SK 88/23

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 1 czerwca 2026 r. Pozycja 62 POSTANOWIENIE z dnia 19 maja 2026 r. Sygn. akt SK 88/23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jakub Stelina – przewodniczący Stanisław Piotrowicz Justyn Piskorski Wojciech S ych Andrzej Zielonacki – sprawozdawca, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2026 r., skargi konstytucyjnej Parafii Rzymskokatolickiej [ … ] w S . o zbadanie zgodności: art. 292 w związku z art. 172 § 1, w związku z art. 285 § 1 i 2, w związku z art. 305 4 , w związku z art. 352 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm. ) w zakresie, w jakim: – ,,umożliwiają nabycie przez zasiedzenie służebności przesyłu w dobrej wierze w przypadku braku decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszcz a nia nierucho- mości [Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64, ze zm.], art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm. ), art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 20 20 r. poz. 1990 , ze zm. )” , – ,,umożliwiają doliczenie posiadania przez przedsiębiorstwa energetyczne wy- konywanego przed dniem 3 sierpnia 2008 r., do okresu korzystania przez przedsiębiorcę przesyłowego z trwałego i widocznego urządzenia w sposób odpowiadający służebności przesyłu po dniu 3 sierpnia 2008 r., potrzebnego do nabycia służebności przesyłu przez zasiedzenie ”, – ,, pomija możliwość przerwania biegu zasiedzenia służebności przesyłu na nie- ruchomości skarżące[j ] , które[j] przy znano prawo własności nieruchomości zamiennej w stanie wolnym od obciążeń z tytułu bezprawnego wywłaszcze- nia z prawa własności w czasie PRL nieruchomości, której zwrot nie był możliwy – po przemianach ustrojowych Rzeczpospolitej Polskiej po 1989 r., zgodnie z ustawą z [dnia] 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1347, ze zm.)” – z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 4, art. 31 ust. 2 i 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, OTK ZU A/2026 SK 88/23 poz. 62 2 p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. U Z A S A D N I E N I E I 1. W skardze konstytucyjnej z 6 grudnia 20 2 1 r. (data nadania) Parafia Rzymskokato- licka [ … ] w S . (dalej: skarżąca) wystąpiła ze skargą konstytucyjną sformułowaną jak w petitum . 1.1. Skarga została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego. Skarżąca jest właścicielem nieruchomości, których własność uzyskała na podstawie orzeczenia częściowego Komisj i Majątkow ej . Na wskazanych nieruchomościach posadowio- ne są linie energetyczne, których właścicielem jest przedsiębiorstwo energetyczne. S karżąca wezwała przedsiębiorstwo energetyczne do zawarcia odpłatnej umowy o ustanowienie słu- żebności przesyłu oraz wypłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Uzyskała jednak odpowiedź odmowną. W związku z tym skarżąca wystąpiła do sądu rejono- wego o zasądzenie od pozwanego przedsiębiorstwa energetycznego określonej kwoty pie- niężnej wraz z ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Wyrokiem z 30 maja 2019 r. sąd rejonowy zasądził od pozwanego przedsiębiorstwa energetycznego na rzecz skarżącej określoną kwotę pieniężną z ustawowymi odsetkami od 14 sierpnia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 stycz- nia 2016 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Apelację od tego wyroku wnios ło przedsiębiorstwo energetyczne. Wyrokiem z 17 czer wca 20 2 1 r. sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, oddalając w całości powódz- two skarżącej . Zdaniem sądu okręgowego, przedsiębiorstwo energetyczne nabyło służebność przesyłu przez zasiedzenie , co nastąpiło 5 grudnia 1 990 r., tj. po dwudziestu latach korzysta- nia ze służebności. 1.2. Zdaniem skarżącej, wykładnia kwestionowanych przepisów, przyjęta w dotych- czasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych, zgodnie z którą moż- liwe jest zasiedzenie przez przedsiębiorstwo energetyczne służebności gruntowej o treści od- powiadającej służebności przesyłu (która została wprowadzona do systemu prawnego dopiero 3 sierpnia 2008 r. przez ustawę z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 116, poz. 731) i doliczenie okresu posiadania słu- żebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu do okresu posiadania słu- żebności przesyłu oraz pominięcie zawieszenia ewentualnego okresu zasiedzenia służebności gruntowej i przesyłu w czasie, kiedy właściciel nie mógł dysponować własnością swojej nie- ruchomości wywłaszczonej w okresie PRL do czasu jej zwrotu po przemianach ustrojowych po 1989 r. w postępowaniu regulacyjnym przed Komisją Majątkową przeprowadzonym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolic- kiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1347, ze zm.), narusza konstytucyj- ne prawo własności, zasady proporcjonalności, równości wobec prawa oraz demokratycznego państwa prawnego. OTK ZU A/2026 SK 88/23 poz. 62 3 2. Postanowieniem z 19 września 2023 r., sygn. Ts 300/21 (OTK ZU B/2023, poz. 340), Trybunał Konstytucyjny nadał skardze konstytucyjnej dalszy bieg. 3 . Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 1 3 p a ździernika 202 3 r. poinformował, że nie zgłasza udziału w niniejszym postępowaniu. 4 . Prokurator Generalny w piśmie z 2 0 października 202 3 r. poinformował, że postę- powanie po winno zostać umorzone wobec niedopuszczalności wydania wyroku. 5 . Marszałek Sejmu nie zajął stanowiska w imieniu Sejmu. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. W sprawach inicjowanych skargą konstytucyjną na każdym etapie – aż do wydania orzeczenia kończącego postępowanie – Trybunał Konstytucyjny bada, czy nie zachodzi któ- rakolwiek z ujemnych przesłanek procesowych, pociągająca za sobą obligatoryjne umorzenie postępowania. Dotyczy to wszelkich kwestii wstępnych, jak również przesłanek formalnych, wspólnych dla kontroli inicjowanej w trybie skargi konstytucyjnej, wniosku lub pytania prawnego. Merytoryczne rozpoznanie zarzutów sformułowanych w skardze konstytucyjnej jest uzależnione od spełnienia wszystkich warunków jej dopuszczalności (zob. np. postano- wienie TK z 1 marca 2010 r., sygn. SK 29/08, OTK ZU nr 3/A/2010, poz. 29 i powołane tam orzecznictwo). Podkreślić również należy, że Trybunał nie jest związany postanowieniem o nadaniu skardze dalszego biegu wydanym na etapie wstępnej kontroli (zob. np. wyrok pełnego składu TK z 25 września 2019 r., sygn. SK 31/16, OTK ZU A/2019, poz. 53 oraz postanowienie TK z 17 października 2023 r., sygn. SK 27/22, OTK ZU A/2023, poz. 77 i powołane tam orzecznictwo). 2. W petitum skargi Parafia Rzymskokatolicka pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Strzyżewie Kościelnym (dalej: skarżąca) jako przedmiot zaskarżenia wskazała na- stępujące przepisy: art. 292 w związku z art. 172 § 1, w związku z art. 285 § 1 i 2, w związku z art. 305 4 , w związku z art. 352 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, ze zm. ; dalej: k.c. ). Dodatkowo skarżąca w uzasadnieniu skargi o kreśl iła przedmiot skargi konstytucyjnej , wyliczając następujące przepisy: art. 123 § 1 w związku z art. 175 , w związku z art. 292 , w związku z art. 172 § 1 , w związku z art. 285 § 1 i 2 , w związku z art. 305 4 , w związku z art. 352 § 1 k.c. , w związku z art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszcz a nia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64, ze zm.; dalej: u.z.t.w.n.), w związku z art. 61 i art. 63 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1347, ze zm.; dalej: u.s.p.k.), a także art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszcza- niu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm.; dalej: u.g.g.w.n.) i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, ze zm.; dalej: u.g.n.). Z kolei jako wzorce kontroli skarżąca powołała: art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 4, art. 31 ust. 2 i 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 - 3 Konstytucji. Zarzuty skarżąc ej nie dotyczą treści zakwestionowanych przepisów, lecz zostały skie- rowane przeciwko ich wykładni, ukształtowanej w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, zgodnie z którą możliwe jest zasiedzenie przez przedsiębiorstwo energetyczne OTK ZU A/2026 SK 88/23 poz. 62 4 służebności przesyłu w dobrej wierze z doliczeniem okresu posiadania służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu do okresu posiadania służebności przesyłu oraz pominięcie przerwania biegu zasiedzenia służebności gruntowej doliczanej do okresu służeb- ności przesyłu w czasie pr owadzonego postępowani a regulacyjne go przez Komisję Majątko- wą zgodnie z przepisami u.s. p . k . W ocenie skarżącej taka wykładnia narusza konstytucyjne prawo własności, zasady proporcjonalności, równości wobec prawa oraz demokratycznego państwa prawnego. 3. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, kwestionowa- nie wykładni przepisów prawnych (należącej, podobnie jak, np. ustalanie stanów faktycznych, do stosowania prawa) nie jest objęte kognicją Trybunału. Jeżeli jednak określony sposób ro- zumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a przede wszystkim jeżeli zna- lazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego lub Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten – w praktyce stosowania – nabrał takiej właśnie treści, jaką odczytują z nich sądy mające najwyższy aut orytet w Polsce. W tym sensie kognicji Trybunału podlega przepis, ale w określonej interpretacji. Kontrola zgodności z Konstytucją jest zatem dopuszczalna w stosunku do takiej treści przepisu, jaką uzyskał on w wyniku „jednolitej, powszechnej i stałej” wykładni sądowej (zob. wyroki TK z: 28 stycznia 2003 r., sygn. SK 37/01, OTK ZU nr 1/A/2003, poz. 3; 9 czerwca 2003 r., sygn. SK 12/03, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 51; 28 października 2003 r., sygn. P 3/03, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 82; 24 czerwca 2008 r., sygn. SK 16/06, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 85; 18 kwietnia 2018 r., sygn. K 52/16, OTK ZU A/2018, poz. 28; postanowienie TK z 17 maja 2017 r., sygn. SK 38/15, OTK ZU A/2017, poz. 39). W niniejszej sprawie skarżąc a podni osła , że zastosowana przez orzekający w jej spra- wie sąd okręgowy wykładnia zaskarżonych przepisów umożliwiła przedsiębiorstwu energe- tycznemu „zasiedzenie służebności przesyłu w dobrej wierze i doliczenie do tego okresu za- siedzenia korzystania przez przedsiębiorcę przesyłowego z nieruchomości skarżącej w czasie trwania procesu regulacyjnego tej własności w zakresie ewentualnej służebności gruntowej”. 4. Problem dopuszczalności zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treści ą służebności przesyłu był już przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego. W wydanym w pełnym składzie wyroku z 2 grudnia 2025 r., sygn. P 10/16 (OTK ZU A/2026, poz. 1), Trybunał orzekł, że art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 k.c., rozumiane w ten sposób, że umożliwiają nabycie przez przedsiębiorcę przesyłowego lub Skarb Państwa, przed wejściem w życie art. 305 l - 305 4 k.c., w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej tre- ścią służebności przesyłu, są niezgodne z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji. Orzekając w sprawie o sygn. P 10/16, Trybunał podzielił poglądy pytających sądów o istnieniu trwałej, jednolitej i powszechnej wykładni zakwestionowanych przepisów. Tym samym uznał, że kontrola zgodności z Konstytucją tej wykładni mieści się w jego kompeten- cjach. Skład Trybunał u orzekający w niniejszej sprawie jest związany poglądem wyrażonym przez Trybunał w wyroku wydanym w pełnym składzie, co znaczy, że twierdzenie skarżąc ej o istnieniu jednolitej linii orzeczniczej, zgodnie z którą możliwe było zasiedzenie służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu przed wejściem w życie art. 305 l - 305 4 k.c. – jako potwierdzone w orzecznictwie Trybunału – zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. P 10/16 Trybunał wskazał, że nie konstytu- cyjność art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 k.c. polegała nie na tym, że ich literalna treść sprzeczna jest z przepisami Konstytucji, lecz na tym, iż dawały one podstawę interpretacji prowadzącej do wykreowania nowej instytucji prawa rzeczowego – służebności gruntowej odpowiadającej treści ą służebności przesyłu, a w konsekwencji możliwości jej zasiedzenia. OTK ZU A/2026 SK 88/23 poz. 62 5 Prawotwórcza wykładnia Sądu Najwyższego, wbrew zasadzie numerus clausus praw rzeczo- wych, doprowadziła do wprowadzenia do systemu prawa rzeczowego nowego rodzaju słu- żebności gruntowej, odbiegającej w swej konstrukcji od klasycznej służebności gruntowej. Wyprowadzona w orzecznictwie sądowym norma powodowała daleko idące ograniczenie prawa własności, naruszające standardy konstytucyjne. W świetle Konstytucji podstawą ta- kiego ograniczenia nie może być nawet najlepiej uzasadniona funkcjonalnie wykładnia (pra- wotwórcza), lecz wyraźny przepis ustawy. Stwierdzenie przez Trybunał, że nie było możliwe posiadanie służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu przed datą wejścia w życie przepisów regulujących tę instytucję (tj. przed 3 sierpnia 2008 r.), pociągało za sobą niedopuszczalność zasiedzenia tego rodzaju prawa w tym czasie. 5. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, w sytuacji, gdy zaskarżony przepis był już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału oraz gdy postę- powanie zostało zainicjowane przez ten sam podmiot, zachodzi niedopuszczalność wydania wyroku ze względu na powagę rzeczy osądzonej (zasadę res iudicata ; zob. np. postanowienie z 18 lipca 2011 r., sygn. SK 5/11, OTK ZU nr 6/A/2011, poz. 66). Jeżeli natomiast ten sam przepis został już wcześniej zakwestionowany przez inny podmiot w oparciu o te same zarzu- ty niezgodności z Konstytucją (a zatem w sytuacji wyłącznie tożsamości przedmiotowej), znajduje zastosowanie zasada ne bis in idem , czyli zakaz ponownego orzekania o tym samym. Jak przyjmuje Trybunał Konstytucyjny, brak podstaw do przyjęcia powagi rzeczy osądzonej nie znaczy, że uprzednie rozpoznanie sprawy zgodności z Konstytucją określonego przepisu prawnego z punktu widzenia tych samych zarzutów może być uznane za prawnie obojętne. Instytucją wykształconą w orzecznictwie Trybunału i doktrynie prawnej, w celu zapewnienia stabilizacji sytuacji powstałych w wyniku orzeczenia ostatecznego jako formalnie prawomoc- nego, jest zasada ne bis in idem (zob. np. postanowienia z: 11 grudnia 2019 r., sygn. SK 11/19, OTK ZU A/2019, poz. 72; 15 grudnia 2020 r., sygn. SK 80/19, OTK ZU A/2020, poz. 72; 14 grudnia 2022 r., sygn. SK 32/21, OTK ZU A/2023, poz. 7). Trybunał, co do zasa- dy, przyjmuje, że zaistnienie przesłanki ne bis in idem powoduje konieczność umorzenia po- stępowania z uwagi na zbędność wydania wyroku (art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 listo- pada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Mając zatem na uwadze, że w wyroku o sygn. P 10/16 dokonano już oceny zgodności art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 k.c. z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji, Trybunał rozważył, czy w niniejszej sprawie zaszła ujemna przesłanka procesowa w postaci zakazu ponownego orzekania o tym samym ( ne bis in idem ). 6. Zestawiając przedmiot kontroli oraz treść zarzutów w niniejszej sprawie z przed- miotem kontroli oraz treścią zarzutów w sprawie o sygn. P 10/16, Trybunał stwierdził wystą- pienie przesłanki ne bis in idem . Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem kontroli w sprawie o sygn. P 10/16 były te same przepisy, które wskaza ła skarżąc a , a więc art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 k.c. W niniejszej sprawie powołano związkowo także art. 123 § 1 k.c. okre- ślający przerwanie biegu terminu przedawnienia; art. 172 § 1 k .c. normujący przesłanki naby- cia własności nieruchomości wskutek zasiedzenia ; art. 175 k.c. przewidujący odpowiednie stosowanie do biegu zasiedzenia przepisów o biegu przedawnienia roszczeń ; art. 305 4 k.c., zgodnie z którym do służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych; art. 352 § 1 k.c. stanowiący o tym, kto jest posiadaczem służebności; art. 35 u.z.t.w.n. regulujący możliwość zakładania i przeprowadz a nia na nieruchomościach określo- n ych ciągów, przewod ów i urządze ń , prawo dostępu do nich, a także wywłaszczenie takiej nieruchomości; art. 61 i art. 63 u.s.p.k. stanowiąc e odpowiednio o wszczęciu postępowania regulacyjnego i sposobach regulacji spraw majątkowych; art. 70 ust. 1 u.g.g.w.n. dotyczący OTK ZU A/2026 SK 88/23 poz. 62 6 wymogu zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomościach określonych cią- gów, przewodów i urządzeń oraz art. 124 ust. 1 u.g.n. normujący ograniczenia sposobu ko- rzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości określonych ciągów, przewodów i urządzeń. Wymienione przepisy nie zmie- nił y jednak treści normatywnej przedmiotu kontroli w stosunku do przedmiotu kontroli w sprawie o sygn. P 10/16. Kluczowe znaczenie w obydwu sprawach, w związku ze sformu- łowanymi zarzutami, miała bowiem kwestia samej dopuszczalności nabycia przez przedsię- biorstwo przesyłowe lub Skarb Państwa w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpo- wiadającej treśc ią służebności przesyłu, a nie przesłanek jej nabycia. Powołanie tych przepi- sów w rozpatrywanej sprawie w istocie nie miało związku ze stawianymi zarzutami, dlatego postępowanie w tym zakresie należało umorzyć ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku ( art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępo- wania przed Trybunałem Konstytucyjnym, Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Odnośnie do tożsamości wzorców kontroli, należało zauważyć, że w niniejszej spra- wie skarżąc a wskaza ła jako wzor ce, poza art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji, także art. 21 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 31 ust. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji, któr e nie był y wzorc a m i w sprawie o sygn. P 10/16. Niemniej, orzeczenie o niezgodności przedmiotu kontroli z jakimkolwiek wzorcem sprawia, że kolejna ocena tego przedmiotu z innym wzorcem jest pozbawiona racji, a cel kon- troli konstytucyjnej w postaci derogacji zakwestionowanej normy zosta je osiągnięty (zob. po - stanowienie TK z 16 grudnia 2025 r., sygn. SK 106/22, OTK ZU A/2026, poz. 9). Jak stwierdził Trybunał , z arzuty sformułowane przez skarżącą były tożsame z zarzu- tami już rozpatrzonymi w wyroku w sprawie o sygn. P 10/16, którego następstwem była utra- ta mocy obowiązującej normy zaskarżonej w niniejszej sprawie. Tym samym zaktualizowała się ujemna przesłanka procesowa ne bis in idem , obligująca Trybunał do umorzenia postępo- wania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK ze względu na zbędność wydania wyroku. Podkreślić należy, że w szeregu spraw dotyczących tego samego zagadnienia konsty- tucyjnego Trybunał umarzał postępowanie (por. postanowienia z 19 maja 2026 r., sygn. SK 88/22 i SK 16/25). Z przedstawionych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.