Ts 121/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 27 listopada 20 17 r. Pozycja 254 POSTANOWIENIE z dnia 26 października 2 017 r. Sygn. akt Ts 121/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący i sprawozdawca Andrzej Zielonacki Piotr Tuleja, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej D. H., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 czerwca 2016 r. (data nadania) D. H. (dalej: skarżąc y ) wystąpił o stwierdzenie, że art. 591 § 1 w zw. z art. 459 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749 ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim nie przyznają prawa do złożenia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie zwrócenia się do Ministra Sprawiedliwości o wystąpienie z wnioskiem o przejęcie ścigania karnego przez organy innego państwa, są nie- zgodne z art. 78 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 42 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Postanowieniem z 21 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal- szego biegu skardze, stwierdziwszy , że w sprawie w ogóle nie doszło do naruszenia konstytu- cyjnych wolności lub praw skarżą cego. W ocenie Trybunału rozstrzygnięcie sądu o zwróce- niu się do Ministra Sprawiedliwości o wystąpienie z wnioskiem o przejęcie ścigania karnego przez organy innego państwa ma jednocześnie charakter techniczny oraz gwarancyj ny, gdyż poprzedzona jest gruntowną analizą sytuacji prawnej oskarżonego dokonywaną przez sąd. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi , po pierwsze, obrazę art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o or ganizacji i trybie postępowania przed Trybuna- łem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) polegającą na błędnym przyjęciu, że podniesione w skardze zarzuty niekonstytucyjności art. 591 § 1 w zw. z art. 459 § 1 i 2 k.p.k. są oczywiście bezzasadne, podczas gdy zarzuty te były uzasadnione i należycie umoty- OTK ZU B/2017 Ts 121/16 poz. 254 2 wowane; po drugie, obrazę art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 61 ust. 4 u.o.t.p. TK polega- jącą na wydaniu postanowienia o odmowi e nadania skardze dalszego biegu, podczas gdy oko- liczności i twierdzenia oraz sposób ich przedstawienia w skardze konstytucyjnej dają wystar- cza jące podstawy do nadania jej dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postę powania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Try- bunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie usta- wy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postepowania przed Trybunałem Konsty- tucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK ) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postę- powanie zain icjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o. t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażale- nia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 7 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu zażalenia skarżący zwrócił uwagę na to, że w sytuacji, w której Mini- ster Sprawiedliwości wystąpi z wnioskiem do innego państwa o przejęcie ścigania określonej osoby, to właśnie poprzedzające ten wniosek postanowienie sądu o zwróceniu się do Ministra Sprawiedliwości o wystąpienie z wnioskiem o przejęcie ścigania przez organy innego pań- stwa będzie stanowić ostatnie procesowe rozstrzygnięcie wydane przez polski sąd. Ponadto skarżący , podnosząc, że gwarancje procesowe przewidziane w zaskarżonych przepisach s ą niewystarczające, ograniczył się tylko do wskazania przykładów z praktyki stosowania prawa. W dalszej cz ęści zażalenia skarżący dowodzi, powtarzając w zasadzie argumentację zawartą w skardze konstytucyjnej, że jedynie sąd wyższej instancji władny byłby poddać należytej, bezstronnej weryfikacji prawidłowość rozstrzygnięcia sądu I instancji o zainicjowaniu proce- dury przejęcia ścigania przez zwrócenie się do Ministra Sprawiedliwoś ci w trybie art. 591 k.p.k. W ocenie Trybunału zaskarżone postanowi enie jest prawidłowe, a zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał Konstytucyj ny przypomina , że w zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytu cyjnej skarżący powinien sformułować argumenty podważające ustalenia poczynione w zaskarżonym orzeczeniu. Nieuprawnione jest przytacza- nie nowych twierdzeń czy powtarzanie tez zawartych już w złożonej skardze. Trybunał odmówił nadania rozpatrywanej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy, że w sprawie skarżącego nie doszło do naruszenia jego konstytucyjnych wolności lub praw. Skarżący takie naruszenie upatrywał w postanowieniu Sądu Okręgowego w W. z lutego 2016 r. , zawierającym wystąpienie do Ministra Sprawiedliwości o wystąpienie z wnioskiem o przejęcie ścigania. Jak zasadnie wskazał Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, wspo- mniane wystąpienie ma jedynie charakter techniczny i w żaden sposób nie prowadzi do naru- szenia wolności lub praw skarżącego , w tym prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji) i prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Trybunał słusznie podkreślił też, że biorąc pod uwagę charakter postępowania w przedmiocie wystąpienia do Ministra Sprawiedliwości , OTK ZU B/2017 Ts 121/16 poz. 254 3 w jego ramach nie dochodz i do aktualizacji konstytucyjnego prawa do sądu w pełnym zakre- sie. Nie ulega jednak wątpliwości, że osoba, której dotyczy wystąpienie , ma zapewnioną moż- liwość przedstawienia swojego stanowiska, co dodatkowo wzmacnia jej sytuację prawną. W nadesłanym zażaleniu skarżący w żadnej mierze nie odniósł się do powyższego stanowiska Trybunału. Ograniczył się w zasadzie do ponownego podkreślenia zagrożeń wy- nikających z braku sądowej kontroli postanowienia w przedmiocie wystąpienia do Ministra Sprawiedliwości o zwróc e nie się z wnioskiem o prze jęcie ścigania. Przedstawił także wątpli- wości dotyczące stosowania prawa przez sądy powszechne, w tym sąd orzekający w jego sprawie. Trybunał raz jeszcze przypomina, że aby możliwe było dokonanie właściwej kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia, skarżący musi przytoczyć argumentację podważają- cą te, i tylko te przyczyny, które stanowiły podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał wyjaśnia też ponownie, że prowadzona przez niego kontrola odnosi si ę do badania konstytucyjności obowiązujących aktów normatywnych , natomiast poza jego kogni cją pozostaje ocena stosowania przepi sów prawa przez sądy. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy n adania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego – zgodnie z art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK. – postanawia jak w sentencji.