SK 47/20

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 27 października 2022 r. Pozycja 64 POSTANOWIENIE z dnia 12 października 2022 r. Sygn. akt SK 47/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański – przewodniczący Piotr Pszczółkowski Jakub Stelina Wojciech Sych Bogdan Święczkowski – sprawozdawca, po rozpoznaniu, na pos iedze niu niejawnym w dniu 12 października 2022 r., skargi konstytu- cyjnej M . J . o zbadanie zgodności: art. 13 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administra- cyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 , ze zm.) z: – art. 10 ust . 2 Ko nstyt ucji, – art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust . 3 pkt 17 Konst ytucji , p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie . Orzeczenie zapadło jednogłośnie . U Z A S A D N I E N I E I 1. W skardz e konsty tucyjnej z 25 września 2019 r. M . J . (dalej: skarżący) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego o orze czenie, że art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 20 18 r. poz. 2107 , ze zm. ; dal ej: p.u. s.a.) jest niezgodny z: – art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 K onstyt ucji, – art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 2 – art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 1 7 Konstytucj i . Skarga konstytucyjna została wniesiona na t le nas tępujące go stanu faktycznego : Wyrokiem z grudnia 2016 r . Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżą- cego na decyzję W o jewod y z sier pnia 2016 r., w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z rejestrów mieszkańców. Od wyroku WSA skar żący w ywiódł s kar gę kasacyjną. W toku po- stępowania kasacyjnego skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziego WSA delegowanego do NSA. Postanowieniem z ma rca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wskazany powyżej wniosek o wyłączenie sędziego. Skarżą cy wni ósł zaża leni e na rzeczone postanowie- nie NSA . Zażalenie to zostało następnie odrzucone postanowieniem NSA z kwietnia 2019 r. Wyrokiem z 25 czerw ca 2019 r. (sygn. akt [ … ] ) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skar- gę kasacyjną skarżącego. W uz asadni eniu ska rgi konstytucyjnej skarżący stwierdził, że sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez osoby nieposiadające nominacji Prezydenta RP do or zekania w okre- ślonej instancji sądowej jest naruszeniem konstytucyjnie chronionego prawa do rozpoznania spr awy pr zez właś ciwy sąd . Skarżący wskazał, że sędziowie sądów administracyjnych są powoływani przez Pre- zydenta RP na ściśle określone co do funkcji i miejsca stanowiska . Jednocześnie Konstytu- cja nie przewiduje możliwości scedowania uprawnienia Prezydenta RP , o k tórym mow a w zdaniu poprzedzającym , na jakikolwiek inny organ władzy publicznej , w tym organ ad- ministracyjn y sądu , jakim jest Prezes N aczelnego Sądu Adm inistrac yjnego . 2. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 10 lutego 2020 r. (sygn. Ts 152/19) na- dał pr zedmioto wej skardze konstytucyjnej dalszy bieg w zakresie badania konstytucyjności art. 13 § 1 p.u.s.a. oraz odmówił nadania dalszego biegu ska rdze w p ozostałym zakresie. 3 . Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 8 czerwca 20 20 r. poinformował, że n ie przy stępuje do spr awy toczącej si ę przed Trybunałem Konstytucyjnym w wyniku skargi M . J . 4 . Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w piśmie z 17 grud nia 20 20 r . przedstawił stanowi- sko, w którym wniósł o umorzenie niniejszego po stępowania na podstaw ie art. 59 ust . 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393 ; d alej : u.o.t.p.TK ) ze względu na niedopuszczal- ność wydania wyroku. W uzasadnieniu stanowiska Sejmu w skazano, że or zeczeniem, które bezpośrednio odnosiło się do przysługującemu skarżącemu prawa do sądu , w zakresie wskazanym w zarzu- tach skargi , było p ostanow i enie NSA z marca 2019 r., którym oddalono wniosek o wyłącze- nie sędziego WSA delegowanego do NSA . W konsekwe ncji o znacza to , że po pierwsze, skarżący błędnie określił ostateczne orzeczenie dotyczące wskazanego w skardze prawa pod- miotowego rangi kons tytucyjn ej, a po drugie, że skarżący przekroczył 3 - miesięczny termin wniesienia skargi konstytucyjnej, o kt órym mow a w ar t. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK . Niezależnie od powyższego, w uzasadnieniu stanowiska Sejmu podniesiono, że wzor- cem konstytucyjnym w postępowan iu prowa dzonym na skutek wniesienia skargi konstytu- cyjnej może być wyłącznie przepis ustawy zasadniczej , st atuujący konst ytucy jne prawo pod- miotowe, a nie zasada ustrojowa. W ymóg ten spełnia wyłącznie wskazany przez skarżącego art. 45 ust. 1 Konstytucji, st ano wiący pods tawę normatywną konstytucyjnego prawa do sądu, natomiast wymogu tego nie spełniają pozostałe p rzepisy , wskaz ane w skardze jako wzor ce kontroli. W stanowisku Sejmu wskazano również, że postawiony przez skarżącego zarzut nie- konstytucyjności prz episów n ie został należ ycie uzasadniony , w szczególności skarżący nie OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 3 wykazał , na czym konkretnie miałoby w niniej szej sp rawie polegać naruszenie kons tytucyj- nego prawa do sądu . Ponadto, w stanowisku Sejmu podniesiono, że kwestionowan a przez skarżącego regu lacja , d otycząca instytucji delegowania sędziów, jest powszechnie akcepto- wana, zarówno w orzecznictwie Tryb unału K onstytu cyjnego, jak i w piśmiennictwie . 5. W piśmie procesowym z 20 stycznia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na stanowi- sko Sejmu wyrażone w p iśmie z 17 grudnia 2020 r., skarżący podtrzymał dotychczasowe sta- nowisko w sprawie. 6 . W piśmie z 20 styc znia 202 1 r. P rokurator Generalny wniósł o umorzenie niniejsze- go postępowania w całości na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK , tj. ze względu na nie- do puszczalność wydania wyroku . W uzasadnieniu stanowiska Prokuratora Generalnego doprecyzowano, że pr owadzone w nin iejszej sprawie postępowanie winno podlegać umorzeniu w zakresie dotyczącym bada- nia zgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 10 ust. 2 Kon stytucji , art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytu cji, art. 45 u st. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucj i , ze względu na n iedopuszcza lność or zekania , która w ocenie Prokuratora Generalnego wynika z tego , że wzorcem kontroli uczyniono normy ogólne, o kreśl ające zasady ustrojowe, a nie zaś przepisy Konstytucji statuujące określone prawa i wolności. Jeżeli chodzi o kwestię zbadania zgodnośc i art. 1 3 § 1 p.u.s.a. z art. 45 ust. 1 Konstytucji , to postępowanie w tym zakresie również winno , zdaniem Prokurato ra Ge neralnego , podlegać umorzeniu na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK , z tym jednak zastrzeżeniem, że w omawianym zakresie niedopu sz- czalno ść orzekania wynika z braku wskazania przez skarżącego, w jaki sposób kwestionowa- ny przez niego prz epis spra wia, iż pozycja sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych orzekających w Naczelnym Sądzie Administracyjnym staje się nieodpowiednia i nar usza sta ndardy konstytucyjne . W konsekwencji oznacza to , że skarżący nie wskazał żadnego łącz- nika pozwalają cego na p owiąz anie instytucj i delegacji, o której mowa w kwestionowanym art. 13 § 1 p.u.s.a. , z naruszeniem prawa do sądu, w tym w zakresie komponent y obejmu jącej prawo do rozpoznania sprawy przez „sąd wł aściwy”. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co nastę puje: 1. Z go dnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji , „[k] ażdy , czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustaw ie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w s prawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu nor- mat yw nego, na podstawie którego sąd lub organ ad ministracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązk ach okre ślonych w Konstytucji”. W po - wołan ym przepis ie ustawy zasadniczej ustrojodawca wprowadził wymóg istn ienia bezpo śr ed- niego związku między treścią wskazanych w skardze konstytucyjnej norm i naruszeniem przysługujących skarżącemu konstytucyjnych wolnośc i lub pr aw . Trybunał przypomina, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacj i i trybie postępowania przed Trybunałem Kons tytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393; dalej: u.o.t.p.TK ) s karga konstytucyjna powinna zawier ać: okre ślenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub o rgan admin ist racji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obo- wiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do któr ego skar żący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją (pkt 1) ; wskazanie, która konstytucyjna wol ność OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 4 lub p raw o skarżącego i w jaki sp osób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (pkt 2) ; uza- sadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepis u ustawy lub innego aktu norma- tywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołani em argu- men tów lub dowodów na jego pop arcie (pkt 3) . Należy podkreślić, że p rawidłowe wykonanie przez skarżącego obowiązku przedstawienia, jakie konst ytucyjne prawa lub wolności (i w jaki sposób) zostały naruszone przez prze pisy stanowiące przedmiot wnoszon ej skargi kon stytu- cyjnej, polegać mus i nie tylko na wskazaniu (numerycznym) postanowień Konstytucji i zasad z nich wyprowadzanych, z którymi – zdanie m skarżą cego – n iezgodne są kwestionowane przepisy, lecz także na przedstawieniu treści prawa lub wolności, wywodzony ch z tych posta- nowień, a na ruszonych przez normodawcę. Powinna temu towarzyszyć stosowna argumenta- cja prawna, uprawdopodabniająca stawiane zarzuty. Z powyższego obowiązku nie może zwolnić skarżącego, działający ex officio , Trybunał Konstytucyjny . W konsekw enc ji poprze- stanie przez sk arżącego na lakonicznym lub zdawkowym uzasadnieniu zarzutu albo na cał- kowitym nieuzasadnieniu sformułowanych zar zutów st anowi niewykonanie dyspozycji usta- wowej, co skutkuje umorzeniem postępowania na podstawie art. 59 u st. 1 pkt 2 u .o.t.p.TK . Niedopuszczalne jest bowiem samodzielne precyzowanie przez Trybunał, a tym bardziej uza- sadnianie, jedynie ogólnikowo sformuło wanych z arzutów niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów ( zob. wyrok TK z 28 czerwca 2018 r., sygn. SK 4/ 17, OTK ZU A/ 2018, poz. 43 i powołane tam orzecznictwo) . Odnosząc się w tym miejscu do stanowiska Sejmu, w ramach którego podniesiono , że skarżący błędnie określił o stateczne orzeczenie dotyczące wskazanego w skardze prawa do sądu i w konsekwencji uchybił 3 - miesięcznemu terminowi wniesienia skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK , należy stwierdzić , iż kwestia t a podlegała weryfi- kacji na wcześniejszym etapie sprawy i została rozstrzygnięta przez sędziego Trybunału przez nadanie ska rdze dalszego biegu w zakresie badania konstytucyjności art. 13 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów a dministrac yjnych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 , ze zm. ; dalej: p.u.s.a.) . Zajęte wówczas stanowisko Trybunał podtrzymuje. Uwzględniają c, że skarżący czyni podstawą wywiedzionej skargi zarzut naruszenia konstytucyjnego prawa do roz poznania sprawy przez sąd właściwy , na skutek zasiadania w składzie orzekającym sę- dziego delegowanego , za ostateczne rozstrzygnięcie , o którym mowa w art. 77 us t. 1 u.o.t.p.TK , należy uznać wyrok wydan y z udziałem tego sędziego, a zatem in concreto wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r. (sygn. akt [ … ] ). 2. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną kontrola k onstytucyjności przepisów ustawy może odbywać się na pod- stawie postanowień konstytucyjnych statuujących wolności lub prawa podmiotowe, a zatem postanowień będących podstawą normy prawnej adresowanej do obywatela, kształtującej jego sytuację prawną i dające j mu możność wyboru zachowania (por. wyrok z 13 stycznia 2004 r., sygn. SK 10/03 , OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2). W łaściwego wzorca kontr oli w postępowaniu skargowym nie mogą stanowić na tomiast normy ogólne, określające zasady ustrojowe, i nor- my adresowane do ustawodawcy, narzucające mu pewien sposób regulowania dziedzin życia ( zob. wyroki z: 10 maja 2005 r., sygn. SK 40/02 , OTK ZU nr 5/A/2 005, poz. 48; 17 listopada 2010 r., sygn. SK 23/07 , OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 103). 3 . Podstawy umorzenia postępowania pro wadzonego przed Trybunałem ustawodawc a uregul ował w art. 59 ust. 1 u.o.t.p.TK . Zgodnie ze wskazanym przepisem Trybunał na posie- dzeniu niejawnym wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) na skutek cofnięcia wniosku, pytania prawnego albo skargi kons tytucyjnej; 2) jeżeli wydanie orzecze n ia jest nie- dopuszczalne; 3) jeżeli wydanie orzeczenia jest zbędne; 4) jeżeli akt normatywny w za kwe- stionowanym zakresie utracił moc obowiązującą przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał, OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 5 a także 5) w przypadku zakończe nia kadencji Sejmu i Senatu, w niezak o ńczonyc h sprawach wszczętych na podstawie wniosku grupy posłów albo grupy senatorów, o którym mo wa w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji. Trybunał wielokrotnie podkreślał, ż e k ontrolowanie, czy nie zachodzi któraś z uje m- nych przesłanek wydania wyroku, skut k ujących obligatoryjnym umorzeniem postępowania, konieczne jest na każdym etapie postępowania ( po r. postanowienia z : 21 października 2003 r., sygn. SK 41/02, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 89; 6 lipca 2004 r., sygn. SK 47/03, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 74 ; 21 marc a 2006 r., sygn. SK 58/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 35 i cytowane tam orzecznictwo). Powyższe ozn acza, że wydane w sprawie zarządzenie sędziego Trybunału o nadaniu skardze konstytucyjnej biegu nie wyklucza wydania posta no- wienia o umorzeniu postępowania na d alszym etapie sprawy. Uwzględniając przedstawione wywody , Trybunał był zobowiązany – również na obecnym etapie postępowania – zbadać, czy nie zachodzą ujemne przesłanki rozpoznania niniejszej skargi. Przekazanie skargi konsty- tucyjnej po zakończeniu jej ws t ępnej kontroli do rozpoznania przez odpowiedni skład Trybu- nału nie przesądza bowiem ostatecznie o dopuszczalności jej merytorycznego rozpatrzenia ( zob. postanowienie z 3 grudnia 2020 r., sygn. SK 27/ 17, OTK ZU A/2020, poz. 68 ) . 4 . W skardze konstytucyjn ej skarżący wniósł do Trybunału o orzeczenie, że art. 13 § 1 i 2 p.u.s.a. jest niezgodny z: – art . 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji , – art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucj i. Mając na względzie, że w niniejszej sprawie dalszy bieg skardze nadano w yłącznie w zakresie zba dania konstytucyjności art. 13 § 1 p. u. s.a., przedstawione poniżej rozważania zostaną ograniczone wyłącznie do wskazanego zakresu rozp oznania skargi. 5. Zgodnie z art. 13 § 1 p.u.s. a . Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może de- legować, na czas okreś lony, sędziego wojewódzkiego sądu adm ini stracyjnego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego w Naczelnym Sądzie Administracyjn ym . W myśl art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywist- niającym zasady spra wiedliwości społecznej. Art. 10 ust. 2 K onstytucji stanowi, że władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczyposp olitej Pol- skiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały. Natomiast art. 45 ust. 1 Kon- stytucji gwa rantuje każdemu prawo do sprawiedliwe go i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronn y i niezaw isły sąd. Stosownie do art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji akt urzędowy Prezydenta RP w sprawie powołania sę- dzieg o nie wymaga dla swojej ważności podp isu (kontrasygnaty) Prezesa Rady Ministrów. 6 . Trybunał stwierdz a , że w niniejszej sprawie za je dyny skutec zny wzor zec kontroli może być uznany art. 45 ust. 1 Konstytucji . Tylko bowiem ten przepis odnos i się do sfery p raw i wolności konstytucyjnych, ochro nie których służyć ma skarga konstytucyjna . Powoła- ny przepis wyraża bowiem publiczne prawo podmio towe do sądu , które swym zakresem obejmuje m.in. prawo do odpowiedniego ukształtowania ustroju i pozycji organów rozpozna- j ących sprawy . Prawo to ma pozostawać – z daniem skarżącego – w sprzeczności z kwestio- nowany m w skardze art. 13 § 1 p.u.s.a . Pozostałe wzorce kontroli wskazane w skardze, a obejmujące art. 2 , art. 10 ust. 2 i art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji należy uznać za wzorce nieprawidłowe, i to z kilku po wo- OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 6 d ów . Po pierwsze , należy stwierdzić , że powołane przepisy nie kreują bezpośrednio konstytu- cy jn ych wolności lub praw . Art. 2 Konstytucji wyraża zasadę ustrojową demokratycznego państwa prawnego ; a rt. 10 ust. 2 Konst ytucji odnosi się do zasady ustrojowe j p odziału wła- dzy ; a rt. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji statuuje natomiast prerogatywę prezydencką , obejmu- jącą akt powoływania sędziów. Tymczasem, jak już wskazano uprzednio, wzorcami kontroli w postępowaniu prowadzonym n a skutek wywiedzenia skargi konstytuc yjn ej mogą być wy- łącznie te przepisy ustaw y zasadniczej, które statuują prawa lub wolności konsty tucyjne, a nie odnoszą się do zasad ustrojowych czy też kompetencji organów władzy publicznej. Po drugie, skarżący nie wyk azał, jakie konstytucyjne prawa lub w oln ości – niepodlegające ochronie na mocy art. 45 ust. 1 Konstytucji – miałyby wynikać z przywoła nych przepisów konstytucyj- nych. Po trzecie wreszcie , skarga konstytucyjna – jako środek ochrony konstytucyjnych praw i wol ności – nie powinna służyć ochronie k omp etencji (prerogatyw) organów władzy pu- b licznej . Z tych względów Trybunał postanowił umorzyć po stępowanie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK w zakresie badania zgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 2, art. 1 0 ust. 2 i art. 1 4 4 ust. 3 pkt 17 Kon sty tucji – z powodu niedopuszczalności wydania wyroku. 7 . Niezależnie od powyższego Trybunał st wierdza, że t reść skargi uniemożliwia także merytoryczne rozpoznanie zarzut u niezgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 45 u st. 1 Konstytu- cji, ze względu na brak nal eżytego uzasadnienia wskazanego zarzutu . Lektura skargi dowo- dzi, że skarżący nie wykazał, w j aki sposób obecność w składzie orzekającym sędziego dele- gowanego miałaby pozostawać w sprzeczności z prawem do rozpoznania sprawy przez sąd w łaściwy, a nie jes t ro lą Trybunału poszukiwać takiego uzasadnienia ex officio . W tym zakre- sie Trybunał podziela sta nowisko Prokuratora Generalnego, że skarżący nie wskazał żadnego łącznika pozwalającego na powiązanie instytucji delegacji , o której mowa w kwestionowa- nym art. 13 § 1 p.u.s.a. , z naruszeniem prawa do sądu, w tym w zakres ie komponenty obej- mującej prawo do r ozpoznania sprawy przez „sąd właściwy”. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć konstytucyjność art. 13 § 1 p.u.s.a., winien b ył wykazać w uzasadnieniu skargi, w j aki sposób orzekani e sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracy jnego poza inwestyturą, zainicjowane prawidłowo wydan ym akt em delegacji na podstawie kwestionowanego art. 13 § 1 p.u.s.a., wpływa negatywnie na konstytucyjne atrybuty sądu, dekodowane z normy art . 45 ust. 1 Konstytucji. Argumentacji takiej próżno jednak sz ukać w rozpoznawanej skardze kon- styt ucyjnej. Na marginesie Trybunał zwraca uwagę, że instytucja delegacji sędziego , w kontekście zachowania prawa do rozpozna nia sprawy przez sąd właściwy , była j uż p rzedmiotem kontroli konstytucyjności . W wyroku pełnego sk ładu z 15 stycznia 2009 r., sygn. K 45/07 (OTK ZU nr 1/A/2009, poz. 3), Trybunał orzekł w punkcie 7 sentencji, że art. 77 § 1 pkt 1, 3 i 4 oraz § 2, 2a, 3 i 3 a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Pr awo o ustroju sądów powszechnych ( Dz. U. Nr 98 poz. 1070 , ze zm. ) jest zgodny z art. 10 ust. 1, a rt. 45 ust. 1 i art. 173 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 180 ust. 2 Konstytucji . S karżący powinien był zatem od nieść się w uzasadnieniu skargi także do ugruntowanego orzecznictwa Trybunału, dotyczącego ocen y konstytucyjności instytucji delegacji (w tym zwłaszcza powołanego wyroku o sygn. K 45/07 ) oraz przedstawić argumenty wskazujące albo na niezasadność przyjmowan ego dotychczas przez Trybunał stanowi ska , albo przekonywające o jego nieaktualności na gruncie sądownic- twa administracyjnego. Tymczase m tym wymogom skarżący również nie sprostał. Mając powyższe na względzie Trybunał postanowił umorzyć postępowanie , na pod- s tawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK , w zakresie badania zgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 45 ust. 1 Konstytucji ze względu na ni edopuszczalność wydania wyroku . Z tych też względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.