SK 47/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 11 marca 2021 r. Pozycja 9 POSTANOWIENIE z dnia 19 stycznia 2021 r. Sygn. akt SK 47/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański – przewodniczący Zbigniew Jędrzejewski – sprawozdawca Krystyna Pawłowicz Stanisław Piotrowicz Rafał Wojciechowski , po rozpozna niu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r., połączonych skarg konstytucyjnych J . C . : 1) z 22 lutego 2019 r. o z badanie zgodności art. 7 § 1 u stawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks ka rn y wykonawczy (Dz. U. N r 90, poz. 557, ze zm.) w zakre- sie , w jakim ogranicza możliwość sądowej weryfikacji rozstrzygnięć wyda- nych przez organy postępowania wykonawczego w ramach postępowania dys- cyplina rn ego skazanych tylko do jednej przyczyny odwoławczej, tj. niezgod- ności z prawem, a tym samym poprzez to ogranicz enie zamyka drogę do sądu, z art. 45 ust. 1 , art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , 2) z 29 czerwca 2018 r. o zbadanie zgodności art. 7 § 2 w zw iązku z art. 7 § 3 w zw ią zku z art. 7 § 1 i art. 7 § 5 oraz art. 164 § 1 ustawy powołan ej w pun- kcie 1 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie usta- wy – Kodeks karny, ustawy – K odeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1589, ze zm.) z: – w zakresie, w jakim dopuszcza tylko i wyłącznie zaskarżenie decyzji z po- wodu jej niezgodności z prawem i jednocześnie w zakresie, w jakim nie dopuszcza zaskarżenia decyzji od strony proceduralnej, merytorycznej, poprawności postępowania , czyli w zakresie, w jakim nie dopuszcza zaskar- żenia decyzji co do istoty i przedmiotu sprawy z art. 45 ust. 1 w zw iązku z art. 2 Konstytucji, – w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości poddania postanowienia kon- troli instancyjnej z art. 78 w związk u z art. 176 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 2 UZASADNIENIE I 1. Skarżący J.C. wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z trzema skargami konstytu- cyjnymi: dwiema o identycznym brzmieniu z 22 lutego 2019 r. (zarejestrowane pod sygn. SK 47/19 i sygn. SK 48/19) oraz jednej z 29 czerwca 2018 r. (zarejestrowanej pod sygn. SK 51/19). Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego wskazane wyżej trzy skargi konstytucyjne, z uwagi n a tożsamość przedmiotową i podmiotową , zostały połączone w celu ich łącznego rozpoznania. Skargi konstytucyjne zostały wniesione na tle następujących stanów faktycznych i prawnych: 1.1. Dwie pierwsze skargi konstytucyjne (z 22 lutego 2019 r.) dotyczą tego, że Dyrek- tor Aresztu Śledczego w G. (dalej: Dyrektor Aresztu) w drodze dwóch decyzji wymierzył skarżącemu określone kary za naruszenie „w bardzo poważnym stopniu” porządku i dyscy- pliny w areszcie. Na obie decyzje s karżący złożył skargi, których Sąd Okręgo wy postanowie- niami nie uwzględnił. W uzasadnieniu obu postanowień Sąd Okręgowy stwierdził, że decyzja Dyrektora Aresztu nie była dowolna, ale została podjęta po analizie wszystkich okoliczności sprawy , w granicach swobody, w której ten organ działa , i zgod nie z obowiązującymi przepi- sami prawa. Sąd podkreślił, że niewłaściw e zachowaniem skazanego, związane z naruszeniem regulaminu zakładu karnego , spowodował o konieczność wymierzenia kary dyscyplinarnej . Skarżący wskazał oba postanowienia Sądu Okręgowego jako orzeczenia ostateczne w rozu- mieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zakwestionowanemu w skargach konstytucyjnych z 22 lu- tego 2019 r. art. 7 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) skarżący z arzucił naruszenie prawa do sądu w zakresie odpowiednio ukształtowanej procedury zgodnie z wymogami sprawiedliwości, zakazu zamy- kania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw oraz prawa do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Zdaniem s karżącego, art. 7 § 1 k.k.w. ustanawia procedurę odwoławczą, która nie gwarantuje możliwości zweryfikowania przez sąd (działający jako odpowiednik organu drug iej instancji ) zaskarżonej decyzji we wszystkich aspektach sprawy, tj. zarówno co do kwestii faktycznych jak i prawnych. To spowodowało zamknięcie s karżącemu drogi sądowej w zakresie wyłączonym spod weryfikacji sąd u. Trzecia skarga konstytucyjna z 29 czerwca 2018 r. dotyczy tego , że Sąd Okręgow y w postanowieniu nie uwzględnił skargi s karżącego na decyzję Komisji Penitencjarnej przy Areszcie Śledczym o nieobjęciu s karżącego (odbywającego karę pozbawienia wolności) okre- sem, o którym mowa w art. 164 § 1 k.k.w. P ostanowienie Sądu Okręgowego s karżący wska- zał jako ostateczne orzeczenie. Sk arżący podni ósł zarzut niezgodności art. 7 § 2 w związku z art. 7 § 3 w związku z art. 7 § 1 i art. 7 § 5 oraz art. 164 § 1 k.k.w. w zakresie, w jakim uznają możliwość zaskarżenia decyzji tylko i wyłącznie niezgodnej z prawem, jak również w zakresie, w któ rym nie określają one jasnych przesłanek objęcia skazanego okresem przy- gotowania do życia po zwolnieniu z art. 45 ust. 1 w zw iązku z art. 31 ust. 3 w zw iązku z art. 2 Konstytucji oraz w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości poddania postanowienia kontroli instancyjnej art. 78 w zw iązku z art. 176 ust. 1 Konstytucji. 1.2. Skargi konstytucyjne zostały wniesione na tle następującego stanu faktycznego i prawnego spraw karnych skarżącego : W sprawie, której dotyczy pierwsza skarga konstytu- cyjna z 22 lutego 2019 r. (sygn. SK 47/19), Dyrektor Aresztu wydał decyzję, w której wymie- rzył skarżącemu, który był osadzony w tej jednostce penitencjarnej, karę dyscyplinarną . Na decyzję tę skarżący złożył skargę, podnosząc w niej m.in. zastrzeżenia co do okoliczności OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 3 f aktycznych leżących u podstaw wymierzenia kary dyscyplinarnej. Sąd Okręgowy (sąd peni- tencjarny) w postanowieniu skargi tej nie uwzględnił i zaskarżoną nią decyzję utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia s ąd wskazał art. 7 § 2 i 5 k.k.w. W jego uza- sadnieniu powołał też art. 7 § 1 k.k.w. Sąd wskazał, że zgodnie z tym przepisem podstawą skargi na decyzję Dyrektora Aresztu może być wyłącznie niezgodność decyzji z prawem. Tymczasem – zdaniem S ądu – skarga osadzonego nie zawiera ła żadnych argumentów , które mogłyby stwarzać uzasadnioną podstawę do stwierdzenia, ż e zaskarżona decyzja jest nie- zgodna z prawem. W sprawie, której dotyczy druga skarga konstytucyjna z 22 lutego 2019 r. (zarejestro- wana pod sygn. SK 48/19), Dyrektor Aresztu wydał decyzję, w której wymierzył skarżącemu, który był osadzony w tej jednostce penitencjarnej, karę dyscyplinarną . Na decyzję tę skarżący złożył skargę, podnosząc w niej zastrzeżenia co do zasadności obowiązującego w jednostce penitencjarnej zakazu, za naruszenie którego z ostał ukarany. Rozpoznający skargę Sąd Okrę- gowy (sąd penitencjarny) nie uwzględnił skargi i zaskarżoną nią decyzję utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w postanowieniu wskazano art. 7 § 2 i 5 k.k.w. W uza- sadnieniu s ąd powołał się na art. 7 § 1 k.k.w. P odkreślił, że podstawą skargi na decyzję Dy- rektora Aresztu Śledczego może być wyłącznie niezgodność decyzji z prawem. Tymczasem skarga osadzonego nie zawiera ła żadnych argumentów, które dowodziłyby, ż e zaskarżona decyzja jest nielegalna. W sprawie, której dotyczy skarga konstytucyjna z 29 czerwca 2018 r. (zarejestrowana pod sygn. SK 51/19), Komisja Penitencjarna przy Areszcie Śledczym podjęła decyzję o nie- objęciu skazanego J .C. okresem, o jakim mowa w art. 164 § 1 k.k.w. (tj. okresem do 6 mie- s ięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary, który stanowi – w miarę potrzeby – czas niezbędny na przygotowanie skazanego do życia po zwol- nieniu, zwłaszcza dla nawiązan ia kontaktu z kuratorem sądowym lub podmiotami, o jakich mowa w art. 38 § 1 k.k.w. W odniesieniu do osadzonego nie było bowiem formalnoprawnych przesłanek podjęcia merytorycznej decyzji, z uwagi na odległy okres , jaki pozostał mu do końca odbywania kary . Nie było też podstaw do sformułowania pozytywnej prognozy k rymi- nologiczno- społecznej w kontekście realności uzyskania przez składającego wniosek warun- kowego przedterminowego zwolnienia z reszty kary. Na decyzję Komisji Penitencjarnej przy Areszcie Śledczym skarżący złożył skargę . Podniósł zarzut, że w Komisja Pen itencjarna nie uwzględniła jego sytuacji życiow ej. Stwier- dził też, że Komisja nie jest władna stwierdzić , czy sąd udzieli warunkowego zwolnienia. Rozpoznający skargę Sąd Okręgowy ( sąd penitencjarny) nie uwzględnił jej i zaskarżoną de- cyzję utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w sentencji postanowienia wskaza ł art. 7 § 2 i 5 k.k.w. W uzasadnieniu orzeczenia, podobnie jak w dwóch poprzednio omawianych przypadkach powołał art. 7 § 1 k.k.w. W ocenie s ądu , skarga osadzonego nie zawiera ła żadnych argumentów, które mogłyby stwarzać uzasadnioną podstawę do stwier- dzenia, ż e zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. 1.3. W skargach konstytucyjnych z 22 lutego 2019 r. skarżący wniósł o stwierdzenie, że art. 7 § 1 k.k.w. w zakresie, w jakim ogranicza możliwość sądowej weryfikacji rozstrzy- gnięć wydanych przez organy postępowania wykonawczego w ramach postępowania dyscy- plinarnego skazanych tylko do jednej przyczyny odwoławczej, tj. niezgodności z prawem, a tym samym poprzez to ograniczenie zamyka drogę do sądu , jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, kwestionowany przepis narusza jego prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd oraz prawo do odpowiedniego ukształto- wania procedury, zgodnie z wymogami sprawiedliwości, w szczególności zgodnie z zasadami tzw. sprawiedliwości proceduralnej , oraz związan e z tym prawem – zakaz zamykania drogi OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 4 sądowej i prawo do zaskarżan ia decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjaśnił, że n aru- szenie jego praw polegało na tym, że procedura skargowa od decyzji Dyrektora Aresztu wy- mierzającej osadzonemu karę nie gwarantuje s karżącemu możliwości zweryfikowania przez sąd zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie we wszystkich aspektach sprawy, tj. zarówno co do kwestii faktycznych jak i prawnych . To zaś spowodowało zamknięcie s karżącemu drogi sądowej w zakresie wyłączonym spod weryfikacji sądowej. Prawo do zaskarżania decyzji wydanych w pierwsze j instancji zostało naruszone w ten sposób, że przy uwzględnieniu mo- delu procedury odpowiedzialności dyscyplinarnej osadzonego uregulowanej w kodeksie kar- nym wykonawczym (postępowanie dyscyplinarne jest jednoinstancyjne i podlega w niepeł- nym zakresie nadzo rczej kontroli sądowej), kontrola sądowa decyzji pierwszoinstancyjnej uniemożliwiła s karżącemu zweryfikowanie tej decyzji w pełnym wymiarze . Prawo do nieza- mykania drogi sądowej zostało naruszone w ten sposób, że ustanowione przez prawodawcę ograniczenie w zakresie podstaw zaskarżenia decyzji organów postępowania wykonawczego , pozbawiające s karżącego prawa do wszechstronnego rozważ e nia jego skargi pod każdym względem w odniesieniu do zakresu wyłączonego spod weryfikacji sądowej , zamknęło mu drog ę sądową . Sk arżący wyjaśnił, że z art. 7 § 1 k.k.w. wprost wynika, że przedmiotem skargi może być wyłącznie zarzut niezgodności decyzji z prawem, czyli przede wszystkim z ustawą lub innym aktem prawnym o charakterze wykonawczym. To znaczy, że przedmiotem skargi nie mo że być żadna inna wadliwość decyzji niż jej niezgodność z prawem. Tymczasem – zda- niem skarżącego – standard konstytucyjny wymaga, aby skazany mógł wywieść do sądu skargę na decyzję organu nie tylko z powodu jej niezgodności z prawem, ale również z uwagi na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, wadliwą ocenę sytuacji faktycznej, sprzeczność z zasadami słuszności lub z zasadami współżycia społeczne- go. Zatem ustawodawca ograniczył kompetencje sądu co do zakresu dopuszczalnej weryfika- cji decyzji podmiotu wymierzającego karę dyscyplinarną. Samo ustanowienie takiego ograni- czenia w powiązaniu z ukształtowanym w kodeksie karnym wykonawczym modelem postę- powania dyscyplinarnego wobec skazanych jest sprzeczne z Konstytucją. Skoro ustawodawca zrezygnował z dwuinstancyjnego postępowania dyscyplinarnego, to kontrola sądowa decyzji wymierzającej karę dyscyplinarną pełni niezwykle istotną funkcję . Przejmuje ona bowiem rolę drugoinstancyjnego postępowania, które w istocie nie istnieje w omawianej procedurze dyscyplinarnej. Skarżący stwierdził, że w takiej sytuacji niedopuszczalne powinno być usta- nowienie jakiegokolwiek ograniczenia co do przedmiotu sądowej kontroli wydanych decyzji. Skarżący podniósł de lege lata , że ustanowiona przez ustawodaw cę procedura nie zapobiega pomyłkom i arbitralności wydanych decyzji. Przeciwnie, d ecyzje organów postępowania wy- konawczego nie podlegają żadnej kontroli w ramach postępowania dyscyplinarnego . To czyni wskazany rodzaj postępowania jednoinstancyjny m. S ądowa kontrola zapadłych rozstrzygnięć została ograniczona tylko do jednej przyczyny odwoławczej, tj. nie zgodności z prawem. W skardze konstytucyjnej z 29 czerwca 2018 r. (zarejestrowanej pod sygn. SK 51/19) skarżący podniósł, że art. 7 § 2 w związku z art. 7 § 3 w związku z art. 7 § 1 i art. 7 § 5 oraz art. 164 § 1 k.k.w. są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Doprecyzowując swój zarzut, skarżący wskaza ł, że art. 7 § 2 w związku z art. 7 § 3 w związku z art. 7 § 1 i art. 7 § 5 oraz art. 164 § 1 k.k.w. są niezgodne: 1) w zakresie, w jakim dopuszczają tylko i wyłącznie zaskarżenie decyzji z powodu jej niezgodności z prawem i jednocześnie w zakresie, w jakim nie dopuszczają zaskarżenia decy- zji od strony procedu ralnej, merytorycznej, poprawności postępowania czyli w zakresie, w jakim nie dopuszczają zaskarżenia decyzji co do istoty i przedmiotu sprawy z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji; 2) w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości poddania posta nowienia kontroli instancyjne z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji. OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 5 S karżący powiązał naruszenie przez kwestionowane przepisy swych konstytucyjnych praw na dwóch obszarach. Stwierdzi ł, że nielegalna ingerencja w jego prawa polegała na tym, i ż zgodnie z wolą u stawodawcy jego skarga mogła dotyczyć tylko niezgodności decyzji z prawem . Brak możliwości odwołania się merytorycznego co do istoty sprawy, uniemożliwił właściwe , tj. pełne merytoryczne , jej rozpoznanie. Ponadto skarżący wskazał, że naruszenie jego konstytucyjnych praw wynika ło z tego, że nie miał możliwości zaskarżenia postanowie- nia Sądu Okręgowego w celu poddania go kontroli instancyjnej, a to było sprzeczne z pra- wem zaskarżania orzeczeń wydanych przez sądy i organy or az prawem do rozpoznania spra- wy w co najmniej dwuinstancyjnym postępowaniu. Dodatkowo w odniesieniu do art. 164 § 1 k.k.w. w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący podniósł zarzut, że niekonstytucyjność kwestionowanej normy wynika z tego, i ż pozwala on komisji penitencjarnej dowolnie orzekać o zastosowaniu unormowanej tam instytucji. Wyjaśnił, że art. 164 § 1 k.k.w. nie określił ja- snych, czytelnych ustawowych przesłanek objęcia skazanego okresem przygotowania do ży- cia po zwolnieniu. Zatem przepis ten dopuszcza dowolne i arbitralne decyzje dotyczące praw i wolności skazanego. Zdaniem skarżącego, art. 164 § 1 k.k.w. jest też wewnętrzn ie sprzeczny z logicznego punktu widzenia, gdyż Komisja Penitencjarna nie jest w stanie faktycznie okre- ślić „przewidywalnoś ci ” warunkowego przedterminowego zwolnienia w konkretnym stanie faktycznym. 2. W piśmie z 22 października 2019 r. stanowisko zajął Prokurator Generalny . Wniós ł o umorzenie postępowania wobec niedopuszczalności wydania orzeczenia. 2.1. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyłączenia zażalenia na rozstrzygnięcie są- du, po przeprowadzeniu kontroli zgodności z prawem decyzji organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. (niezgodność z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji), Prokurator Generalny zw rócił uwagę, że zarzut ten został sformułowany przez J .C. w skardze konstytu- cyjnej, w której jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji s karżący wskazał postanowienie Sądu Okręgowego o nieuwzględnieniu skargi i utrzymaniu w mocy zas karżonej decyzji Komisji Penitencjarnej o nieobjęciu skazanego J .C. okresem, o jakim mowa w art. 164 § 1 k.k.w. Od tego postanowienia s karżący się nie odwołał. W sprawie, na tle której sformułowano skargę konstytucyjną z 29 czerwca 2018 r., J.C. zakwestion ował brak możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Okręgo- wego o nieuwzględnieniu jego skargi i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Komisji Peni- tencjarnej. Tymczasem postanowienie Sądu Okręgowego, od którego skarżący nie złożył od- wołania, nie jest orzeczeniem ingerującym w prawo skarżącego do dwuinstancyjnego postę- powania sądowego. W analizowanej sprawie dopiero orzeczenie po wniesieniu odwołania (zażalenia) na postanowienie o nieuwzględnieniu skargi i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Kom isji Penitencjarnej zdecydowałoby o konstytucyjnym prawie skarżącego do dwu- instancyjnego postępow a nia sądowego. Ingerencja w konstytucyjne prawo do dwuinstancyj- nego postępowania sądowego nastąpiłaby wskutek odmowy merytorycznego rozpoznania sprawy z uwagi na brak możliwości wniesienia środka zaskarżenia (odrzucenie zażalenia), wynikający wprost z treści art. 7 § 5 k.k.w. Prokurator Generalny uznał, że wobec braku przesłanki formalnej skargi konstytucyj- nej z 29 czerwca 2018 r. w postaci niewyczerpania zwykłych środków zaskarżenia, postępo- wanie podlega umorzeniu w odniesieniu do kontroli zgodności art. 7 § 5 k.k.w. w zakresie, w jakim wyłącza zażalenie na rozstrzygnięcie sądu, po przeprowadzeniu kontroli zgodności z prawem decyzji organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w., z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji. OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 6 2.2. Analizując skargę konstytucyjną z 29 czerwca 2018 r., Prokurator Generalny wskazał co następuje. Odnosząc się do zarzutu braku regulacji pozwalającej na sądową kon- trolę decyzji organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. w szerszym zakresie, a nie tylko z punktu widzenia zgodności tej decyzji z prawem, oraz zarzut braku przesłanek objęcia skazanego okresem przygotowania do życia po zwolnieniu, o którym mowa w art. 164 § 1 k.k.w. (niezgodność z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 2 Konstytu- cji) , Prokurator Generalny wyjaśnił, że skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynił również art. 7 § 2 w związku z art. 7 § 3 w związku z art. 7 § 1 k.k.w. Art. 7 § 2 k.k.w. określa sąd właściwy d o rozpoznania skargi na decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w., a w art. 7 § 3 k.k.w. wskazane zostały minimalne wymogi formalne, jakim powinien odpo- wiadać tryb wydawania decyzji oraz termin wniesienia skargi n a tę decyzję, a także organ, do którego skargę się wnosi. W odniesieniu do art. 7 § 2 i § 3 k.k.w. s karżący nie wykazał, w jaki sposób jego kon- stytucyjne prawa zostały naruszone. W związku z powyższym, postępowanie w sprawie kontroli zgodności art. 7 § 2 i § 3 k.k.w. z art. 45 ust. l w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji we wskazanym w skardze zakresie podlega umorzeniu. Analizując zarzut niezgodności art. 7 § 1 i art. 164 § 1 k.k.w. z przywołanymi w skar- dze wzorcami kontroli, dlatego że ograniczają zakres sądowej kontroli decyzji organu wy- mienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. tylko do kontroli zgodności tej decyzji z prawem i jednocześnie nie dopuszczają zaskarżania decyzji co do istoty i przedmiotu sprawy, a także dlatego że art. 164 § 1 k.k.w. nie zawiera ustawowych przesłanek objęcia skazanego fakulta- tywnym okresem przygotowawczym, przez co podejmowana o tym decyzja dotycząca praw i wolności skazanego cechuje się dowolnością i arbitralnością, Prokurator Generalny zwrócił uwagę, że w sprawie, na tle której sformułowano skargę konstytucyjną jedyną podstawą nega- tywnego dla s karżącego rozstrzygnięcia Komisji Penitencjarnej, ocenionego następnie jako zgodne z prawem przez Sąd O kr ęgowy , było stwierdzenie, że w odniesieniu do s karżącego brak jest formalnoprawnych przesłanek podjęcia merytorycznej decyzji, z uwagi na odległy, bo (w chwili orzekania przez Komisję Penitencjarną) ponadsześcioletni okres, jaki pozostał do końca kary. To znaczy, że w sprawie, na tle której sformułowano skargę konstytucyjną z 29 czerwca 2018 r., poprzestano na formalnoprawnej ocenie wniosku s karżącego o objęcie go okresem przygotowawczym i, w realiach rozpoznawanej sprawy, taka ocena dla wydania ostatecznego orzeczenia okazała się wystarczająca . W sprawie s karżącego nie zachodził wy- magany związek między unormowaniem będącym przedmiotem skargi a indywidualną sytua- cją osoby ją wnoszącej. To w konsekwencji doprowadziło do wniosku o konieczności umo- rzenia postępowania. 2. 3. Analizując skargi konstytucyjne z 22 lutego 2019 r., Prokurator Generalny zwró- cił uwagę, że 79 ust. 1 Konstytucji nie uprawnia do kwestionowania każdego aktu normatyw- nego, którego stosowanie – w ocenie osoby skarżącej – narusza przepisy konstytucyjne. Musi istnieć związek między obowiązywaniem unormowania będącego przedmiotem skargi a in- dywidualną sytuacją osoby ją wnoszącej . Zatem przedmiotem zaskarżenia w obu skargach konstytucyjnych J.C. z 22 lutego 2019 r. może być wskazany przez s karżącego art. 7 § 1 k.k.w., ale tylko w takim zakresie, w jakim odnosi się do podejmowanych przez Dyrektora Aresztu o decyzji o wymierzeniu skazanemu kary dyscyplinarnej. W pozostałym zakresie postępowanie podlega umorzeniu . Rzeczywistym zarzutem skarżącego wobec art. 7 § 1 k.k.w. jest niedostatek treściowy t ej regulacji, co oznacza, że niezgodności z Konstytucją skarżący upatruje nie w wynikającym z wykładni rzeczywistym brzmieniu tego przepisu, ale w treści, której przepis ten nie zawiera, podczas gdy, w ocenie skarżącego, zawierać powinien. Podnoszony przez J.C. w skargach konstytucyjnych z 22 lutego 2019 r. brak treściowy art. 7 § 1 k.k.w. , polegający na braku OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 7 w tym przepisie uregulowania gwarantującego sądową kontrolę wydawanych przez Dyrektora Aresztu decyzji o wymierzeniu skazanemu kary dyscyplinarnej w pełnym zakresie, a nie tyl- ko z punktu widzenia zgodności tych decyzji z prawem, stanowi niepodlegające kognicji Try- bunału Konstytucyjnego zaniechanie ustawodawcze. Z tego względu postępowanie należy umorzyć wobec niedopuszczalności wydania orzeczenia. 3. W piśmie z 7 lutego 2020 r. stanowisko zajął Marszałek Sejmu . W niósł o umorze- nie postę powania. Marszałek stwierdził, że oczywiście chybione jest powiązanie w skardze konstytucyj- nej z 29 czerwca 2018 r. zarzutu ograniczenia przysługującej skazanemu możliwoś ci zaskar- żenia do sądu decyzji pozasądowych organów postępowania wykonawczego tylko do wypad- ków niezgodności takiej decyzji z prawem oraz zarzutu braku możliwości poddania postano- wienia sądu wydanego na skutek rozpoznania skargi skazanego na decyzję organu wymienio- nego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. dalszej kontroli sądowej z funkcjonowaniem w systemie prawa art. 7 § 2, art. 7 § 3 i art. 164 § 1 k.k.w. Przepisy te w żaden, nawet pośredni, sposób nie wpływają bowiem na to, że skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienio- nego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. tylko z powodu jej niezgodności z prawem, lub na to, że na postanowienie sądu w sprawie skargi skazanego nie przysługuje zażalenie. Artykuł 7 § 2, art. 7 § 3 i art. 164 § 1 k.k.w. dotyczą zupełnie inny ch kwestii. Art. 7 § 2 k.k.w. odnosi się wyłącznie do właściwości sądu. Art. 7 § 3 k.k.w. ogranicza się do wska- zania terminu wniesienia skargi, obowiązku pouczenia o przysługującym skazanemu prawie do jej wniesienia, procedury składania skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskar- żoną decyzję. Art. 164 § 1 k.k.w. reguluje okres niezbędn y na przygotowanie skazanego do życia po zwolnieniu, ustalan y , za zgodą skazanego, przez komisję penitencjarną. Jeśli więc art. 7 § 2, art. 7 § 3 i art. 164 § 1 k.k.w. w żaden sposób nie wpływają ani na to, że skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. tylko z powodu jej niezgodności z prawem, ani też na to, że na postanowienie sądu w sprawie skar- gi skazanego nie przysługuje zażalenie, to skierowane wobec tych przepisów zarzuty są oczy- wiście bezzasadne . T wierdzenia skarżącego o naruszeniu przez wskazane wyżej p rzepisy art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji są oczywiście bezzasadne. Wynika to przed e wszystkim z tego, że unormowana w art. 7 § 1 i § 5 k.k.w. sądowa kontrola decyzji organów wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. wpisuje się w sądowe zadania z zakresu ochrony prawnej. To znaczy, że sąd nie sprawuje w tym wypadku wymiaru sprawiedliwoś ci. Dla za- bezpieczenia konstytucyjnego prawa do sądu wystarczające jest, aby ustawodawca zapewnił możliwość sądowej kontroli rozstrzygnięć niesądowych organów postępowania wykonaw- czego. To zaś jest zagwarantowane wprost w art. 7 § 1 k.k.w., który przyznaje skazanemu prawo zaskarżenia do właściwego, niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu decyzji organów wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. z powodu jej niezgodności z prawem. Odnośnie do art. 7 § 5 k.k.w. Marszałek Sejmu zauważył, że przepis ten nie był pod- stawą prawną ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych wolnościach, prawach lub obo- wiązkach skarżącego. W postanowieniach Sądu Okręgowego z 2017 r. oraz 2018 r., wskaza- nych jako ostateczne rozstrzygnięcia, wymieniono tę jednostkę redakcyjną . To wskazanie odnosiło się jedynak tylko do zakresu, w jakim przepis ten przewiduje, ż e po rozpoznaniu skargi sąd orzeka o utrzymaniu w mocy, uchyleniu albo zmianie zaskarżonej decyzji. Sąd ten nie mógł jednak powołać się na art. 7 § 5 in fine k.k.w. , a tylko ta jego cz ęść jest kwestiono- wana w niniejszym postępowaniu, gdyż nie rozstrzygał on o dopuszczalności wniesienia za- żalenia na swoje postanowienie. Z takim rozstrzygnięciem i zastosowaniem w sprawach skar- żącego art. 7 § 5 k.k.w. mielibyśmy do czynienia dopi ero wówczas, gdyby skarżący wywiódł zażalenie na wskazane postanowienia Sądu Okręgowego . W tedy doszłoby do rozstrzygnięcia OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 8 na podstawie art. 7 § 5 in fine k.k.w. – że takie zażalenie jest z mocy tego przepisu niedopusz- czalne. Tymczasem skarżący nie podjął próby zaskarżenia żadnego z postanowień Sądu Okręgowego. To znaczy, że w jego sprawach art. 7 § 5 in fine k.k.w. nie mógł znaleźć i nie znalazł zastosowania . Zatem skarga konstytucyjna z 29 czerwca 2018 r. w zakresie, w jakim kwestionowany jest w niej art. 7 § 5 in fine k.k.w. jest niedopuszczalna. Odnośnie do zarzutu niekonstytucyjności art. 164 § 1 k.k.w. , Marszałek Sejmu uznał, że nie jest poparty skonkretyzowaną i szerszą argumentacją. Zarzut skarżącego w tym zakre- sie jest niezrozumiały. To powoduje kon ieczność umorzenia postępowania w danym zakresie. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybuna- łu Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywne- go, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Zasady wnoszenia skargi konstytucyjnej określa ustawa z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK). W szczególności art. 53 u.o. t.p.TK wskazuje elementy, jakie ma zawierać taka skarga. Są to: 1) określenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do które- go skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją; 2) wskazanie, która konstytucyjna wolność lub które konstytucyjne prawo skarżącego, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone; 3) uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub wskazanym konstytucyjnym prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; 4) przedstawienie stanu faktycznego; 5) udokumentowanie daty doręczenia wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, na podstawie którego sąd lub organ orzekł ostatecznie o wolnościach, prawach albo o obowiąz- kach skarżącego ; 6) przedstawienie informacji, czy od wyroku, decyz ji lub innego rozstrzygnięcia, na podstawie którego sąd lub organ orzekł ostatecznie o wolnościach, prawach albo o obowiąz- kach skarżącego, został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia. Ponadto do skargi konstytucyjnej dołącza się: 1) wyrok, decyzję lub inne rozstrzygnięcie wydane na podstawie przepisu, naruszają- cego wolności, prawa albo obowiązki skarżącego; 2) wyroki, decyzje lub inne rozstrzygnięcia potwierdzające wyczerpanie drogi praw- nej; 3) pełnomocnictwo szczególne. 2. Zgodnie z utrwalonym orzecz nictwem Trybunału Konstytucyjnego, merytoryczne rozpoznanie zarzutów sformułowanych w skardze konstytucyjnej jest uzależnione od spełnie- nia wszystkich warunków jej dopuszczalności. Okoliczność, że na etapie kontroli wstępnej zostało wydane postanowienie o przekazaniu skargi konstytucyjnej do rozpoznania meryto- rycznego lub postanowienie o uwzględnieniu zażalenia skarżącego na postanowienie o od- OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 9 mowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, nie zwalnia Trybunału Konstytucyj- nego z obowiązku zbadania, czy nie zachodzi któraś z przesłanek procesowych, skutkująca umorzeniem postępowania (zob. np. postanowienia TK z: 28 maja 2003 r., sygn. SK 33/02, OTK ZU nr 5/A/2003, poz. 47; 21 marca 2006 r., sygn. SK 58/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 35; 1 marca 2010 r., sygn. SK 29/08, OTK ZU nr 3/A/2010, poz. 29; 10 marca 2015 r., sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35; 18 grudnia 2018 r., sygn. SK 25/18, OTK ZU A/2018, poz. 82 oraz wyrok TK z 18 kwietnia 2019 r., sygn. SK 21/17, OTK ZU A/2019, poz. 19). Podczas kontr oli wstępnej Trybunał bada bowiem , czy skarga konstytucyjna spełnia wymogi określone w ustawie albo czy skarga nie jest oczywiście bezzasadna (zob. art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK). Po nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, Trybunał musi ocenić, czy nie za- chodzi któraś z przesłanek umorzeni a postępowania, o której mowa w art. 59 ust. 1 u.o.t.p.TK. Mając na uwadze powyżej wskazane wym agania , Trybunał Konstytucyjny w niniej- szej sprawie dokonał analizy skargi konstytucyjnej z punktu formalnoprawnego i stwier dził, że orzekanie merytoryczne w sprawie jest niedopuszczalne, a postępowanie musi zostać umo- rzone. Za przyjętym kierunkiem rozstrzygnięcia przemawiały argumenty jak poniżej. 3. Każda z połączonych w niniejszym postępowaniu s karg konstytucyjnych spełnił a wymóg podmiotowy . To znaczy, że zostały one wniesione przez podmiot prawa prywatnego (osobę fizyczną), który może korzystać z gwarancji wynikających z rozdziału II Konstytucji. Mimo określenia przez skarżącego przedmiotu zaskarżenia i wskazania wzorców ko ntroli odnoszących się do konstytucyjnych wolności i praw, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wskazany w skardze związek między kwestionowanymi normami a przywołanymi wzorcami kontroli jest nieadekwatny do podnoszonych przez inicjatora postępowania zarz utów. Formu- łując zarzuty w taki sposób, jak to ma miejsce w analizowanej skardze konstytucyjnej, skarżący w istocie działa jak podmiot mający prawo inicjowania kontroli abstrakcyjnej kon- stytucyjności prawa, czyli w oderwaniu kwestionowanych norm od postępo wania w indywi- dualno-konkretnej sprawie. Przedmiotem skargi konstytucyjnej, złożonej z trzech połączony skarg konstytucyj- nych, były dwa zarzuty dotyczące konstytucyjności niektórych przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53; dalej: k.k.w.). Pierwszy zarzut dotyczył art. 7 § 1 k.k.w. w zakresie, w jakim ogranicza możliwość sądowej weryfikacji rozstrzygnięć wydanych przez organy postępowania wykonawczego w ramach postępowania dyscyplinarnego skazanych tylko do jednej przyczyny odwoławczej, tj. nie- zgodności z prawem. Skarżący uznał, że dana norma poprzez wskazane ograniczenie zamyka drogę do sądu. Wskazał jej niezgodność z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji. Drugi zarzut odnosił się do normy wywiedzionej z art. 7 § 2 w związku z art. 7 § 3 w związku z art. 7 § 1 i art. 7 § 5 oraz art. 164 § 1 k.k.w. Skarżący zarzucił kwestionowanej normie w zakresie, w jakim dopuszcza tylko i wyłącznie zaskarżenie decyzji z powodu jej niezgod- ności z prawem , i jednocześnie w zakresie, w jakim nie dopuszcza zaskarżenia decyzji od strony proceduralnej, merytorycznej, poprawności postępowania, czyli w zakresie, w jakim nie dopuszcza zaskarżenia decyzji co do istoty i przedmiotu sprawy niezgodność z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji oraz w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości poddania postanowienia kontroli instancyjnej niezgodność z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji. 3.1. Odnośnie do zarzutu niekonstytucyjności ar t. 7 § 1 k.k.w. w zakresie, w jakim ogranicza możliwość sądowej weryfikacji rozstrzygnięć wydanych przez organy postępowa- nia wykonawczego w ramach postępowania dyscyplinarnego skazanych tylko do jednej przy- OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 10 czyny odwoławczej, tj. niezgodności z prawem, Tryb unał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że żądanie skarżącego opiera się na uzupełnieniu przepisu o określone treści, zgodnie z koncep- cją skarżącego tj. rozbudowanie przesłanek dotyczących weryfikacji rozstrzygnięć przez or- gany postępowania wykonawczego w ramach postępowania dyscyplinarnego skazanych. To znaczy, że skarżący za pomocą kontroli konstytucyjności prawa chce zrealizować swoje po- stulaty de lege ferenda , które stanowią odmienną koncepcję normatywną od przyjętej przez ustawodawcę. Tymczasem dążenie do uz upełnienia przepisów aktu normatywnego o nowe treści wychodzi poza zakres określony instytucją skargi konstytucyjnej. Z tego względu za- chodzi niedopuszczalność orzekania merytorycznego w prezentowanym zakresie, a postępo- wanie należało umorzyć. 3.2. Odnośnie do zarzutu dotyczącego wyłączenia zażalenia na rozstrzygnięcie sądu, po przeprowadzeniu kontroli zgodności z prawem decyzji organu, o którym mowa w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. , Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że skarżący zakwestionował brak możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego o nieuwzględnieniu jego skargi i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Komisji Penitencjarnej. J.C. nie złożył jednak odwołania od wskazanego postanowienia Sądu Okręgowego, co znaczy, że postano- wien ie Sądu Okręgowego o nieuwzględnieniu skargi nie jest orzeczeniem, które naruszałoby prawo s karżącego do dwuinstancyjnego postępowania sądowego. Dopiero sytuacja, w której skarżący wniósł zażalenie na postanowienie o nieuwzględnieniu skargi i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Komisji Penitencjarnej, które nie zostałoby uwzględnione przez sąd z uwagi na brak danej procedury odwoławczej, zdecydował aby o konstytucyjnym prawie s karżącego do dwuinstancyjnego postępow a nia sądowego. To znaczy, że skarżący nie uzyskał orzeczenia, które byłoby oparte na zaskarżonym przepisie naruszającym wskazane przezeń przepisy Konstytucj i. Ingerencja w konstytucyjne prawo do dwuinstancyjności postępowania sądowego nastąpiłaby wskutek odmowy merytorycznego rozpoznania sprawy z uwagi na brak możliwości wniesienia środka zaskarżenia . tj. odrzucenia zażalenia (zob. podobnie w posta- nowieniu TK z 9 kwietnia 2019 r., sygn. SK 7/19, OTK ZU A/2019, poz. 15). Skoro zatem art. 79 ust. 1 Konstytucji nie legitymuje do kwestionowania każdego aktu normatywnego, którego stosowanie – według inicjatora postępowania w sprawie skargi kon- stytucyjnej – narusza przepisy konstytucyjne, lecz wymaga związku między obowiązywaniem unormowania będącego przedmiotem skargi a indywidualną sytuacją osoby ją wnoszącą , a odnośnie do wskazanego w niniejszej sprawie zarzutu taka relacja nie zaszła, orzekanie jest niedopuszczalne, a postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. 3.3. Jeśli chodzi o zarzut braku regulacji pozwalającej na sądową kontrolę decyzji organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. w szerszym zakresie niż tylko z punktu widzenia zgodności tej decyzji z prawem oraz zarzut braku przesłanek objęcia skazanego okresem przygotowania do życia po zwolnieniu, o którym mowa w art. 164 § 1 k.k.w. skarżą- cy w żaden sposób nie wyjaśnił , jak treść art. 7 § 2 k.k.w. (określając ego sąd właściwy do rozpoznania skargi na decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3 -6 i 10 k.k.w.) i art. 7 § 3 k.k.w. ( wskazując ego minimalne wymogi formalne, jakim powinien odpowiad ać tryb wyda- wania decyzji, jak również termin wniesienia skargi na tę decyzję oraz organ, do którego skargę się wnosi) wpłynęła na naruszenie jego wolności i praw. Uchybienie to nie może zo- stać sanowane za pomocą przeprowadzenia rozprawy, gdyż skarga w ost atecznym jej kształ- cie, zgodnie z przepisami ustawowymi, może być wniesiona w ciągu trzech miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia (art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK). Po tym terminie nie może zostać ona rozszerzona ani uzupełniona. Stąd żądanie uzupełnienia skargi w zakresie braku uzasadnienia określonych OTK ZU A/2021 SK 47/19 poz. 9 11 zarzutów stanowiłoby wyjście Trybunału poza zakres zaskarżenia ukształtowany skargą kon- stytucyjną. Dana okoliczność uzasadniała umor zenie postępowania w omawianym zakresie. Ponadto należało zwrócić uwagę, że na tle sprawy, w której sformułowano skargę konstytucyjną z 29 czerwca 2018 r., s ąd poprzestał na formalnoprawnej ocenie wniosku skar- żącego o objęcie go okresem przygotowawczym. T aka ocena dla wydania ostatecznego orze- czenia okazała się wystarczająca. Jedyną podstawą negatywnego dla skarżącego rozstrzygnię- cia Komisji Penitencjarnej, ocenionego następnie jako zgodne z prawem przez Sąd Okręgo- wy, było stwierdzenie, że w odniesieniu do skarżącego nie ma formalnoprawnych przesłanek podjęcia merytorycznej decyzji, z uwagi na odległy, bo (w chwili orzekania przez Komisję Penitencjarną) ponadsześcioletni okres, jaki pozostał do końca kary. To znaczy, że w sprawie skarżącego zachodził brak wymaganego związku między unormowaniem będącym przedmio- tem skargi a indywidualną sytuacją osoby ją wnoszącą . Trybunał Konstytucyjny zgodził się też ze stanowiskiem Sejmu, że s koro art. 7 § 2, § 3 i art. 164 § 1 k.k.w. nie wpływają ani na to, że skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. tylko z powodu jej niezgodności z prawem, ani też na to, że na postanowienie sądu w sprawie skargi skazanego nie przysługuje zażalenie, to zarzuty wobec tych przepisów są bezprzedm iotowe i bezzasadne. 4. Podsumowując , Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w analizowanej, połączonej z trzech skarg, skardze konstytucyjnej podniesione zarzuty wobec niekonstytucyjności przepi- sów kodeksu karnego wykonawczego nie miały bezpośrednio związku z treścią kwestiono- wanych przepisów. Kwestionowane normy nie odnosiły się wprost do sytuacji skarżącego ukształtowanej postanowieniami Sądu Okręgowego. Zarzut dotyczący braku możliwości są- dowej weryfikacji postanowienia sądu był przedwczesny i w danym z akresie skarżący nie wyczerpał drogi prawnej, gdyż nie złożył zażalenia na postanowienie sądu. W ystępując ze skargą konstytucyjną , skarżący chciał doprowadzić dzięki orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego do zmiany prawa, które byłoby korzystne w jego spraw ie. Takie działania nie mieszczą się w kompetencjach Trybunału Konstytucyjnego. Suma powyżej wymienionych nieprawidłowości przesądził a o umorzeniu postępowania. Mając na względzie powyżej wskazane okoliczności, Trybunał Konstytucyjny posta- nowił jak w sent encji.