SK 11/23

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 29 lutego 2024 r. Pozycja 21 POSTANOWIENIE z dnia 30 stycznia 202 4 r. Sy gn. akt SK 11 /23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bogdan Święczkowski – przewodniczący Krystyna Pawłowicz Stanisław Piotrowicz Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Bartłomiej Sochański , po rozpoznani u, na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 202 4 r., skargi konstytucyjnej A . K . o zbadanie zgodności : 1) art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwią- zaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzy- sowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm.) w zakresie, w jakim „nie uzależ- nia możliwości procedowania na posiedzeniu niejawnym od braku sprzeciwu strony”, z art. 45 , art. 78, a rt. 176 ust. 1, art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 3 Konsty- tucji, 2) art. 387 § 2 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cy- wilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) w zakresie, w jakim „sąd odwoław- czy w uzasadnieniu wyroku może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd dru- giej instancji przyjął za własne ustalenia i oce ny sądu pierwszej instancji”, z art. 45, art. 78, art. 176 ust. 1, art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowy ch wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopad a 1950 r. , zm ienionej następnie Proto- kołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) , p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . OTK ZU A/2024 SK 11/23 poz. 21 2 U Z A S A D N I E N I E I 1. W skardze konstytucyjnej z 12 września 2022 r., uzupełnionej następnie pismem procesowym z 28 grudnia 2022 r., A . K . (dalej: skarżąca) wniosła o orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny, że: 1) a rt. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach zwią- zanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób za- kaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm. ; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1327, ze zm.; dalej: ustawa marcowa ) w zakresie, w jakim „nie uzależnia możliwości procedowania na posiedzeniu niejawnym od braku sprzeciwu strony” , jest niezgodny z art. 45, art. 78, art. 176 ust. 1, art. 2, art. 21 i ar t. 6 4 ust. 3 Konsty tucji, 2) art. 387 § 2 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm. ; obecnie: Dz . U. z 2023 r. poz. 15 50, ze zm.; dalej: k.p.c. ) w zakresie, w jakim „sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej insta ncji przyjął za własne ustalenia i oceny sądu pierwszej instancji”, jest nie- zgodny z art. 45, art. 78, art. 176 ust. 1, art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupe ł- nionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm. ; dalej: K onwencja ) . 1. 1. Skarga konstyt ucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: Wyrokiem z 2 czerwca 2021 r. (sygn. akt [ … ] ) Sąd Rejonowy w O . – Wydział I Cy- wilny oddalił powództwo skarżące j o stwierdzenie wygaśnięcia służebności przechodu i prze- jazdu wobec jej niewykonywania przez 10 lat, ewentualnie o ustalenie treści służebności. Apelacja skarżącej od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w K . – II Wydział Cywi lny Odwoławczy z 25 maja 2022 r. (sygn. akt [ … ] ), wyd anym po rozpozn a- niu sprawy na posiedzeniu niejawnym. W związku z wyrokiem sądu odwoławczego skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania cywilnego, podnosząc zarzut pozbawieni a strony możliwości działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego w K . – II Wydział Cywilny Odwoławczy z 16 sierpnia 2022 r. (sygn. akt [ … ] ). W ocenie s ądu, wyznaczenie posie dzenia niejawnego zgod nie z obowiązującymi przepisami (tj. art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy marcowej) samo w sobie nie doprowadziło do zais tnienia przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 401 pkt 2 k.p.c. 1.2. Zdaniem skarżące j, wyłączen ie na mocy art. 15 zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy marco- wej jawności postępowania, gdy o rozprawę wnioskuje strona, prowadzi do ograniczenia jej praw procesowych, przez co godzi w prawo do o dpowiedniego ukształtowania procedury sądowej zgodnie z wymogami spraw iedliwości i jawności (art. 45 ust. 1 Konstytucji), zasadę dwuinstancyjnego postępowania (art. 78 Konstytucji), a także zasadę p ublicznego charakteru postępowania sądowego (art. 6 ust. 1 K onwencji). Zaskarżony przepis – w zakresie, w jakim nie przewiduje z akazu rozpoznania spra wy n a posiedzeniu niejawnym w wypadku sprzeciwu strony – prowadzi do pozbawienia strony możliwości działania w postępowaniu sądowym, a także może prowadzić do dowolności interpretacyjnych, czym budzi wątpliwości z punktu widzenia zasad techniki prawodawczej. Natomiast art. 387 § 2 1 k.p.c. uniemożliwia – w ocenie skarżącej – dokonanie przez sąd odwoławczy rzetelnej kontroli orzeczenia sądu pierws zej instancji. OTK ZU A/2024 SK 11/23 poz. 21 3 Skarżąca stwierdziła, że zastosowanie przez sąd rozwiązań prawnych przewidzia- nych w art. 15zzs 1 ust . 1 pkt 3 ustawy marcowej oraz art. 387 § 2 1 k.p.c. doprowadziło w jej sprawie do naruszenia art. 21 i art. 64 ust. 3 Konsty tucji, zapewniających ochronę prawa wła- sności. Pominięcie prawodawcze (legislacyjne) w art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy marcowej, polegające na „brak[u] zapisu o zakazie procedowania na posiedzeniu niejawnym w [w]y - padku sprzeciwu strony”, pozbawiło skarżącą możliwości czynnego działania w obronie jej praw majątkowych. 2. Postanowieniem z 17 stycznia 2023 r., sygn. Ts 198/22 (OTK ZU B/2 023, poz. 103), Trybunał Konstytucyjny nadał skardze konstytucyjnej dalszy bieg. 3 . W piśmie z 13 marca 2023 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował Trybu- nał Konstytucyjny, że nie zgłasza udziału w postępowaniu. 4. Sejm i Prokur ator Generalny nie prz edstawili stanowiska w sprawie. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1 . Treść skargi konstytucyjnej . 1.1. W skardze konstytucyjnej z 12 września 2022 r., uzupełnionej następnie pismem procesowym z 28 grudnia 2022 r., A . K . (dalej: skarżąca) wniosła o orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny, że: 1) art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chor ób zakaźnych oraz wywo łanych nimi sytuacji k ryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz . 1327, ze zm.; dalej: ustawa marcowa) w zakresie, w jakim „nie uzależnia możliwości procedowania na posiedzeniu niejawnym od braku sprzeciwu strony”, jest niezgodny z art. 45, art. 78, art. 176 ust. 1, art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 3 K onst ytucji, 2) art. 387 § 2 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, ze zm.; da lej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia i oceny sądu pierwszej in- stancji”, jest niezgodny z art. 45, art. 78, art. 176 ust. 1, art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytu- cji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw cz łowieka i podstawowych wolności, sporzą- dzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protok ołem nr 2 (Dz. U. z 19 93 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.). 1.2. Zaskarżony w niniejszej sprawie art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy marcowej stano- wił, że „ przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, gdy nie można przeprowadzić posiedzenia zdalnego, a przeprowadzenie rozprawy lub posiedzenia jawnego nie jest konieczne ”. Powołane brzmienie art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy marcowej zostało ustalone na mo- cy art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywiln ego oraz niektórych in nych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Uległo ono następnie zmianie w związku z art. 17 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks po- stępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614) w ten sposób, że: „ przewodniczący może zarządzić przepr owadzenie posiedzenia niejawnego, gdy nie m ożna OTK ZU A/2024 SK 11/23 poz. 21 4 przeprowadzić posiedzenia zdalnego, a prz eprowadzenie rozprawy lub posiedzenia jawnego nie jest konieczne, a żadna ze stron nie sprzeciwiła się rozpoznaniu sprawy na po siedzeniu niejawnym w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o skierowaniu sprawy na po- siedzenie niejawne (…) ”. Ostatecznie art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy marcowej został uchylo- ny na mocy art. 28 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępo- wania cywilnego, ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych , us tawy – Kodeks postę- powania karnego oraz niektó rych innych ustaw (Dz. U. poz. 1 86 0) i utracił moc obowiązującą 28 września 2023 r. 1.3. Z kolei drugi z przepisów objętych n iniejszą skargą – art. 387 § 2 1 k.p.c. stanowi, że „[w] uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji: 1) wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej instancji, chyba że sąd drugiej instancji zmienił lub uzupełnił te us talenia; jeżeli sąd drugiej instancji przeprowadził postę- powanie dowodowe lub odmiennie ocenił dowody przepr owadzone przed sądem pierwszej instancji, uzasadnienie powinno także zawierać ust alenie faktów, które s ąd drugiej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i pr zyczyn, dla których innym dowo- dom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 2) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa powinno objąć ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się d o stwierdze- nia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne oceny sądu pierwszej instancji ”. 2. Ocena dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej . 2.1. Wedł ug utrwal onej linii or zeczniczej Tr ybunał Konstytucyjny jest obowiązany do badania, na każdym etapie postępowania, czy nie zachodzi ujemn a przesłanka wydania wyro- ku, nakazująca umorzenie postępowania w sprawie. Nie ma procesowych przes zkód, aby kon- trola ta nastąpiła również po zakończeniu wstępnego rozpoznania s kargi konstytucyjnej, a więc po nadaniu jej dalsz ego biegu. Nada nie skardze dalszego biegu nie sanuje bowiem jej ewentualnych braków . Ocena ta dokonywana jest z urzędu przez skład orzekający wyznaczo- ny do merytorycznego r ozpoznania skargi konstytucyjnej , który nie jest związany stanowi- skiem zajętym w orz eczeniu zamykającym wstępne rozpoznanie. Kontrolując istnienie pozy- tywnych oraz brak ujemnych przesłanek procesowych , Trybunał może dojść do wniosków odmiennych niż te, które zostały uprzednio wyrażone w postanowieniu wydanym na etapie wstępnego rozpoznania konkretnej skargi (zob., spośród ostatnich, postanowienie TK z 29 li - stopada 2023 r., sygn. SK 65/20, OTK ZU A/2024, poz. 4). 2.2. Dopuszczalność me rytorycznego rozpoznan ia skargi przez Trybunał uzależniona jest od dochowania przez skarżących wymagań formalnych wynikających ze stosownych przepisów konstytucyjnych i ustawowych. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, każdy , czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo wnieść skargę do Trybunału w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji pu- blicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o obo wiązkach określonych w Konstytucji . Ustrojodawca zaznaczył przy tym wyraźnie, że prawo do wniesienia skargi ma być realizowane na zasadach określonych w ustawie . Szczegółowe zasady wnoszenia i rozpoznawania skarg konstytucyjnych określają przepisy ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybu- nałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK ) . OTK ZU A/2024 SK 11/23 poz. 21 5 Zgodnie z art. 53 u.o.t.p.TK, na skarżącym ciąży obowiązek dochowania wymogów formalnych skargi konstytucyjnej dotyczących m.in. okr eśleni a kwestionowanego przepisu, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo jego obowiązkach określonych w Konstytucji , wskazani a , która konstytucyjna wolność lub które konstytucyjne prawo, i w jaki sposób , zostały – zdaniem skarżącego – naruszone , a także uzasadnieni a zarzutu niezgodności kwestionow anego przepi- su ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub wskazanym konstytucyjnym prawem, z powoła- niem argumentó w lub dowodów na popar cie takiego zarzutu. W swoim orzecznictwie Trybunał wielokrotnie akcentował w szczególności wymóg odpowiedniego uzasadnienia przedstawianych w skargach zarzutów niekonstytucyjności. Jak podkreślał, wymogu tego nie można traktowa ć powierzchownie ani instrumentalnie. Właści- we uz asadnienie zarzutu polega na sformułowaniu argumentów, które mogą przemawia ć na rzecz niezgodności zachodzącej między normami wynikającymi z kwestionowanych przepi- sów oraz normami zawartymi we wzorcach kontroli. S karżący powinien zatem nie tylko wskazać, j akie konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone kwestionowaną regula- cją, lecz także opisać sposób tego naruszenia. Argumenty sformułowane w skardze mogą być mniej lub bardziej przekonujące, lecz muszą być argumentami nadającymi się do rozpoznania przez Trybuna ł. N ie czyni zadość rozważanej powinności samo przedstawienie przepisu sta- nowiącego przedmiot zaskarżenia oraz przepisu mającego być wzorcem kontroli (nawet wraz z podaniem sposobu rozumienia obu wymie nionych przepisów), be z sformułowania chociaż- by jednego argumentu wskazując ego na niezgodność tych regulacji prawnych. W takim wy- padku należy uznać, że zarzut w ogóle nie został uzasadniony. Nie realizują omawianego wymagania również uwagi n azbyt ogólne, niejasne lub też po czynione jedynie na marginesie innych rozważań. Wówczas uzasadnienie – jako formalnie wadliwe – należy zakwalifikować jako pozorne , równoznaczne z brakiem wymaganego uzasadnienia . Niedopuszczalne jest sa- modzielne precyzowanie przez Trybun ał, a tym bardziej uza sadnianie, jedynie ogólnikowo sformułowanych zarzutów niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów . I nnymi słowy, po- przestanie przez skarżącego na lakonicznym lub zdawkowym uzasadnieniu zarzutu , podobnie jak całkowit e nie uzasadnieni e sformułowanych zarzutów , stanowi niewykonanie ustawowych wymogów formalnych, co skutkuje umorzeniem postępowania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK (zob. spośród ostatnich postanowienie TK z 6 grudnia 2023 r., sygn. SK 31/21, OTK ZU A/2023, poz. 10 5, wraz z przywołanym tam orzecznictwem). Jednocześnie Trybunał wielokrotnie wyjaśniał, że z woli ustrojodawcy Trybunał jest jedynie „sądem prawa”, a nie kolejną instancją w sprawach podlegających kognicji sądów. Nie należy do niego korygowanie praktyki orzeczniczej sądów ani tym bardziej orzeczeń są- dowych wydanych w konkretnych sprawach. Skarga konstytucyjna nie może zatem stanowić środka służącego do odwrócenia ewentualnych błędów czy zaniedbań popełnianych w toku postępowań sądowych poprzedzających jej w niesienie (zob. np. po stanowienie TK z 4 lipca 2023 r., sygn. SK 81/22, OTK ZU A/2023, poz. 66). Ma to również znaczenie dla oceny pr a- widłowości realizacji przez skarżącego ustawowego wymogu przedstawienia właściwego uzasadnienia zarzutów niekonstytucyjności. Uzasadnienie takie nie może bowiem ograniczać się do negatywnej oceny decyzji organów sądowych podjętych w ramach postępowania są- dowego w sprawie, która stała się kanwą skargi wniesionej do Trybunału. Postępowanie zai- nicjowane wniesieniem skargi konsty tucyjnej do Trybunału określa się wprawdzie mianem „kontroli konkretnej”, niemniej określenie to odnosi się do oceny przesłanek dopus zczalności skargi wskazanych w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Celem postępowania sądowokonstytucyjnego jest wówczas jednak ocena in abstracto i ze skutkiem extra omnes (zob. art. 190 ust. 1 Kon- stytucji) zgodności norm ujętych w kwestionowanych przepisach z normami wynikającymi z wzorców konstytucyjnych. Innymi słowy, „ postępowanie w sprawie kontroli konstytucyjno- ści dotyczy norm prawnych rozumianych w sposób abstrakcyjny w tym znaczeniu, że przed- OTK ZU A/2024 SK 11/23 poz. 21 6 miotem kontroli nie jest sposób ich zastosowania w konkretnej spr awie. Okoliczności fak- tyczne konkretnej sprawy, będącej podłożem wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego, są analizowane w toku kontroli sądowokonstytucyjnej w celu zbadania spełnienia przesłanek dopuszczalności skargi konstytucyjnej, natomiast Trybunał nie jest powołany do oceny prawidłowości lub wadliwości procesu stosowania prawa. Trybunał nie jest instancją odwo- ławczą od orzeczeń sądów ani nie sprawuje nadzoru judykacyjnego nad sądami, a skarga kon- stytucyjna nie jest kolejnym środkiem zaskarżenia ostat ecznych rozstrzygnięć sądowych ” (postanowienie TK z 28 czerwca 2023 r., sygn. SK 52/21, OTK ZU A/2023, poz. 70). 2.3. W niniejszej sprawie Trybunał stwierdził, że skarga konstytucyjna nie spełniała określonego w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK wymogu przedstawienia stosownego uzasadnie- nia formułowanych zarzutów niekonstytucyjności kwestionowanych regulacji prawnych. Za- warte w niej wywody stanowią przede wszystkim ocenę przez skarżąc ą poprawności roz- strzygnięć sądowych wydanych w sprawie, która stała się kanwą skargi konstytucyjnej. Trybunał ustalił, że w zakresie dotyczącym art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy marcowej skarżąca ograniczyła się w uzasadnieniu skargi do sformułowania zarzutów (zob. skarga kon- stytucyjna, s. 6 i 7) oraz lakonicznej konstatacji, że „[b]rak uzależniania w zaskarżonym prze- pisie, niemożności procedowania na posiedzeniu niejawnym w przypadku sprzeciwu strony , doprowadziło do pozb awienia strony możliwości działania w postępowaniu sądowym, ewen- tualnie prowadzi do dowolności interpretacyjnych co budzi wątpliwości w pr zedmiocie tech- niki legislacyjnej” (tamże, s. 7). Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych argumentów, które choćby uprawdopodabniałyby zarzuty niezgodności z Konstytucją. Nie podjęła nawet próby wykazania, że wynikające z art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 ustawy marcowej ograniczenie dotyczące korzystania z konstytucyjnych gwarancji procesowych ma charakter n ieproporcjonalny i nie jest uzasadnione w świetle wartości konstytucyjnych, do których – w myśl art. 31 ust. 3 Kon- stytucji – należy też zdrowie publiczne. Nie stanowiły również uzasadnienia zarzutów niezgodności – w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK – wywody skarżącej zawarte na s. 7 skargi, dotyczące art. 387 § 2 1 k.p.c. S prowadzały się one bowiem do oceny poprawności rozstrzygnięcia sądu odwoławcze- go w indywidualnej sprawie skarżącej. W jej ocenie, w jej sprawie doszło do „rażącej wadli- wości pra wnej, zaistniałej w pr ocesie sądowego stosowania prawa, ze względu na koniecz- ność ochrony porządku prawnego oraz powinnoś ć zapewnienia należytej ochrony przysługu- jących uprawnień”, ponieważ „[s]ąd złamał (…) jednoznaczny zakaz proceduralny poprzez wydanie drugiego (równoległego) orzeczenia, w sposób odbiegający od wcześniejszego pra- womocnego wyroku sądowego” (tamże). W swojej skardze wniesionej do Trybunału s karżąca konkluduje, że skorzystanie przez sąd z możliwości, jakie daj ą art. 15zzs 1 ust. 1 pkt 3 usta wy marcowej oraz art. 387 § 2 1 k.p.c., „doprowadziło w sprawie skarżącej do pogwałcenia art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji” mającego polegać – w jej ocenie – na „zamianie przysługującego ograniczonego prawa rze- czowego polegającego na dostępie do drugich drzwi sklepu spożywczego na nieograniczone prawo do dysponowania nieruchomością [skarżącej] (…) polegające na wyko rzystaniu drugiego wejścia do lokalu usytuowanego na nieruchomości władnącej, bez względu na pro- wadzoną w nim działalność (…) ” (skarga konstyt ucyjna, s. 8). Zdaniem skarżącej, sąd odwo- ławczy, „nie bacząc na ustalenia i oceny prawne prawomocnych wyroków ustalających cel i zakres tej służebności, wyrokuje ponad żądanie pozwu zmieniając/rozszerzając prawa wła- ścicieli nieruchomości władnącej, pozbawiając tym samym właściciela nieruchomości obcią- żonej jak i jego prawnych spadkobierców do skorzystania z przysługu jącego prawa do znie- sienia służebności, co rodzi nieaprobowane w demokratycznym państwie prawa skutki pole- gające na uniemożliwieniu właściciel om nieruchomości obcią żonej zagospodarowania swojej OTK ZU A/2024 SK 11/23 poz. 21 7 nieruchomości w sposób przewidziany przepisami obowiązującego prawa, co stanowi rażące naruszenie prawa”. Trybunał stwierdził, że tego rodzaju twierdzenia niewątpliwie nie są uzasadnieniem zarzutów niezgodności kwestionowanych przepisów ustawowych z konstytucyjnymi prawami lub wolnościami. Nie nadają się do rozpoznania przez Trybunał, który nie jest sądem kolejnej instancji w indywidualnych sprawach skarżących. Z tych względów Trybunał był zobligowany umo rzyć niniejsze postępo wanie na pod- stawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, z uwagi na niedopuszczalność wydania wyroku. Zważywszy na powyższe okoliczności, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sen- tencji.