Ts 156/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 17 stycznia 2022 r. Pozycja 10 POSTANOWIENIE z dnia 29 września 2021 r. Sygn. akt Ts 156/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawn ym skargi konstytucyjnej S.W. w sprawie zgodności: art. 53 § 2b w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks po- stępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), rozumianych w ten sposób, że „warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a., j est wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze”, z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Kon- stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjne j dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 maja 2021 r. (data nadania) S.W. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystą- pił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. W piśmie z 22 października 2012 r. (zmodyfikowanym 5 i 14 listopada 2012 r.) skar- żący wniósł o ustalenie warunków zabu dowy dla inwestycji realizowanej na działkach poło- żonych w miejscowości S., Gmina T. Decyzją z 28 czerwca 2013 r. Wójt Gminy T., (dalej: Wójt) odmówił uwzględnienia wniosku. Po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącego odwo- łania Samorządowe Kolegium Odwoławc zego w P. (dalej: SKO) decyzją z 28 października 2013 r. utrzymało orzeczenie Wójta w mocy. Po zakończeniu postępowania administracyjnego, skarżący wystąpił 19 lutego 2018 r. do SKO z ponagleniem (nazwanym zażaleniem) , które postanowieniem z 26 marca 2018 r. stwierdz iło, że jest ono nieuzasadnione. W związku z tym skarżący złożył 3 lipca 2018 r. w Wojewódzkim Są dzie Administracyjnym w P. (dalej: WSA) skargę na przewlekłe prowa- dzenie postępowania przez Wójta w sprawie zakończonej jego decyzją z 28 czerwca 2013 r. OTK ZU B/2022 Ts 156/21 poz. 10 2 Domagał się w niej stwierdzenia przewlekłości postępowania, wymierzenia organowi grzyw- ny oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokiem z 6 lutego 2019 r. (sygn. akt […]) WSA stwierdził, że Wójt dopuścił się prze wlekłego prowadzenia postępowania oraz że prowadzenie postępowania nie miało miej- sca z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałym zakresie WSA oddalił skargę, orzekł także o kosztach postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA wniósł Wójt. Postan owieniem z 13 li- stopada 2020 r. (sygn. akt […]) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) uchylił zaskar- żony wyrok i odrzucił skargę (na przewlekłe prowadzenie postępowania), orzekł także o kosz- tach postępowania. W uzasadnieniu tego orzeczenia przywołano postanowienie siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18 ) oraz uchwałę siedmiu sędziów tego sądu z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OSP 5/19 ) i stwierdzono, że pismo skarżącego z 19 lutego 2018 r. złożone już po zakończeniu postępowania, nie może być uznane za środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postę- powaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), którego wyczerpanie waru nkowało dopuszczalność skargi na przewlekłe prowadzenie postę- powania. Wniesienie ponaglenia, jako warunku formalnego do zainicjowania postępowania sądowego w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania dopuszczalne jest jedynie w toku postępowania, którego prowadzenie przez organ w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 1 lipca 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 1 2 lipca 2021 r.), na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393), wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez doręczenie: pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi ko nsty- tucyjnej oraz reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyj - nym; a także odpisów: wyroku WSA z 6 lutego 2019 r. (sygn. akt […] ) i postanowienia SKO z 26 marca 2018 r. Skarżący został także zobowiązany do udokumentowania daty doręczenia mu ostatecznego orzeczenia . W terminie wskazanym w zarządzeniu do Trybunału Konstytucyjnego nie wpłynęło żadne pismo procesowe. Skarżący twierdzi, że zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy, rozumiane w sposób przedstawiony w postanow ieniu składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2 020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18 ), a co za tym idzie także w orzeczeniu, w związku z którym wniósł skargę do Trybunału naruszają prawo do sądu. Ograniczają bowiem możliwość uzyskania prejudykatu niezbędnego do wniesienia pozwu do sądu powszechnego z roszczeniem o zapła- tę odszkodowania przeciwko jednostce samorządu terytorialnego w oparciu o art. 417 1 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wol- ności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia warunków wynika- jących zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). W myśl art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczer- paniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od dnia dorę- czenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego roz- strzygnięcia. OTK ZU B/2022 Ts 156/21 poz. 10 3 Skarżący wniósł skargę w związ k u z postanowieniem Naczelnego Sądu Administra- cyjnego z 13 listopada 2 020 r. (sygn. akt […] ) . Jego odpis został mu doręczony 20 stycznia 2021 r., co Trybunału ustalił ex officio. Od tego dnia rozpoczął się bieg trzymiesięcznego terminu wniesienia skargi konstytucyjnej, którego ostatni d zień przypadał na 20 kwietnia 2021 r. Natomiast s karga konstytucyjna została złożona w Trybunale 19 maja 2021 r., a więc ze znacznym przekroczeniem terminu. Wskazana okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – podstawą od- mowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.