Ts 115/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 29 grudnia 2017 r. Pozycja 290 POSTANOWIENIE z dnia 23 listopada 2017 r. Sygn. akt Ts 115/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Henryk Cioch – przewodniczący i sprawozdawca Zbigniew Jędrzejewski Piotr Tuleja, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 4 kwietnia 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjne go 10 czerwca 2016 r. (data nadania) S p. z o.o. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że ar t. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim wiąże sądy administracyjne również w sprawach innych osób niż osoba , prze ciwko której wydano prawomocny, skazują- cy wyrok w postępowaniu karnym, jest niezgodny z art. 2, art. 42 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 4 kwietnia 2017 r. Trybu nał Konstytucyjny odmówił nadania dal- szego biegu skardze konstytucyjnej. Uznał, że twierdzenia skarżącej o naruszeniu art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zakwestionowany art. 11 p.p.s.a. są bezzasadne w stopniu oczywi- stym. P onadto podkreślił, że skarżąca niew łaściw i e wskazał a art. 42 Konstytucji jako wzorzec kontroli . Jak bowiem wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, a także stanowiska dok- tryny, gwarancje przewidziane w tym przepisie Konstytucji zakresem normowania obejmują jedynie postępowanie karne, a także inne postępowania o zbliżonym do postępowania karne- go charakterze i przedmiocie. Ponadto Trybunał przypomniał, że art. 2 Konstytucji nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej. Na pow yższe postanowienie skarżąca złożyła – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił a Trybunałowi , błędną wykładnię art. 11 p.p.s.a. „polegającą na przyjęciu, że sąd administracyjny związany jest wszystkimi ustaleniami faktycznymi powziętymi przez są d karny w sytuacji, kiedy związanie prawomocnym skazującym wyrokiem odnosi się tylko OTK ZU B/2017 Ts 115/16 poz. 290 2 do jego sentencji, a sąd administracyjny nie może być związany ustaleniami zawartymi w uza sadnieniu wyroku sądu karnego”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: N a podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed T ry- bunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie usta- wy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konsty- tucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postę- powanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy o TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy ustawy o TK. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża- lenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyj- nej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 5-8 ustawy o TK). Trybunał bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przy- jętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W zażaleniu skarżąca kwestionuje poprawność – dokonanej przez Trybunał – wykład- ni zakwestionowanego przepisu. Jej zda niem sąd administracyjny związany jest ustal eniami sądu karnego zawartymi w prawomocnym wyroku skazującym jedynie w ograniczonym za- kresie. Skarżąc a wielokrotnie podnosi , że zw iązanie, o którym mowa w art. 11 p.p.s.a., doty- czy tylko ustaleń zawartych w sentencji orzeczenia skazującego sądu karnego . Zaznacza tak- że, że sąd administracyjny nie może być związany jakimikolwiek ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku sądu karnego, które stanowi jedynie przejaw dochodzenia do rozstrzy- gnięcia. Skarżąca zarzuca, że Trybunał orzekając, powołał się wyłącznie na literalną wykład- ni ę art. 11 p.p.s.a. , czego konsekwencją było nierozpoznanie istoty złożonej przez nią skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa- ne j skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża- leniu nie zasługują na uwzględnienie. W zaskarżonym postanowieniu Trybunał , wbrew twierdzeniom skarżącej, nie wyraził poglądu, w myśl którego sąd administracyjny związany był „wszystkimi ustaleniami faktycz- nymi” poczynionymi przez sąd karny. Co istotne, Trybunał kilkakrotnie podkreślił, że ustalenia wynikające z prawomocnego wyroku skazującego sądu karnego stanowią jedynie element całościowej oceny stanu fak- tycznego dokon ywanej w postępowaniu sądowo administracyjnym . Trybunał zaznaczył także, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą orzeczenia sądu administracyjnego jest cały mate- riał faktyczny i dowodowy zebrany w danej sprawie. Słusznie zatem w zaskarżonym posta- nowieni u Trybunał uznał, że sąd administracyjny nie jest związany innymi ustaleniami sądu karnego niż tylko poczynionymi w wyroku sądu karnego. Oznacza to, że skarżąca w toku prowadzonego postępowania miała zagwarantowaną możliwość prezentowania dodatkowych dowod ów przemawiających za zasadnością jej stanowiska . Natomiast i ch nieuwzględnienie przez sąd administra cyjny pozostaje poza kontrolą Trybunału Konstytucyjnego. Trafnie zatem Trybunał wskazał, że skarżącą – podczas p rowadzonego postępowania sądowo administracyj- nego – obejmowały wszelkie gwarancje wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucj i. OTK ZU B/2017 Ts 115/16 poz. 290 3 Ponadto, jak wynika z argumentacji przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu , Trybunał , dokonując oce ny zarzutów skarżącej, które zmierzały do podważenia konstytucyj- ności art. 11 p.p.s.a. , nie ograniczył się wyłącznie do literalnej wykładni tego przepisu. Zwró- cił bowiem uwagę na to , że sąd administracyjny powinien traktować ustalenia sądu karnego, które nie zostały zawarte w wyroku skazującym, jedynie jako kolejny element materiału do- wodowego podlegający klasycznej ocenie sądowej. Wyda jąc zaskarżone postanowienie, Try- bunał uwzględnił także zachowujące aktualność stanowisko Naczelnego S ądu Administracyj- nego w sprawie analizowanego problemu (zob. wyrok NSA z 25 lipca 2006 r.; sygn. akt I FSK 425/05; LEX nr 293211). W związku z powyższym badany przez Trybunał zarzut za- żalenia nie znajduje potwierdzenia w treści zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa pod staw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu i dlatego, na pod- stawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK, postanawia jak w sentencji.