Prezydenta i jest pod- stawą wyznacza nia relacji głowy państwa z innymi organami. Wynika z nie go z akaz stano- wienia norm prawnych ograniczających rolę Prezydent a jako najwyższego przedstawic iela Rzeczypospolite j Pols kiej. Tak ukształtowana rola ustrojowa Prezydenta ma istotne znaczenie dla oceny charakteru pra w nego czynnoś ci powołania na urząd sędzi ego. Uprawnienia nomi- nacyjn e stanowią władcze kompetencje Prezyde n ta, będącego gwarantem ciągłości władzy państwowe j i st rażnikiem Konstytucji. Prezydent działa na podstawie kryteriów określonych w ustawie z asadnicze j . Chodzi przede wszystkim o konstytucyj ne zasady i wartości. Wpro- wadzanie nowych , pozakonstytucyjnych kr y teriów, mogłoby zaburzyć system wzaj emnego kontro lo wani a się władz. Zakwestionowana treść przepisów k.p.c., k.p.k. oraz ustawy o SN wkracza w sferę za- s trzeżoną do kompetencji Prezydenta. Kon stytucja nie przyznaje ż adnemu organowi władzy sądowniczej kompet e ncji do badania prawidłowości wykonania prerogaty wy Pre zydenta do powoływania sędziów na wniosek KRS. O bjęcie zakresem terminu „nienależycie obsadzone- g o sądu”, w rozumieniu przepisów wskazan ych w punkcie 1 i 2 petitum wniosku, sędziów powołanych przez Pre z ydenta na wniosek KRS , w sposób nieuprawniony kwe st ionu je i godzi w prerogatywę Prezydenta, naruszając tym samym art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 p kt 17 i art. 126 ust. 1 i 2 Konstytucji . 1.3. Jeśli chodzi o zarzut niezgodności przepisów wskazanych w pkt 1 i 2 petitum wniosku z art. 10 Konstytucji, W n iosk odawca zauważył, że Prezydent , wykonując preroga- tywę związaną z powoływaniem sędziów , nie działa ściśle w ramach władzy wykonawczej. Z zasady trójpodziału wł adz wynika domniemanie kompetencyjne, które może być obalone jedynie przez jednoznaczny przep is kon stytucyjny lub ustawowy. Rozdzielność władz ozna- cza , że każda z nich powinna posiadać kompetencj e odpowiadające jej istocie . Kompetencj e OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 5 te powinny zawierać pewne minimum służące zachowaniu istoty każ d ej z władz. Z art. 10 Konstytucji wynika zaka z in ge renc ji w tak rozumianą istotę danej władzy. Wnioskodawca odniósł się do zarzutu niezgodności zakwest ionowanych regulacji z art. 176 ust. 2 Konstytucji. Materia określona w tym przepisie powinna zostać ure g ulowana w przepisach prawa powszechnie obowiązują ce go o randze ustawowej. Przepis ten ma cha- rakter gwarancyjny z punktu widzenia konstytucyjnych praw i wolności. Wynika z niego zo- bowiązanie ustawodawcy do wydania stosownych regulacji. W ustawie powinny by ć ustalone wszystkie podstawowe elementy ustroju, wł aści wośc i i postępowań sądowych. 1.4. Formułując zarzut niezgodności przepisów wskazanych w pkt 1 i 2 petitum wnio- sku z art. 180 ust. 1 Ko nstytucji, W nioskodawca przypomniał, że sędziowie są nieusuwalni. Zasada ta jest jednym z instrumentów zabezpieczaj ąc ych niezależność władzy sądowniczej i niezawisłość wymierzania sprawiedliwości. O usunięciu sędziego z zajmowanego stanowi- ska i ustaniu jeg o stosunku służbowego mogą decydować wyłącznie p rzesłanki określo n e w ustawach. S ędzia nie może zostać pozbawiony u rz ędu w wyniku podjęcia dyskrecjonalnej decyzji. Z łożenie sędziego z urzędu może nastąpić jedynie na m o cy orzeczenia sądu i tylko w przypadka ch określonych w ustawie . Przyjęty w uchwale SN z 23 stycznia 20 2 0 r. sposób rozumienia art. 379 pkt 4 k.p.c. i ar t. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. prowadzi do skutku wskazanego w petitum wniosku . Skutek ten do- tyczy osoby powo ł anej przez Prezydenta na urząd sędzieg o Sądu Najwyższego na wniosek KRS , i oznacza brak zdolności s ądu d o pod ejmo wania czynności jurysdykcyjnych. Jest to r ówno znaczne z p ozbawienie m sędziego kompetencji sądzenia . Wyłączenie tej kompetencji ze statusu sędz i ego (aprioryczne stwierdzenie nienależ ytego ob sadzenia sądu ab initio ) jest niezgodne z konstytucyjną z a sadą nieusuwalności sędziów. 1.5. Uzasadniając z ar zut niezgodności prze pisów wskazanych w punkcie 3 petitum wniosku z art. 179 w związku z art. 144 us t. 3 pkt 17 , art. 10, art. 176 ust. 2 i art. 180 ust. 1 oraz art. 183 ust. 1 i 2 Konsty tucji, W nioskodaw c a przytoczył w pierwszej kolejności treść art. 18 3 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten określa kompetencję Sądu Najw yższego do nadzoru nad innymi sądami, w yz naczając jednocześnie jej zakres podm iotowy (sądy powszechne i wojskowe) i przedmiotowy (w zakresie or z ekania). N adzór jurysdykcyjny ma przede wszystki m służ yć u jednoliceniu orzecznictwa sądo- wego. W doktrynie sygnalizowane jest pewne niebezpieczeństwo z wi ązane z nadawaniem środkom nadzoru ch arakteru abstrakcyjnego. Może to stanowić zagrożenie z punktu wid z enia zasady podziału władz (art. 10 Konstytucji), j ak i zasady niezawisłości sędziowskiej. W yko- nywanie kompetencji nadzorczych przez Sąd Najwyższy nie mo że prowadzić do modyfiko- wania czy roz szerzania przepisów prawa. Prawotwórs two jest bowiem zastrzeżone d la władzy ustawodawczej. Rozstrzygnięcie zagadnie ni a pr awnego, wskazanego w punkcie 3 petitum wniosku stanowiło wykroczenie poza ramy art. 183 ust. 1 K on stytucji i naruszenie zasady podziału władz (art. 10 Konstytucji). 1.6. Wnioskodawca podkreślił, że d o Trybunału Konstytucyjnego należy o cena, czy norm a praw na jest zgodna z Konstytucją. Dotyczy to także norm prawnych ukształtowanych w drodze rozstrzygn ięc ia zagadnienia prawnego . Powołując s ię na orzecznictwo Trybunału, W nioskodawca przypomniał, że jeżeli określo ny sposób rozumienia przepisu utrwalił się j uż w spo sób oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznac zny i autorytatywny wyraz w orzecz- nictwie Sąd u Najwyższego bądź Naczelnego Sądu A dministracyjnego, to należy uznać, ż e przepis ten nabrał takiej w ł aśnie treści, jaką odnalazły w nim najwyższe inst an cje sądowe . N ormatywną treść przepisu może nadawać praktyka jego stosowania. W takiej sytuacji OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 6 p rzed mio tem kontroli konstytucyjności przepi su jest treść, jaką nabrał on w drodze utrw alonej praktyki jego s t osowania. Wnioskodawca kwestionuje konstytucyjnoś ć okre ślonego rozu mienia przepisów wskazanych w petitum wniosku . Rozumienie to wynik a z jednej uchwały SN . Stanowi ona jednak orzeczenie najw yższej instancji sądowej wydane w składzie trzech izb SN. Biorąc p od uwagę przedmiot i treść tej uchwały, należy uz na ć, ż e st anowi ona próbę ukształtowania zu- pełnie no wego jakościowo stanu prawnego − z pominięciem rol i u stawodawcy. 1.7. Działając na pods tawie art. 730 1 § 1 w związku z art. 732 oraz art. 755 k.p.c. w z w iązku z art. 36 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r . o or ganizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072 , dalej: otpTK ) , W n ioskodawca zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o udzielenie zabez pieczenia poprzez wstrzymanie w yko- nania uchwały SN z 23 stycznia 2020 r. do czas u wyda nia przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w tej sprawie. Zdaniem Wnioskodawcy , zabezpieczenie jest dopuszczalne nie tylko w sprawach ini- cjowanych skargami konstytucyjnymi. W niniejszej sprawie za za b ezpieczeniem przemawia konieczność zapobieżenia p ow stan ia kryzysu w zakresie oceny skutków prawnych wyroków podjętych przez sądy. W ocenie W nioskodawcy wyk onanie uchwały S N z 23 stycznia 202 0 r. mogłoby spowodować nieodwracalne skutki . Za zabezpieczeniem p rzemawia ważny interes publiczny. 2 . W piśmie z 10 mar ca 2020 r. Prok urator Generalny zajął stanowisko w sprawie. W ocenie Prokuratora: 1) art. 379 pk t 4 k .p.c. w zakresie, w jakim dopuszcz a uznanie nieważności postępo- wania z powodu sprzeczności składu s ą du orzekającego z przepisami prawa, ze względu na o cenę pra widł owości procedury poprzedzającej powołanie przez Prezydenta , na wniosek KRS , do pełnienia urzę du na stanowisku sędziego sądu pow szechnego, sędziego sądu woj- skoweg o oraz sędziego Sądu Najwyższeg o , w tym ze względu na ocenę statusu Krajowej Ra- dy S ądow nict wa, a także art. 439 § 1 pkt 2 k .p.k. w zakresie, w jakim dopuszcza uchylenie zaskarżonego o rzecz enia z powodu nienależytej obsady sądu, ze względu na ocenę prawidło- wości procedury poprzedzającej p owołanie przez Prezydenta, na wn iosek KRS , do peł ni enia urzęd u na stanowisku sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Na jwyżs zego, w tym ze względu na ocenę st atusu Krajowej Rady Sądownictwa , są nie- zgodne z art. 179 w związk u z art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 126 ust. 1 Konst yt ucji , 2) art. 83 § 1 ustawy o SN w zakresie, w jakim przedmiotem rozstrzygnięcia zagad- nienia prawneg o prz ez Sąd Najwyższy jest : − określeni e przesłan ki stwierdzenia sprzeczności z przepisami prawa składu s ądu orzekającego w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p. c. ora z prze- słanki nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. , ze względu na udzi ał w składzie sądu osoby powołanej prze z Prezydenta do pełnienia urzędu n a stanowisku sę- dziego sądu pows z echnego, sędziego sądu wojskoweg o oraz sędziego S ąd u Na jwyższego, w procedurze wskazanej w uchwale Sądu Najwyższego , i ocenę prawidłowości procedury po przed zającej powołanie; − określenie sk utków prawnych , w odniesieniu do orzeczeń wyda- nych przez Sąd Najw y ższy, sądy powszechne oraz sądy wojskowe, w przyp ad ku g dy w skła- dzie sądu bierze udział osoba powołana przez Prezydenta do pełnienia urzędu na stanowis ku sę dziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sąd u Najwyższego, w procedurze wsk a zanej w uchwale Sądu Najwyższego , i ze względu na o cenę pra widłowości tej procedury , jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 i art . 126 ust. 1 Konstytucji . OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 7 Ponadto, zdan iem Prokuratora Generalnego , postępowanie podlega umorzeniu w po- z o stałym zakresie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 3 o tpTK , ze względu na zbędność wydania orzeczenia . 2. 1. Odnosząc się do przedmiotu zaskarżenia, Proku rator Generalny zauważył, że na gruncie postępowania cywilnego nie istnieje kategoria orzeczeń nieważnyc h ex lege . W do- tychczasowym orzecznictwie przesłan ki , o której stanowi art. 379 pkt 4 k.p.c. nie wiązano z zagadnieniem prawidłowości powołania sędziego na ur ząd . Stanowisko to jest także ug r un- towane w doktrynie. U chwała SN z 23 stycznia 2020 r. przyjęła z gruntu odmie nne znaczenie art. 379 pkt 4 k.p.c. Pr okur ator przypomniał, że Trybunał Konstytucyjny uznaje normotwórczą rolę orzecznictwa, obejmując swo ją kog nicją treści normatywne, które zo stały wyprowadzone z aktu normatywnego w drodze jego utrwalonej w sposób oczywisty wykładni. Dotyczy to w szczególn oś ci s ytuacji, w której określony sposób rozumienia przepisu znalazł jednoznacz- ny i autorytatywny wyra z w or zecznictwie Sądu Najwyższego lub Naczelnego Sądu Admini- stracyjnego . W ocenie Prokuratora , prz edmi o t kontroli wskazany przez W nioskodawcę w pkt 1 pe ti tum wniosku został ujęty za szeroko. Uchwała SN z 23 styczni a 2020 r. dotyczy tylko jednej z przesła nek, o których mowa w art. 379 pkt 4 k. p.c. W dalszej kolejności, Prokurator odniósł się do treści art. 4 39 § 1 k.p.k. Przepis ten zawiera zamknięty katal og bez względnych przyczyn odwoławczych. Nie może zatem podle- gać wykładni rozszerzającej. W ocenie Prok urator a, z punktu widzenia przedmiotu k ontroli, je d ynie wadliwość polegająca na nienależytej obsadzie są d u ma charakter relewantny. W art. 439 § 1 pkt 2 k .p .k. jest także mowa o sytuacji, w której członek sądu nie był obecny na całej rozprawie. Wnioskodawc a ujął za tem przedmiot kontroli zbyt sz eroko . Nienależyta obsada sądu i sprzeczność składu orzeka jącego z przepisami prawa ( art. 379 pkt 4 k.p.c.) nie są o koli cznościami równoważnymi. Niemniej przesłanka nienależy- tej obsady sądu, w dotychczasowym orzeczni ctwie sądowym i w doktrynie, również ni e była wiązana z oceną prawidłowości powołania sędziego na urząd . Takie znaczenie nadała jej do- piero uchwała SN z 2 3 styc znia 2020 r. Przedmiotem kontroli jest zatem treść normatywna nadana art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w wynik u tej uchwały. Dokonując wykładni art. 83 § 1 ustawy o SN Prokurator Generalny zauważył, że przepi s ten nawiązuje do poprzednich regulacji kompetenc ji uch wałodawczych SN. Zawiera on jednak pewne ograniczenie. Powzięcie uchwały interpretacyjnej przez SN jes t dopuszczal- ne, jeżeli występując a w orzecznictwie rozbieżność dot yczy przepisów będących podstawą orzekania przez sądy. Również w odniesieniu do te go prz episu, problem konstytucyjny doty- czy treści normatywnej, która nie była objęta jego zakresem , do momen tu podjęcia przez SN uchwały z 23 stycznia 2020 r. Tak więc SN przyznał sobie kompetencje w sprawa c h, w któ- rych przepisy nie przewidują jego kognicj i. W ocenie Prokuratora wnioskodawca nieprecyzyjnie ujął przedmiot kontroli. Powi- nien nim być art. 83 § 1 u stawy o SN „w zakresie, w jakim p rzedmiotem rozstrzygnięcia za- gadnienia prawnego przez Sąd Najwyżs z y jest: – określenie przesłanki stwierdzenia sprz ec z noś ci z przepisami prawa składu sądu orzekającego w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. oraz przesłank i nien ależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., ze wz ględu na udział w składzie sądu o soby powołanej przez Prezydenta Rzeczypospolitej Po l ski ej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz s ędzieg o Sądu Najwyższego, w procedurze wskazanej w uchwale Sądu Najwyższ ego i ocenę prawidłowości proced u ry poprzedzającej powołanie; OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 8 – określenie skutków p r awn ych, w odniesieniu do orzeczeń wydanych przez Sąd Naj- wyższy, sądy powszechne oraz sądy wojskowe, w prz ypadku gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana przez Prez ydenta Rzeczypospolitej Polskiej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu p ow s zec hnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego, w procedurze wskazanej w uchwale Sądu Najwyższego i ze względu na oc enę pr awidłowości tej procedury ” (pismo Prokuratora Generalnego, s. 1 6). 2.2. Analizując wskazane przez W nioskodawcę wz o rce kontroli, Prokurator Generalny stwierdził , że z art. 179 Konstytucji wynikają dwa niezbędne ele menty „systemu kreacji sę- dziów”: akt no minacji i bezterminowość powołania. Pow ołanie sędziego stanowi pr e rogatywę głowy państwa, natomiast do KRS należy w ył ą czn a kompetencja w zakresie uruchamiania procedury nominacyjnej. O kreślona w Konstytucji rola KRS w tym procesie nie daje możli- wości tworz enia unormowań, które umożliwiałyby ingerencję innych organów (w t ym sądów) w procedurę powoływania sędziów. Z kole i a kt kreacyjny Prezydenta nie może być weryfi- kowany w jakimkolwiek trybie. Akt u tego nie można sprowa dzać li tylko do ceremoniału. Jego isto tą jest powierzenie urzędu sędziego . Bezterminowość piastowania u r zędu sędziego (art. 179 in fine Konstytucji) jest z kol ei związana z nieusuwalnością sędziego z urzędu (art. 180 u st. 1 Konstytucji). Przez pojęcie usu nięcia sędziego należy rozumieć zarówno po- zbawienie go urzędu, jak i pozbawienie go możliwości orzekania . Zasada nieusuwalności sędziego ze stanowiska sta no w i n astępstwo zasady niezawisłości sędziowskiej. Zasada ta ma charakter uniwersalny na gruncie międz ynarodowych standardów. 2.3. Dokonując merytorycznej oceny postawionych pr zez W nioskodawcę zarzutów, Pr o kurator Generalny zauważył, że u podstaw uchwały SN z 2 3 stycznia 2020 r. leży założe- nie, że z uwagi na formę KRS, Prezydent może wadliwie wykonać swoj ą prerogatywę i w konsekwencji powołać na urząd sędziego osobę, której nie będą przysługiwały konstytu- cy j ne atrybuty sędziowskie . Stanowiłoby to „«przenik ni ę cie wadliwości» z procedury po- przedzającej wykonanie prerogatywy przez Prezydenta na grunt statusu s ędziego, z tym, że jedynie w zakresie możliwości skutecznego wykonywania przezeń wymiaru sprawiedliwośc i ” (pismo Prokuratora Generalnego, s. 24) . Norma wy n ika jąca z art. 179 Konstytucji ma charakter kompletny. Jedynie Prezydent jest uprawniony do oceny, c zy kandydat przedstawiony przez KRS sp ełnił ustawowe warunki powołania na urząd. Żaden inny organ nie u c zestniczy w procedurze powołania sędziego. Takie ro z wią zanie ustrojowe ma stanowić zrównoważenie władzy sądowniczej przez czynnik demokratyczny. Przyzn a nie jakiemukolwiek innemu organowi kom petencji do weryfikacji prawidłowości powołania sędziego, poprzez wykładnię przepisów ustawowych (k.p.c., k.p.k.) o ra z łą czenie uchybień występujących w procesie kreacyjnym z możliwością wzruszania orzeczeń wydanych p r zez tak powołanego sędziego , stanowi a rbitralne pozbawienie sędziego możliwości orzekania. Jest to niez g odne zarówno z Konstytucją, jak i z prawem między na r o- do wym . Usunięcie sędziego z urzędu lub pozbawienie go możliwości orzekania może nastą- pić jedynie n a podstawie wyraźnego przepisu ustawowe go. Niedopuszczalne jest stosowanie tożsamego w skutkach mechaniz m u na podstawie wykładni instytucji prawnych, któr e s łuż ą innym celom. Stanowiłoby to zagrożenie dla stabilności systemu prawnego. Przytaczając orzecze n ia Trybunału Konstytucyjnego , Prokurat or Generalny zauważył, że KRS rozpatrzyła i skutecznie przedstawi ł a Prezydentowi wiele kandydatur na urząd sę- dziego , n a p odstawie przepisów, które następnie zostały uznane za niezgodne z Konstytucją. Nie można jednak p rzyjąć, że sędziowie powołani na urząd w takiej sytuacji są pozbawieni ko nstytucyjnych atrybutów. P rzec i wnie, z orzecznictwa Trybunału wynika, że wykonan ie pre rogatywy powołania na urząd sędziego przez Prezydenta sanuje ewentualne uchybienia pope łnione w p oprzedzającej powołanie na urząd sędzi ego procedurze powołania . Sędzia po- OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 9 wołany na urząd przez głowę pa ń stwa jest uprawniony do orzekania w ramach przysł ug u jąc ej mu inwestytury i obejmują go gwarancje niezawisłości i nieusuwalności . Nie ma przy tym znacze n ia, czy spełnione zostały materialne l ub proceduralne wymagania poprzedzając e skie- rowanie wniosku przez KRS do Prezydenta. 2.4. Prokurator Generalny od ni ó sł się także do wskazanych w uchwale SN z 23 stycz- nia 2020 r. wątpliwości dotyczących udziału w pro ce durze nominacyjnej sędziów Krajowej R ady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ust a wy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Kr aj o wej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3) . W ocenie Prokuratora , wątpliwości te zostały usunięte przez wyrok i Trybunału Konstytucyjnego z 25 marca 2019 r., sygn. K 12/ 1 8 (OTK ZU A/2019, poz. 17) oraz 4 marca 2 020 r., sy g n. P 22/19 . Ponadto, w przypadku zastrzeżeń co do zgodności z K onstytucją lub ratyfikowanymi umowam i międzynarodowymi rozwiązań ustaw doty czą- cych KRS, organ sądowy powinien skierować pytanie prawne do Tr y bunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytu cj i , a nie samodzielnie dokonywać arbitralnych ocen w tym zakre- sie. Prokurator poddał ocenie t ę część uz asadnienia uchwały SN z 23 stycznia 2 020 r. , w której upatruje się wadliwości procesu nominacyjnego sę d ziów w naruszeniu ratyfikowa- nych przez Polskę umó w m ięd zynarodowych. Prokurator przypomniał w tym kontekście o zasadzie nadrzędności Konstytucji nad in ny mi źródłami prawa. W ocenie Prokurato ra, za- kres kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskie j (dalej: TSUE) i relacja prawa unijnego do prawa pa ń stw członkowskich (szczególnie ustaw zasadniczych), jest zagadnie- niem problematycznym. Orzecznictwo p aństw członkowskich, poza nielicznymi wyjątkami, jednoznacznie uznaje, że brak jest podstaw przyjęcia p ierwszeństwa prawa unijnego przed normami konstyt uc y jny mi. W konkluzji Prokurator stwierdził, że postanowienia ratyfikowa- nych umów międzynarodowych nie m ogą podważać regulacji konstytucyjnyc h dotyczących prerogatyw Prezyd enta, w szczególności art. 179 i a r t. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji. Prokurator odni ós ł si ę do − przywołanego w uzasadnieniu uchwały SN z 23 stycznia 2020 r., − wyrok u E uropejskiego T ryb un ału P raw Cz łowieka (dalej: ETPC ) z 12 marca 2019 r. w sprawie Guömundur Andri Astraósson przeciwko Isl a ndii ( skarga nr 26374/18 ) . Sprawa zainicjowana tą s k arg ą została p rzekazana do Wielkiej Izby ETPC , co oznacza, że zostanie jeszcze raz ponownie rozpozn an a. W tej sytuacji nie można opierać s ię na tezach zawartych w uzasadnieniu wyroku z 12 marca 2019 r. P r okurator zwrócił przy tym uwagę, że niosą one za so b ą d aleko idące konsekwencje systemowe. Zdaniem Prokuratora , art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw c złowieka i podstawowych wolności, spo rządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1 99 3 r. N r 6 1, poz. 284 ) nie m ożna interpretować w taki sposó b , w j ak i dokonał tego Sąd Najwyższy. Taka interpretacja prowadziłaby do przyznania wszystkim sądom pr aw a do oceny statusu sędziów, pomimo ic h powołania na urząd przez Prezydenta , z uwagi na wątpliwości co d o prawidłowości procedury nominacyjnej. Konse- kwen cj ą te go byłaby możliwość oceniania przez sądy ważności wydawanych przez sędziów orzeczeń. Prokurator za znaczył, że Sąd Najwyższy bezzasadnie powołuje się w uchwale z 23 sty cznia 2020 r. na konieczność wyko n ania wyroku T SUE z 19 listopada 2019 r. w sprawac h C - 58 5/18, C - 624/18 i C - 625/18 . W ykonaniem tego orzeczenia, zapadłego w trybie odesłania prejudycjaln eg o, był wyrok Sądu Najwyższego z 5 gru dnia 2019 r., sygn. akt III PO 7/18. Orzeczenie TSUE nie przewidu j e możliwości ocenian i a legalności Krajowej Rady S ąd o wni ctwa in abstracto . „[A] bstrakcyjne ujęcie przez TSUE przesłanek oceny KRS, umoż- liwiające wypełni en ie ich treścią przez sąd odsyłający, nie powoduje, że sąd krajowy stał się upoważniony do pominięcia w s zelkich regulacji krajowych dotyczących przedmiot ow e j m a- terii, w szczegól ności zaś unormowań Konstytucji ” (pismo Prokuratora Generalnego, s. 37). OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 10 II T rybunał Konstytucyjny zważył , co nast ępuje: 1. Uwagi wstępne. Problem konstytucyjny w sprawie zainicj o wanej wnioskiem Prezydenta R zecz y pospo- litej P olsk ie j (d alej: Prezydent, Wnioskodawca) ma swoje źródło w takim sposobie interpreta- cji zakwestionowanych prz episów , która legła u podstaw uchwał y składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpiecz e ń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r . (s ygn. akt BSA I - 4110 - 1/20 , OSNKW nr 2/20, poz. 7; dalej: uchwała SN z 23 stycz- nia 2020 r.) , podję tej na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, w sprawie o roz- strzygnięcie rozbieżności wykładni pr a wa występującej w orzecznictwie Sądu Najwyższego (d a lej także: SN) . Zgodnie z powyższą uchwałą: „1. Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 p kt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sąd u z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi t akże wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział oso ba pow ołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wnio- sek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w t ryb ie określonym przepisami ustawy z dn ia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownict w a oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., p o z. 3). 2. Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu są du z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierz e udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie p o wsz echnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym pr zep isami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r . o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownic- twa oraz niektórych i nnych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), jeżeli wa dl i woś ć procesu powo- ływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisł ośc i i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Kar- ty Pr a w Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Kon wencji o ochronie praw czło- wieka i podstawowych wolności. 3. Wykładnia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. or az art. 379 pkt 4 k.p.c. przyjęta w punktach 1 i 2 niniejszej uchwały nie ma zastosowania do orzeczeń wydanych przez sądy przed dniem jej podjęcia oraz d o or zeczeń, które zostaną wydane w toczących się w tym dniu postępowaniach na podstawie Kodeksu post ępo wania karnego przed danym składem są du. 4. Punkt 1 niniejszej uchwały ma zastosowanie do orzeczeń wyd a nych z udziałem sę- dziów Izby Dyscyplinarnej utwor zo n ej w Sądzie Najwyższym na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2 018 r., poz. 5 ze zm.) bez względ u na d atę wydania tych orzeczeń ” . 2. Przedmiot kontroli . Jako przedmi o t kontroli W nioskodawca wskazał art. 379 pkt 4 us ta w y z dnia 17 listo- pada 1964 r. − Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm.; dalej: k.p.c. ) , art. 439 § 1 pkt 2 usta wy z dnia 6 czerwca 1997 r. − Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30; dalej: k.p.k. ) oraz a rt. 83 § 1 u sta wy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Są- dzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r. poz. 825 , ze zm.; dalej: ustaw a o SN ) . W każdym przy- padku przedmiot k ontroli ma charakter zakresowy. Został on zawężony do określonego spo- sobu jego rozumienia: – art. 379 pkt 4 k.p.c. w zak resie, w jakim dotyczy objęcia przesłanką nieważności postępowania, oceny niezależności Krajowej Rady Sądownictwa (dalej także: KRS) or az prawidłowości procedury poprzedzającej powołanie przez Prezyde n ta, na wniosek KRS , do OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 11 pełnienia urzędu na stanow is k u s ędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Naj wyższego, – art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zakresie, w jakim dot yczy objęcia przesłankami uchylenia zaskarżonego orzeczenia, ocen y niezależności KRS oraz prawidłowości pr oce dury p op r zed za- jącej powołanie przez Prezydenta, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego , – art. 8 3 § 1 ustawy o SN w zakresie, w jakim pr zed miotem r o zst rzygnięcia zagadnie- nia prawnego przez Sąd Najwyższy jest określenie przesł anki stwierdzenia nien ależytej obsa- dy sądu w rozumieniu przep isów k.p.c. oraz k.p.k., ze względu na udział w składzie sądu oso- b y powołanej przez Prezydenta do pełnieni a u rzędu na sta nowisku sędziego sądu powszech- nego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego, w p rocedurze wskazanej w uchwale Sądu Najw yższego , oraz w zakresie , w jakim przedmiotem rozstrzygnięcia zag a d- nienia prawnego przez Sąd Najwyższy jes t o kreśle ni e sk utków prawnych, w odniesieniu do orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy, są dy powszechne oraz sąd y wojskowe, w przypad- ku gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana przez Prezydenta do pełnienia u r zędu na stanowisku sędziego sądu powszec hne go, sę dz i ego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego, w procedurze wskazanej w uchwale Sądu Najwyższe go . 3. Wzorce kontr oli . Jako wzorce k ontroli W nioskodawca wskazał − w odniesieniu do zakwestionowanych przepisów k.p.c. i k.p.k. − art. 179 w z wiąz ku z ar t . 1 44 ust. 3 pkt 17 i art. 126 ust. 1 i 2, art. 10, art. 176 ust. 2, art. 180 ust. 1 i art. 183 ust . 1 i 2 Konstytucji. Wnioskodawca upatr uje naruszenie przepisów Konstytucji w przekroczeniu kompetencj i p rzez Sąd Najwyższy. Zda- niem W nioskodawcy , Ko nstyt uc j a n ie przyznaje żadnemu organowi sądowemu prawa do ba- dania prawidłowości wyko nania prerogatywy Prez ydenta do powoływania sędziów na wnio- se k KRS . Drugi zarzut dotyczy naruszenia konstytucyjnych zasad niez a wisłości i nieusuwal- ności sędziów. Przyj ęte przez S N ro zumienie zakwestionowanych przepisów prowadzi do pozbawienia prawa orzekan ia sędzie go powołane go na urząd w drodze nominacji. Tak po- wst ały skutek oddzielenia zachowania statusu sędziego od możliwości o rzekania jest , zda- niem W nioskodawcy, nie zgod ny z K o n sty tuc j ą. Wzorcami kontroli w odniesieniu do art. 83 § 1 ustawy o SN W nioskod awca uczynił art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17, art . 10, art. 176 ust. 2 i art. 180 ust. 1 oraz art. 183 ust. 1 i 2 . W ocenie W nioskodawc y, podjęcie przez SN uch wały z 2 3 s tycznia 2020 r. stano- wiło przekroczenie kompetencji nadzorczych Sądu Najwy ższego, co pociąga za sobą naru- szenie zasady podziału władz i niezawisłości sędziowskiej. 4. Ocena dopuszczalno ści w ydania me r ytor ycznego orzeczenia . Trybunał Konstytucyjny na k a żdy m etapie postępowania ocenia , czy nie zachodzi ko- nieczność umorzenia postępowania (por. wyrok TK z 17 listopada 2010 r., sygn. SK 23/07 , OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 103; postanowienie TK z 1 kw ietnia 201 4 r., sygn. K 42/12, OTK ZU nr 4/A/2014, poz. 43). W nin iejszym postępowaniu Trybunał uznał, że podstawową for- malnoprawną kwestią wymagającą rozstrzygni ęcia, jest dopuszczalność orzekania w z akr esie wyznaczonym przez W nioskodawcę . Zagadnienie to sprowadza s ię d o pytania, czy sposób rozumienia zakwestionow an y ch przepisów , wynikający z uchwały SN z 23 stycznia 2020 r. , może podlegać kontroli konstytucyjnej. 4.1 . Zgodnie z utrwalonym orzecznictw em Trybunału Konstytucyjnego, kwestiono- wanie wykład ni pr zepisów p r awny ch nie jest objęte kognicją Trybunału. Niemni ej pow szech- nie przyjęty przez organy stosujące prawo sposób rozumienia przepisów prawa jest nieroz- dzie lnie związany z treścią normatywną tych przepisów, a w konsekwencji – z normami OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 12 prawnymi k onstr uowanymi n a tl e tych przepisów. W takim sensie wykładnia pr ze p isó w pra- wa należy do kognicji Trybunału Konstytucyjnego. Ten wielokrotnie stwierdzał, że jeżeli okr eślony sposób rozumienia przepisu ustaw y utrwalił się już w sposób oczywisty, a przede wsz ystki m jeżeli z nala zł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzec zn i ctw ie Sądu Najwyż- szego lub Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy uz nać, że przepis ten – w p rocesie stosowania – nabrał takiej właś nie treści, jaką odczytują z nich sądy mające najwy ższy auto- rytet w Po lsce. W tym sensie kognicji Trybunału podlega p r zep is, ale w określonej interpreta- cji. Kontrola zgodności z Konstytucją jest zatem dopuszczalna w s tosunku do takiej treści przepisu, jaką uzyskał on w wyniku „jednolitej, powszechnej i sta łej” wykładni s ądow ej (zob. wyroki TK z: 28 stycznia 2003 r., sy gn . SK 37/01, OTK ZU nr 1/A/2003, poz. 3; 9 czerwca 2003 r., sygn. SK 12/03, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 51; 28 października 2003 r., sygn. P 3/ 03, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 82; 24 czerwca 2008 r. , syg n. SK 16/ 0 6, O TK ZU nr 5/A/2008, poz. 85; postanowienie TK z 1 7 m aja 2017 r., sygn. SK 38/15, OTK ZU A/2017, poz. 39). Wnioskodawca formułuje swoje zarzuty , podw ażając zgodność z Konstytucją okre- ślone go rozumienia przepisów wskazanych w petitum wniosk u. Za skarżonym prze pisom zarzuca się bowiem niezgodność z Konsty tu c ją w rozumieniu wskazanym w uchwale SN z 23 st ycznia 2020 r. Poza tą uchwałą W nioskodawca nie zapre zentował orzecznictwa, które współtworz yłoby wraz z nią utrwaloną linię orzeczniczą Sądu N ajwyż szego. Wn i osko dawca wprost stwierdza, że uchwał a SN z 23 st yc z nia 2020 r. nadała nowe, niespotykane wcześniej rozumienie kwestionowanym przepisom. Jest to jego z daniem jedyny taki przypadek w prak- tyce orzeczniczej sądów. Jednakże uchwała ta została wy dana w składzi e trz ech połączonych izb Sądu Najwyższego i ma ex le g e m oc zasady prawnej . Wnioskodawca zatem mógł zasad- nie przyjąć, że w praktyce orzeczniczej , zarówno dla składów orzekających Sądu Najwyższ e- go jak i sądów, nad którymi Sąd Najwyższy sprawuje nadz ór judyka c yjny , znaczenie uchwały SN z 23 stycznia 2020 r. je s t d ecydujące i bezdyskusyjne. 4.2. W tym kontekście rozstrzygający w niniejszej sprawie jest wyro k Trybunału Kon- stytucyjnego wydany w pe łnym składzie 20 kwietnia 2020 r . o sygn. U 2/20 (M . P. po z. 376) . Zgod nie z tym orzeczeniem uchwała SN z 23 styczn ia 202 0 r. jest niezgodna z: a) art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art . 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji , b) art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejs kiej ( Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30, ze zm.), c) art. 6 u st . 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, spo- rządzonej w Rzymie dnia 4 listop ada 1950 r., zmienionej następnie Proto k ołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 19 9 3 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.). Na skutek powyższe go wyr oku uchwała SN z 23 stycznia 2020 r. została derogowana z systemu prawnego . Rozpatrywanie zgodno ści z Konstytucją przepisów w rozumieni u okre- ślonym w tej uchwale zostało zatem pozbawione racji. W tym s tanie rzeczy, w niniejszej sprawie wydanie w yroku s t ało się niedopuszczalne, dlatego postępowanie należało umorzyć ( art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i tr y bie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym , D z. U. z 2019 r . poz . 2393 ; dalej: otpTK). 5. Wnioskodawca, co prawd a nie w petitum , ale uzasadnieniu wniosku, zażądał także zabez pieczenia żądania głównego. Wobec upadku przedmiotu zabezpieczenia (wniosku głównego) i umorzenia postępowania w tym zakresie, postępowani e w sprawie zabezpiecze- nia stało się bezprzedmioto we, dl atego należało je również umorzyć (art. 59 ust. 1 pkt 2 otpTK) . Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 13 Zdanie odrębne sędziego TK Zbi gniewa Jędrzejewskiego do postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grud nia 202 0 r., sygn. akt K 2 / 20 Na podstawie art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o org anizacji i trybie postępowania przed Tr ybunał em Kon stytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) zgłaszam zda- nie odrębne do postanowienia Trybu nału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 20 2 0 r., sygn. K 2 / 20 . 1. P o stanowieniem z 3 grudnia 2020 r., sygn. K 2/20, Try bunał Konstytucyjny umo- rzył postępowanie zainic jowane wnioskiem Prezydenta R P . W uzasadnieniu postanowienia Tryb unał wskazał, że „ Wn ioskodawca formułuje swoje zarzuty , podważając zgo dność z Kon- stytucją określonego rozumienia przepisów wskazanych w petitum wniosku. Zaskarżonym przepisom w rozumie niu wsk azanym w uchwale SN z 23 st ycznia 2020 r . zarzuca się bowi em niezgodność z Konstytucj ą . Poza tą uchwałą W nioskodawca nie zaprezentował o rzecznictwa, które współtworzyłoby wraz z nią utrwaloną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego ” . Jednocze- śnie Trybunał uznał , że dla rozpoznania sprawy o sy gn. K 2/20 znaczenie miał wyrok T K z 20 kwietnia 2020 r . , sygn. U 2/20 ( OTK ZU A/2020, poz. 61 ), w którym or zeczono o nie- konstytucyjnoś ci uchwał y SN z 23 stycznia 2020 r. , s ygn. akt BSA I 4110 1/20 . Trybunał Konstytucyjny st w ierdził , że wo bec tego, i ż uchwała SN została derogowana z systemu praw- nego , r ozpatrywanie zgodności z Konstytucją przepisów w rozumieniu określonym w tej uchwale zostało pozbawione racji , zatem wydanie w yrok u w sprawie o sygn. K 2/20 stało się niedop uszc zalne i postępowanie należało umor zyć . 2 . W mojej ocenie Trybunał Konstytucyjny błędnie uznał, że zachodzą okoliczności dające podstawę do umorzenia postępowania ze wz ględu na niedopuszczalność orzekania. Uw ażam, że d er ogacj a uchwały Sądu Najwyższego z 2 3 st ycznia 2020 r . , s ygn. akt BSA I 4110 1/20 wyrokiem TK o syg n. U 2/20 nie mogła być przyczyną uznania, że orzekani e w sprawie o sygn. K 2/20 jest niedopuszczalne . Trybunał w żaden sposób nie wyjaśnił , dla- cz ego rozpatrywanie zgodności przepisó w (a ra czej no rm ) będący ch przedmiotem analizowa- nego postępowania z wniosku Pre zydenta RP zostało pozbawione racji. W uzasadnieniu post anowienia Trybunał Konstytucyjny skupił się jedynie na tym, że Prezy dent RP zakwestio nował treść określony ch przepisów usta wy z dnia 17 listopada 1964 r. − Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm. ; dalej: k.p.c. ) i u stawy z dnia 6 czerwca 1997 r. − Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30 ; da lej: k.p.k . ) w brzemi eniu nadanym im p rzez u chwałę Są du N ajwyż szego. Nie zbadał jednak, czy normy zakwestionowane przez Prezydenta RP w pkt 1 i 2 peti t um wniosku , wywodzone z art. 379 pkt 4 k.p.c. oraz art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. rzeczywiście były takie same jak norm y ukształtowane uchwał ą Są du Najwyższego o s ygn. akt BSA I 4110 1/20 . Gdyby Trybunał przeprowadził dan ą ocenę zauważyłby, że p orównanie zarzutów wniosk u Prezydenta RP z uchwał ą Sądu Najwyższego nie daje jednoznacznego wyniku co do treści norm wynikają- cych z k.p.c. i k.p.k . w obu tych dokumentach. S ąd N ajwy ższy uznał bowiem, że: „ 1. Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w skła dzie sądu bierze udział osoba powołana na u rząd sęd ziego Sądu Najwyższego na wnio- sek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 14 z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych inny ch ustaw ( Dz.U. z 2018 r., poz. 3). 2. Nien ależ yta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd s ędziego w sądzie powszechnym albo woj skowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownic- twa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 20 18 r., poz . 3), jeżeli wadliwość procesu po wo- ły wani a prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Kar- ty Praw Podstawowych Unii Euro pejskiej o raz art. 6 ust. 1 Konwencji o och roni e praw czło- wieka i podstawowych wolnośc i . ” Ty mczasem Prezydent RP zakwe stionował art. 379 pkt 4 k.p.c. w zakresie, w jakim dotyczy objęcia przesłan ką nieważności postępowania, oceny niezależności Krajowej Rad y Sądownictwa oraz prawidłowości procedury popr zedzającej powołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej , na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, do pełnienia urzędu na stanow isku sędziego są du powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego . Podniósł też zarzuty przeci wko art . 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zakresie, w jakim dotyczy objęcia przesłankami uchylenia zaskarżonego orzeczenia, oceny niezależności Kra- jowej Rady Sądownictwa oraz prawidłowości procedury poprz edzającej powołanie p r zez Pre- zydenta Rzeczypospolitej Polskiej, n a wn iosek Krajowej Rady Sądownictwa, do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego . Z powyższego wynika, że Sąd Najwyższy uk ształtował normy, w których po wiązał n ienależyt ą obsad ę sądu w r o zumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. z zas iadaniem w składzie orzekającym osoby powołanej na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w opar ciu o ok reślone przepis y (tj. przepi sy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw , Dz.U. z 2018 r., poz. 3) , jeże- li wadliwość procesu powoływania prowad zi, w konkretnych okolicznościach, do narus zeni a standardu niezawisłości i bezstronności sądu. Z kolei normy zak westionowane przez P rezy- denta RP dotyczyły objęcia przesłan ką nieważności postępowania z k.p.c. , oceny niezależno- ści Krajowej Rady Sądownictwa o raz prawidłowości procedury poprzedzającej powo łanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej , na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, do pełnienia urzędu na stanow isku sędziego są du powszechnego, sędziego sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego ora z objęcia przesłankami uchylenia zaskarżone go o rzecze- nia z k.p.k. , oceny niezależności Krajowej Rady Sądownictwa oraz prawidłowości procedury poprz edzającej powołanie p rzez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, do pełn ienia urzędu na stanowisku sędziego sądu po wsze chnego, sędzie- go sądu wojskowego oraz sędziego Sądu Najwyższego . Mimo że w obu powy żej wskazanych pr zypadkach istnieje podobieństwo kontekstu normatywnego w t reści reguł postępowania w ykreowanych przez Sąd Naj wyższy oraz tych, które zakwestionował Pr ez yden t RP , jednak zauważalne jest , że normy utworzone przez Sąd Najwyższy miały in ną treść niż normy zaskarżone przez Pr ezy d enta . O ile w uchwale Sądu Na jwyższego podkreśl ano związek skł adu sądu z zasadą niezawis ło ści i bezstronności, o tyle we wniosku Prezy den ta RP skupiono się zagadnieniu ustrojowym dotyczącym oceny nieza- leżności KRS ora z pr awidłowości procedury poprzedzając ej po wołanie na urząd sędziego przez Prezydenta RP. To znaczy, że Prezydent RP zakwestion ow a ł normy inne niż te , które zo stały sformułowane przez Sąd Najwyższy w uchwale z 23 stycznia 2020 r. s ygn. akt BSA I 4110 1/20 . D erogacja wskazane j uchwały wyrokiem o sygn. U 2/20 nie doprowadziła zatem OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 15 do uchylenia norm w brzmieniu zaskarżonym przez Prezy denta R P w spraw ie o sygn. K 2 /20 , a to znaczy, że nie spełniła się przesłanka umorzenia postępowania. Trybunał Konstytucyjny powinien był dokonać rzetel nej rekonstrukcji przedmiotu kontroli, a nie jedynie prze pisać go z petitum wniosku . Dzięki temu ustal iłby rozbieżność między treści ą norm derog owanych przez TK wyrokiem o sygn. U 2/2 0, a normami zakwe- stionowanymi przez wnioskodawcę w sprawie o sygn. K 2/20. 3 . Ponadto za błędne należ y uznać takie podejście Trybunału , k tóre za kłada , że skoro wnioskodawca nie przedstawił dodatkowych ar gumentów na poparcie swoich t wierdze ń , to Trybu nał Konstytucyjny nie może działać i postępowanie należy umorzyć. Trybunał przy orz ekaniu jest związany zakresem zaskarżenia wskazanym we wniosku . Zakres zaskarżenia obejmuje wska zanie kwestionowanego aktu nor matywnego lub jego części tzn. określenie przedmiotu kontroli , a także sformułowanie zarz utu niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą tj. wskazanie wzorca kontroli (zob. art . 67 u.o.t.p.TK) . Try bunał Konstytucyjny n ie jest z wiązany wnioskami dowodowymi uczestników postępowa- nia i może z urzędu dopuścić dowody, jakie uzna za celowe dla wyjaśnienia sprawy ( art . 69 ust. 3 u.o. t.p.TK). Nie ma prze szkód , by przy orzekaniu brał pod uwagę nie tylko argum enta- cję przedstawi oną w uzasad nieniu pisma inicjującego postępowanie przed Trybunałem Kon- stytu cyjny m. Zgo dnie z art . 69 ust. 1 u.o.t. p.TK, Trybunał powinien z badać w toku postępo- wania wszystkie istotne okoliczności w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy . Uczestni- cy postępowania są z aś zo bowiązani do składania temu organowi wszelkich wyjaśnień i udzielania informacji dotyczących sprawy oraz przedstawiania wniosków dowodowych, potrzebnych do jej rozstrzygnięcia ( art . 69 ust. 2 u.o. t.p.TK). Jeśli zatem istn iały wątpliwości co do intencj i wnios kodawcy i niejasności związane z przedstawionym wnioskiem i jego uza- sadnieniem, należało przeprowadzi ć rozprawę , a nie od razu umarzać postępowanie z uwagi na dostrzeżone przez Trybunał braki w argumentacj i. Dopiero wów czas mo ż na byłoby prze- sądzić , czy i st niej ą dowody, że norm y sformułowane przez wnioskodawcę obowiązują w ob- rocie p rawnym. Podkreślam ponownie , że są to normy inne niż te, które sformułował Sąd Najwyższy w uchwale z 23 stycznia 2 020 r . Jednocześnie moż na by łoby usta lić, czy wobec skut ku deroga cyjnego wywołanego przez wyrok o sygn . U 2 /2 0 wnioskodawca podtrzymuje zarzuty podniesione w piśmie inicjujący m postępowanie przed TK. Należy bowiem podkre- ślić, że wnioskodawca mimo derogacji uchwały SN z 23 stycznia 20 2 0 r. przez wyrok Trybu- nału Ko nstytuc yjnego nie wycofał z Trybunału Konstytucyjnego s wojego wniosku. Zatem zakres jego wąt pliwości konstytucyjnych co do treści norm będących przedmiotem zaskarże- nia m ó gł b yć inny i zasadne było dokonanie me rytorycznej kontr oli konstytucyjności prawa. B r ak dostatecznych argumentów za niekonstytucyjnością danych rozwiązań prawnych n ie może być przyczyną powodującą w spo só b automatyczny umorzenie postępowania. Jest to bowiem okoliczność , w której nie dochodzi do obalen ia domnie mania konstytucyjności prawa . To znaczy , że w takim wypadku należ ałoby or z ekać co do meritum s prawy, ale wynik oceny zmierzałby w kierunku uznania zgodności z wzorcam i kontroli . Trzeba też mieć na względzie, że argumenty dotyczące relacji z godny/niezgodny nie są w yłączną domeną wnio- sk o dawcy (podmiotu inicjującego postępowanie przed TK). P roces decyzyjny sędziego kon- stytucyjnego kształtują t akże argumenty, które pozyska on od innych uczestników postępo- wan ia oraz te , które sam sformu łuje w oparciu o swoją wie dzę i doświadczenie . 4 . Obok powyż ej przedstawionych zastrzeżeń dotyczących umorzenia pkt 1 oraz 2 petitum w niosku , nie zgadzam się również z umorzeniem za rzutu dotyczącego art. 83 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r. poz. 825 ; dalej : ustawa o S N ) w zakresie będącym przedmiotem zaskarżenia . Nawe t je śli Trybunał Konstytu- cyjny przyjął, że derogacj a uchwały SN z 23 stycznia 2020 r. spowodowała bezprzedmioto- OTK ZU A/202 1 K 2/20 poz. 8 16 wość orze kania , to okoliczność ta mogł a by ewentualnie dotyczyć wyłą cznie art. 379 pkt 4 k.p.c. i art. 439 § 1 pkt 2 k.p. k., gdyż Sąd Najwyższy w oparciu o te przepisy ukształtował normy o okreś lonej treści. Przedmiotem działań Sądu Najwyższego w zakresie normotwór- czym nie był zaś art. 83 § 1 o SN . W sprawie o sygn. U 2/20 był to wzor zec kontroli kons t y- tucyjności uchwały (błędnie oznaczony jako art . 83 ust. 1 ) , z k tórego jednak Trybu nał nie skorzystał przy wydawaniu wyroku i w tym zakresie umorzył postępowanie. W uzas adnieniu posta nowieni a o sygn. K 2/2 0 , Trybunał w żaden s posób nie wyja śnił, dlaczego u morzył postępowanie odnośnie do art. 83 § 1 ustawy o SN. Przepis ten stanowi, że „ Jeżeli w orzecznictwie sądów powszechnych, sądów wojskowych lub Sądu Najwyższego ujawnią się rozbieżności w wykładni przepisów prawa będących po dstawą ich orzekania, Pierwsz y Prezes Sądu Najwyższego lub Prezes Sądu Najwyższego może, w celu zapewnienia jednolitości orzecznictwa, przedstawić wniosek o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego Są- dowi Najwyższemu w składzie 7 sędziów lub innym odpowiednim składzie ” . Uważam, że Trybuna ł Konst ytucyjny mia ł obowiązek dokonać oceny zgodności normy wywiedzionej z tego przepisu w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę. Umorzenia postępowania w odniesieniu do tego przepisu nie można us prawiedliwić ani wyrokiem TK o sygn. U 2/20, który nie doty c zył tego przepisu, ani brakiem dostatecznych wyjaśnień Prezydenta RP co do rozu mienia zakwestionowanej prze z niego normy prawne j. 5 . Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie mimo że nie zachodził y ku temu żadne przesłanki. Przez brak r zetelnego zrekon s truowania przedmiotu zaskar żenia, T rybunał nie zauważył, że wnioskodawca obok norm wywodzonych z k.p.c. i k.p.k . zakwestionował także no rmę wynikającą z ustawy o SN. Nie porównał treści norm ukształtowanych w uchwa- l e Sądu Najw yż szego derogowanej przez wy r o k TK o sygn. U 2/ 2 0 z tymi wskazanymi we wniosku Prezydenta RP , a przez to wyciąg nął błędny wniosek, że normy te były tożsame. Nie zwrócił też uwagi, że 83 § 1 usta w y o S N nie był przedmiotem postępowania w sprawie o sygn. U 2 /20, a jego tre ść nie została ukształtowana uchwałą Sądu Najwyższego z 23 stycz- nia 2020 r. To powoduje, że wszystkie zarzuty wnioskodawcy podniesione w sprawie o sygn. K 2/20 powinny były być rozpoznane merytorycznie przez Trybunał Kon stytucyjny , a w spra - w ie powinien zostać wydany wyr o k. W celu wyjaśnienia wątpliwości w ynikających z uza- sadnienia wniosku Prezydenta RP należało przeprowadzić rozprawę, gdyż jest to forma działania Trybunał u Konstyt uc yjnego , dzięki której może on wszechstron nie wyjaśnić oko- lic z ności sprawy. Z uwagi na pow y ż ej przedst awione okoliczności postanowiłem złożyć z d a nie odrębne do postanowienia TK o sygn. K 2/2 0.