Ts 129/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 lipca 2020 r. Pozycja 200 POSTANOWIENIE z dnia 12 marca 2020 r. Sygn. akt Ts 129/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz – przewodniczący Leon Kieres – sprawozdawca Jakub Stelina, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia n a postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 18 grudnia 2019 r. o odmowie nadania dalszego bie gu skardze konstytucyjnej M. J. , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENI E 1. W skardze kons tytucyj nej z 21 sierpnia 2019 r. ( data nadania) M. J. (dalej: skarżący) kwestionuje art. 118 § 5 i § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywil nego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460; dalej: k.p.c.) z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust . 1, art. 31 ust. 3 zdanie osta tnie, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust . 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2, art. 77 ust. 1 i 2 , art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rz eczypospolitej Polskiej oraz art. 394 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim „nie obejmuje on ochroną orzeczeń w których Sąd II instancji po raz pierwszy orzeka w przedmiocie wskazanym w Art. 394 § 1 KPC”, z art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarżący uważa, że art. 118 § 5 k.p.c., umożliwiając dokonanie prawomocnej oceny roszczenia wynikającego z art. 77 ust. 1 Konstytucji przez osoby nie mające statusu niezawi- słego i właściwego sądu, n arusza art. 45 ust. 1 Konstytucji. Pozbawi a także prawa do dwuin- stancyjnego postępowania sądowego i zamyka drogę sądową ustawą zwykłą. Zdaniem skarżącego art. 118 § 5 i § 6 k.p.c. narusza art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, pon ieważ „nie przewiduje żadnej obligatoryjnej drogi są dowej do rozpo- znania »sprawy« o wydanie prejudykatu ” . OTK ZU B/2020 Ts 129/19 poz. 200 2 2. Postanowieniem z 18 grudnia 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, ponieważ nie spełnia wy mogów konstytucyjnych i ustawowych warunkujących nadanie jej dalszego biegu. 3. W zażaleniu z 8 stycznia 2020 r. (data nadania) skarżący wskazuje, że jeżeli skarga konstytucyjna w zakresie art. 394 § 1 k.p.c. obciążona jest brakiem uzasadnienia z arzutów, to zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r . o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyj nym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ) stronę należało wezwać do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej. W odniesieniu do art. 118 § 5 i § 6 k.p.c. zd aniem skarżącego należy uznać, że za skar- żone normy praw ne stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy n awet wtedy jeśli z powodu ich zastosowania nie doszło do wydania wyroku. Trybunał Konstytucyjny zważył, co n astępuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowien ie Trybunału Kon- stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszeg o biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozp oznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sfor- mułowane w z ażaleniu nie dają podstaw do nadania dalszeg o biegu skardze konstytucyjnej. 3 . P rzyczyną odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest brak osta- tecznego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego , wydanego na podstawie zaskarżonych prze- pi sów. Skarżący sam przyznaje, że nie doszło do wydania orzeczenia na podstawie art. 118 § 5 i § 6 k.p.c. , natomiast art. 394 § 1 k.p.c. ze swej natury nie mógł być podstawą rozstrzy- gnięcia merytorycznego. Z tego względu – jak podkreślał Trybunał – skarżący nie był wzy- wany do usunięcia braku formalnego w odniesieniu do art. 394 § 1 k.p.c. ponieważ jest to brak nieusuwalny. Usunięcie braku polegające na uzupełnieniu zarzutów wobec tego przepisu nie miałoby wpływu na odmowę nadania skardze dalszego bieg u. Ustanowiona w art. 79 Konstytucji instytucja skargi konstytucyjnej została przewi- dziana jako form a kontroli konkretnej. W konsekwencji przyjęcia takiego modelu skargi kon- stytucyjnej przedmiotem zaskarżenia może być tylko taki przepis, który st anowił podstawę ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej . W związku z tym istnieje za równo konstytucyjny, jak i ustawowy wymóg powiązania naruszenia praw podmiotowych skarżącego z ostatecznym rozstrzygnięciem w jego spraw ie. W art. 53 ust. 2 u.o.t.p. TK ustanowiony został obowiązek dołączenia do skargi kon- stytucyjnej wyroku, decyzji lub i nnego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub orga n administracji pu- blicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określo- nych w Konstytucji, i w st osunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją. OTK ZU B/2020 Ts 129/19 poz. 200 3 4. Z uwagi na to, że ż aden z kwesti onowanych w skardze konstytucyjnej przepisów nie był podstawą ostatecznego rozst rzygnięcia w sprawie skarżącego , Trybunał słusznie od- mówił na dania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi na nie spełni enie wymogu konstytucyjnego i ustawowego waru nkującego jej nadanie. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.