P 9/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 22 grudnia 2022 r. Pozycja 82 POSTANOWIENIE z dnia 14 grudnia 2022 r. Sygn. akt P 9/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący Krystyna Pawłowicz Stanisław Piotrowicz Julia Przyłębska – sprawozdawca Bartłomiej Sochański , po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2022 r., pytania prawnego Są- du Rejonowego w Koninie: czy art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2020 r. poz. 870, ze zm.) jest zgodny z art. 67 ust. 1 w zw iązku z art. 64 i art. 21 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE I 1. W postanowieniu z 7 kwietnia 2021 r. (sygn. akt IV U 65/21) Sąd Rejonowy w Ko- ninie, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: s ąd p ytający) przedstawił Trybu- nałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2020 r. poz. 870, ze zm.; dalej: u.ś.p.u.s. ) jest zgodny z art. 67 ust. 1 w zw iązku z art. 64 i art. 21 ust. 1 Konstytucji. 1.1. Pytanie p rawne zostało sformułowane na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: Ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego (art. 6 u.ś.p.u.s. ). Decyzją z grudnia 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) wydał decyzję odmow n ą. Ubezpieczony zmarł w styczniu 2021 r. OTK ZU A/2022 P 9/21 poz. 82 2 Decyzję ZUS zaskarżył współmałżonek ubezpieczonego jako osoba spełniające wa- runki, o których stanowi art. 65 ust. 2 u.ś.p.u.s. , tj. uprawniona do podjęcia wynagrodzenia lub dochodu ubezpieczone go, której wypłaca się zasiłek w razie śmierci ubezpieczonego przed podjęciem należnego mu zasiłku. Sąd p ytający, jako sąd rozpoznający powyższe odwo- łanie , powziął wątpliwości co do zgodności z Konstytucją art. 65 ust. 2 u.ś.p.u.s. 1.2. W uzasadnieniu pytania prawnego s ąd p ytający wskazuje, że art. 65 ust. 2 u.ś.p.u.s. stanowi jedynie o wypłacie środków pieniężnych z funduszu ubezpieczeń, a nie o przejściu prawa do zasiłku na następców prawnych ubezpieczonego. Podkreśla, że zasiłek nie wchodzi w skład masy spadkowej, ponieważ nie jest prawem ściśle związanym z osobą ubezpieczonego. W dalszej kolejności zaznacza, że składki na ubezpieczenie społeczne mają charakter publicznoprawny i nie są własnością ubezpieczonego. W związku z powyższym – w ocenie s ądu pytającego – wypłata świadczeń osobom wskazanym w zakwestionowanym przepisie narusza prawo własności Skarbu Państwa do uzyskania składek na ubezpieczenie społeczne (art. 64 i art. 21 Konstytucji). Zaznacza on, że prawo do zasiłku chorobowego z chwilą śmierci u bezpieczonego wygasa i nie ma podstaw, aby podmioty wskazane w art. 65 ust. 2 u.ś.p.u.s. mogły żądać rekompensaty od państwa, z tego tytułu, że gromadziło on o po- wyższe składki. Zdaniem s ądu pytającego zakwestionowany przepis jest również niezgodny z art. 67 Konstytucji. Celem art. 67 Konstytucji jest bowiem zagwarantowanie odpowiedniego pozio- mu życia osobom o obniżonych zdolnościach zarobkowych wynikających z niezdolności do pracy spowodowanej przez czynniki wskazane w tym przepisie, tj. chorobę, wiek, inw alidz- two albo brak pracy. W ocenie s ądu p ytającego osoby wskazane w art. 65 ust. 2 u.ś.p.u.s. nie są objęte tym przepisem Konstytucji, gdyż osoby te nie utraciły dochodu wskutek niemożli- wości zarobkowania. Podkreśla przy tym, że skoro prawo do wypłaty świadczeń nie podlega dziedziczeniu, to zakwestionowany przepis nie chroni konstytucyjnej zasady ochrony dzie- dziczenia. 2. Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 6 maja 2021 r. , poinformował, że nie zgłasza udziału w niniejszym postępowaniu. 3. Prokurat or Generalny w piśmie z 23 czerwca 2021 r., wniósł o umorzenie postępo- wania w niniejszej sprawie. W ocenie Prokuratora Generalnego, art. 67 ust. 1 w zw iązku z art. 64 i art. 21 ust. 1 Konstytucji nie stanowią adekwatn ych wzorców kontroli. 3.1. Uzasadniając wniosek o umorzenie postępowania, Prokurator Generalny wskazał, że w sprawie nie wypełniono przesłanki formalnej określonej w ustawie z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), warunkującej dopuszczalność przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego. W jego ocenie, sąd pytający nie wskazał dla sformuło- wanych zarzutów adekwatnych wzorców kontroli. W powołanym bowiem wzorcu z art. 67 ust . 1 Konstytucji nałożono na ustawodawcę obowiązek odpowiedniego uregulowania zasad ubezpieczenia społecznego przy jednoczesnym braku zakazu lub ograniczeń co do ustanawia- nej regulacji. 3.2. Odnosząc się do pozostałych zarzutów sformułowanych w pytaniu pra wnym, Prokurator Generalny podniósł, że ustawodawca, konstruując kwestionowany przepis , podjął decyzję o przeznaczeniu części środków, którymi dysponuje, na realizację celu publicznego, zaś „konstytucyjna ochrona własności nie dotyczy prawidłowości gospoda rowania przedmio- tem własności przez właściciela (…) i nie obejmuje zabezpieczenia przed ewentualnymi nie- OTK ZU A/2022 P 9/21 poz. 82 3 korzystnymi działaniami samego właściciela”. Prokurator Generalny podkreślił także, że po- wołanie jako wzorca kontroli w niniejszej sprawie art. 64 Konstytucji jest chybione, ponieważ zarówno własność państwowa jak i własność jednostek samorządu terytorialnego pozostaje poza zakresem wskazanego wzorca, który bezsprzecznie odnosi się wyłącznie do wolności i praw człowieka i obywatela, a nie do Skarbu Państw a. W konkluzji Prokurator Generalny podkreślił, że powołanie nieadekwatnych wzorców kontroli uniemożliwia merytoryczne roz- strzygnięcie sformułowanego problemu konstytucyjnego. 4. Marszałek Sejmu w piśmie z 7 l istopada 2022 r., przedłożył stanowisko w imieniu Sejmu, wnosząc o umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem Sejmu, art. 64 i art. 21 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji nie są adekwat- nymi wzorcami kontroli w niniejszej sprawie. Odnosząc się do dwóch pierwszych wzorców , Sejm wskaz ał, że zakwestionowany przepis nie dotyczy ani nabywania lub zbywania własno- ści państwowej, ani też swobody rozporządzania taką własnością, a także sposobu korzystania z własności państwowej. Jest natomiast wyrazem realizacji zadań publicznych, w tym konsty- tucyjn ych obowiązków państwa. Ich realizacja nie stanowi ingerencji w prawo własności pań- stwowej. Odnosząc się z kolei do art. 67 ust. 1 Konstytucji, Sejm wyjaśnił, że roszczenie o wypłatę należnego zmarłemu świadczenia chorobowego nie może być oceniane w świetl e wskazanego wzorca, ponieważ osoba uprawniona nie nabywa prawa z ubezpieczenia społecz- nego. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Uwagi ogólne. 1.1. Zgodnie z art. 193 Konstytucji, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konsty- tucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowa- nymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne za- leży rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed tym sądem. Art. 193 Konstytucji, formułuje trzy prze słanki, których spełnienie jest konieczne dla dopuszczalności rozpoznania pytania prawnego: podmiotową, przedmiotową i funkcjonalną. Zgodnie z przesłanką podmiotową pytanie prawne może zadać sąd w rozumieniu art. 175 Konstytucji, a więc państwowy organ władzy sądowniczej, oddzielony i niezależny od władzy wykonawczej i ustawodawczej. Przedmiotem pytania prawnego może być wyłącznie ocena zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą – przesłanka przedmiotowa. Wreszcie – zgodnie z przesłanką funkcjonalną – od odpowiedzi na pytanie prawne zależeć powinno rozstrzygnięcie konkretnej sprawy toczącej się przed sądem, w związku z którą wystąpiono z tym pytaniem (zob. wyrok TK z 2 czerwca 2020 r., sygn. P 13/19, OTK ZU A/2020, poz. 45). Jednocześnie warunkiem skutecznego wniesienia pytania prawnego jest spełnienie wa- runków formalnych określonych w art. 52 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) oraz brak wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 59 u.o.t.p.TK. 1.2. Pytanie prawne zostało wniesione przez Sąd Rejonowy w Koninie (dalej: sąd py- tający), a więc przez sąd w rozumieniu art. 1 75 Konstytucji (przesłanka podmiotowa), który zakwestionował konstytucyjność regulacji ustawowej stanowiącej materialną podstawę orze- kania w toczącej się przed nim sprawie (przesłanka przedmiotowa). Została też spełniona OTK ZU A/2022 P 9/21 poz. 82 4 przesłanka funkcjonalna pytania prawnego, ponieważ od odpowiedzi na niniejsze pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed s ądem p ytającym. Jak wyjaśnił sąd pytający „[j]eżeli Wysoki Trybunał stwierdzi niekonstytucyjność kwestionowanych norm prawnych, to sąd oddali odwołanie”. Kwestia spełnienia pozostałych wymogów zosta ła omó- wiona w dalszej części niniejszego uzasadnienia. 2. Przedmiot kontroli. Sąd P ytający zakwestionował art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świad- czeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 1732; dalej: u.ś.p.u.s.) . Na jego podstawie, w razie śmierci ubezpieczonego przed podjęciem należnego mu zasiłku, zasiłek wypłaca się osobom uprawnionym do podję- cia wynagrodzenia lub dochodu ubezpieczonego. Krąg tych osób określa się na podstawie art. 63 1 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510, ze zm.), zgodnie z którym, prawa majątkowe ze stosunku pracy przechodzą po śmierci pracow- nika, w równych częściach, na małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpie- czeń Społecznych. W razie braku takich osób prawa te wchodzą do spadku. 3. Wzorce kontroli i dopuszcza lność wydania wyroku 3.1. Sąd p ytający jako wzorce kontroli wskazał art. 67 ust. 1 w zw iązku z art. 64 i art. 21 ust. 1 Konstytucji. 3.2. Z art. 67 Konstytucji wynika obowiązek ustawodawcy zorganizowania systemu zabezpieczenia społecznego gwarantującego ochronę obywateli w razie wystąpienia określo- nego ryzyka ubezpieczeniowego, powodującego całkowitą lub częściową utratę możliwości samodzielnego utrzymania się albo polegającego na osiągnięciu określonego wieku emerytal- nego. Z obowiązkiem t ym skorelowane jest prawo podmiotowe obywateli do zabezpieczenia społecznego ( zob. wyrok TK z 20 maja 2020 r., sygn. P 2/18, OTK ZU A/2020, poz. 18). W orzecznictwie Trybunału podkreśla się, że art. 67 ust. 1 Konstytucji przyznaje ustawodaw- cy szeroką swobodę urzeczywistniania powyższego obowiązku. To od decyzji ustawodawcy zależy wybór rozwiązań optymalny ch z punktu widzenia potrzeb obywateli oraz wymogów rozwoju gospodarczego kraju (zob. wyrok TK z 3 marca 2015 r., sygn. K 39/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 27). Niemniej ustawodawca nie ma w tym zakresie pełnej swobody. Na podstawie art. 67 Konstytucji należy rozróżnić minimalny zakres prawa do zabezpieczenia społecznego, któr y odpowiada istocie tego prawa oraz uprawnienia wykraczające poza jego istotę , a zagwarantowane przez ustawę ( zob. wyroki TK z: 7 lutego 2006 r., sygn. SK 45/04, OTK ZU nr 2/A/2006, poz. 15, 28 lutego 2012 r., sygn. K 5/11, OTK ZU nr 2/A/2012, poz. 16 i 25 czerwca 2013 r., sygn. P 11/12, OTK ZU nr 5/A/2013, poz. 62). Stwierdzenie naruszenia art. 67 Konstytucji może mieć miejsce w odniesieniu do pierwszej sfery, mającej dla ustawodawcy charakter obligatoryjny (zob. wyrok TK z 25 lutego 2014 r., sygn. SK 18/13, OTK ZU nr 2/A/2014, poz. 15). Nie można przy tym wykazać naruszenia istoty pra wa do zabezpieczenia społecznego w odniesieniu do tego, czego ustawodawca nie miał obowiązku uregulować ( zob. wyrok TK z 16 czerwca 2021 r., sygn. P 10/20, OTK ZU A/2021, poz. 40.). W dotychczasowym orzecznictwie wskazywano , że do naruszenia istoty art. 67 Konstytucji dochodzi gdy ustawodawca nie przyznał osobom wymienionym w tym przepisie świadczeń, której zapewniłyby ich utrzymanie przynajmniej na poziomie minimum życiowego ( zob. wyrok TK z 25 lutego 2014 r., sygn. SK 18/13 i przywołane tam orzecznic- two). W związku z powyższym nie można uznać, że z art. 67 ust. 1 Konstytucji wynika zakaz przyznawania niepodjętego przez ubezpieczonego zasiłku osobom uprawnionym do podjęcia OTK ZU A/2022 P 9/21 poz. 82 5 wynagrodzenia lub dochodu ubezpieczonego. Wzorzec ten w ogóle się do tego nie odnosi , co czyni go nieadekwatnym wzorcem kontroli w niniejszej sprawie. Powołanie nieadekwatnych wzorców kontroli, w świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału, świadczy o niedopusz- czalności wydania wyroku (zob. zamiast wielu, postanowienie TK z 16 grudnia 2020 r., sygn. P 8/20, OTK ZU A/2020, poz. 75). 3.3. Odnosząc się do wskazanych związkowo art. 64 i art. 21 ust. 1 Konstytucji, w pierwszej kolejności , należy zauważyć, że zgodnie z art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 13 paź- dziernika 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 202 2 r. poz. 1009, ze zm.; dalej: u.s.u.s.) – wypłaty świadczeń z ubezpieczenia chorobowego, w tym zasiłków chorobo- wych, finansowane są ze środków zgromadzonych w Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: FUS). FUS jest państwowym funduszem celowym, powołanym w celu realizacji zadań z zakresu ubezpieczeń społecznych. Jego przychody pochodzą m.in. ze składek na ubezpie- czenie społeczne, dotacji i innych wpłat z budżetu państwa (art. 52 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 u.s.u.s.). FUS stanowi wyodrębnio ny rachunek bankowy, którego dysponentem jest Zakład Ubezpie- czeń S połecznych (art. 51 ust. 1 u.s.u.s.) , a więc państwow a jednostka organizacyjna posiada- jąc a osobowość prawną (art. 66 ust. 1 u.s.u.s.) . Zasoby FUS stanowią zatem własność pań- stwową przysługującą Skarbowi Państwa. Mając powyższe na uwadze , należy zauważyć, że art. 64 Konstytucji został umiesz- czony rozdziale II Konstytucji, w którym zawarto katalog wolności, praw i obowiązków „człowieka i obywatela”. Ani państwo, ani jednostki samorządu terytorialnego nie mogą być podmiotami tychże praw oraz wolności (wyrok TK z 12 kwietnia 2000 r., sygn. K 8/98, OTK ZU nr 3/2000, poz. 87). Oznacza to, że art. 64 Konstytucji jako przepis nieodnoszący się do własności Skarbu Państwa , jest nieadekwatnym wzorcem kontroli w niniejszej sprawie. Drugi z przywołanych wzorców, tj. a rt. 21 ust. 1 Konstytucji stanowi, że „ Rzeczpo- spolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia” . Jest to jedna z podstawowych zasad ustrojowych (zob. wyroki TK z 10 stycznia 2012 r., sygn. SK 25/09, OTK ZU nr 1/A/2012, poz. 1 oraz z 11 maja 2010 r., sygn. SK 50/08, OTK ZU nr 4/A/2010, poz. 34). Trybunał w swoim orzecznictwie, odnosząc się do przedmiotowego wzorca wskazywał, że – na jego podstawie – p aństwo jest zobowiązane do zagwarantowania ochrony własności, przy czym powinność ta urzeczywistniana jest zarówno przez działania mające charakter prawodawczy (ukształtowanie podstawowych instytucji prawnych konkretyzujących treść własności, okre- ślenie środków ochrony prawa własności), jak i faktyczne czynności organów państwa, mają- ce za przedmiot dobra stanowiące własność jakiejś osoby (zob. wyroki TK z 12 stycznia 1999 r., sygn. P 2/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 2 oraz z 10 lipca 2012 r., sygn. P 15/12, OTK ZU nr 7/A/2012, poz. 77). Omawiany wzorzec , w przeciwieństwie do art. 64 Konstytucji, odnosi się do wszystkich podmiotów własności, a więc obejmuje zarówno własność prywatną jak i państwową, a więc również własność Skarbu Państwa ( zob. wyrok TK z 12 kwietnia 2000 r., sygn. K 8/98). Jak już wyjaśniono , zasoby FUS stanowią własność przysługującą Skarbowi Państwa. Konstytucja pozostawia określenie organizacji Skarbu Państwa oraz spo- sobu zarządzania jego majątkiem ustawodawcy, co wynika z art. 218 Konstytucji. Niemniej Tr ybunał , w swoim orzecznictwie, wskazywał, że pomimo iż w Konstytucji brak jest odręb- nej podstawy prawnej stanowiącej gwarancję dla ochrony własności państwowej, t o jednak jest ona chroniona zgodnie z ogólną zasad ą ustrojow ą wyrażoną w art. 21 Konstytucji po- strzegan ą w powiązaniu z art. 1 oraz art. 218 Konstytucji . Podkreślał także, że „ze względu na funkcjonalne powiązanie własności państwowej z realizacją zadań jakie państwo ma pełnić w nowoczesnym społeczeństwie konieczne jest zapewnienie ochrony własności Skarbu Pań- stwa, gdy prawodawca, wydając akt normatywny naruszył wyrażoną w art. 21 ust. 1 Konsty- tucji zasadę ochrony każdej formy własności (w tym i własności państwowej)” – (wyrok TK z 11 lipca 2012 r., sygn. K 8/10, OTK ZU nr 7/A/2012, poz. 78). Wskazy wał jednocześnie, że OTK ZU A/2022 P 9/21 poz. 82 6 ze względu na szczególn ą rolę Skarbu Państwa i funkcje własności publicznej dopuszczalne jest poddanie jej specjalnemu reżimowi prawnemu lub zapewnienie jej szczególnej ochrony , przy tym niekoniecznie musi być to ochrona słabsza od och rony własności prywatnej (zob. wyroki TK z: 11 lipca 2012 r., sygn. K 8/10, 12 kwietnia 2000 r., sygn. K 8/98; 21 paździer- nika 2008 r., sygn. P 2/08, OTK ZU nr 8/A/2008, poz. 139; 10 marca 2015 r., sygn. K 29/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 28). Do funkcji własności publicznej należy zaliczyć przede wszystkim realizacj ę zasad, praw i wolności przewidzianych w Konstytucji. Oceniając kon- stytucyjność odebrania własności Skarbu Państwa w drodze aktu normatywnego należy wziąć pod uwagę , jakie jest tego ratio legis oraz jaki jest jego stosunek do funkcji, jakie ta własność pełni. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że s ąd p ytają- cy, w zakresie zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji: wyjaśnił relacje pomię- dzy tymi dwoma przepisami; wskazał, że Konstytucja nie różnicuje form własności ani jej ochrony z punktu widzenia kryterium podmiotowego oraz dokonał – odwołując się do poglą- dów literatury i judykatury – wykładni wskazanych wzorców. Uzasadniając natomiast in con- creto zarzut naruszenia tych wzorców kontroli wskazał, że „składki na ubezpieczenie spo- łeczne mają charakter publicznoprawny, a prawo do zasiłku chorobowego jako prawo ściśle związane z daną osobą nie podlega dziedziczeniu, to podmioty wskazane w art. 65 ust. 2 nie są uprawnione do świadczenia, a wypłata świadczeń tym osobom narusza prawo własności Skarbu Państwa do uzyskanych składek na ubezpieczenie społeczne. Co do zasady roszczenia muszą być pochodną jakiegoś prawa. Skoro uprawnienie ubezpieczoneg o do rekompensaty z tytułu zasiłku chorobowego wygasło na skutek jego śmierci, to czy podmioty wskazane w art. 65 ust. 2 ustawy mogą żądać rekompensaty finansowej od państwa z tego tytułu, że państwo zgromadziło środki finansowe? Wydaje się, że w świetle p rzedstawionych konstytu- cyjnych wzorców kontroli odpowiedz jest negatywna” . W ocenie Trybunału, powyższe uza- sadnienie, nie spełnia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 4 u.o.t.p.TK , co świadczy o niedopuszczalności wydania wyroku w niniejszej sprawie ( zob. wyrok TK z 11 grudnia 2019 r., sygn. P 13/18, OTK ZU A/2019, poz. 68). Zgodnie ze wskazanym przepisem s ąd p ytający w pytaniu prawnym, oprócz zarzutu niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą kwestionowanego aktu normatywnego powinien przed- stawić również uzasadnienie tego zarzutu, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. W uzasadnieniu tym powinna zostać wskazana szczegóło wa i precyzyjna argumen- tacja , która przemawiałaby za obaleniem domniemania konstytucyjności kwestionowanej regulacji (zob. postanowienie TK z 13 grudnia 2017 r. sygn. P 5/17, OTK ZU A/2017, poz. 83). Sąd p ytający tymczasem w żaden sposób nie odniósł się do funkcji jakie pełni wła- sność Skarbu Państwa oraz całkowicie pominął istotne, z perspektywy niniejszej sprawy, od- noszące się do organizacji Skarbu Państwa oraz gospodarowania finansami publicznymi art. 216 i art. 218 Konstytucji. Samo wskazanie, że odebranie własności Skarb owi Państwa nie jest uzasadnione na podstawie art. 67 Konstytucji, nie jest w tym zakresie wystarczające. Należy przypomnieć, że to na sądzie pytającym spoczywa ciężar udowodnienia niezgodności przedmiotu zaskarżenia z powołanymi wzorcami konstytucyjnymi i Trybunał nie może go w tym zakresie zastępować (zob. postanowienie TK z 30 czerwca 2009 r., sygn. P 34/07, OTK ZU nr 6/A/2009, poz. 101). Powyższe okoliczności świadczą o niedopuszczalności wydania wyroku, co w związ- ku z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK, jest podstawą umorzenia postępowania. Wobec powyższeg o Trybunał postanowił jak w sentencji.