Ts 138/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 marca 2020 r. Pozycja 93 POSTANOWIENIE z dnia 2 grudnia 2019 r. Sygn. akt Ts 138/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak -Szafnicka – przewodniczący i sprawozdawca Piotr Tuleja Piotr Pszczółkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 7 maja 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie i nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej z 14 września 2018 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżą- cy) zakwestionował zgodność art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 23, ze zm.) z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związ- ku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wyraził wątpliwości dotyczące właściwego wyznaczenia składu orzekające- go w sprawie jeg o apelacji. Zakwestionował też zgodność przepisu umożliwiającego Mini- strowi Sprawiedliwości delegowanie sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sę- dziego lub czynności administracyjnych w innym sądzie. 2. Postanowieniem z 7 maja 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skar- dze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi na brak ostatecznego, w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, rozstrzygnięcia wydanego na podstawie kwestionowanego przepisu. 3. W zażaleniu z 17 maja 2019 r. skarżący zwrócił uwagę, że skarga konstytucyjna zo- stała wniesiona w związku z zastosowaniem w jego indywidualnej sprawie przepisu regulują- cego „kto może sprawować wymiar sprawiedliwości w sądzie drugiej instancji”. OTK ZU B/2020 Ts 138/18 poz. 93 2 Zdaniem skarżącego Trybunał Konstytucyjny zajmował się już takim zagadnieniem „na skutek wniesionej skargi w indywidualnej sprawie osoby fizycznej” (postanowienie TK z 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06 OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072 ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon stytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5- 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie stwierdza, że w przypadku rozpatrywa- nej skargi konstytucyjn ej zachodzą wątpliwości uzasadniające konieczność merytorycznego rozpoznania podniesionych w niej zarzutów. Dlatego istnieje potrzeba dokonania meryto- rycznej oceny zarzutu niekonstytucyjności art. 77 § 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ust roju sądów powszechnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 23, ze zm.) w zakresie, w ja- kim przepis ten zezwala na udział w składzie orzekającym sędziego delegowanego z sądu niższej instancji. Z tych względów Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – p ostanowił uwzględnić zażalenie i nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.