Ts 22/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 6 listopada 2017 r. Pozycja 206 POSTANOWIENIE z dnia 11 października 2017 r. Sygn. akt Ts 22/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar – przewodniczący i sprawozdawca Sławomira Wronkowska - Jaśkiewicz Piotr Pszczółkowski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym z ażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej O.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Kon stytucyjnego 2 lutego 2017 r. (data nadania) O.J. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 110 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, ze zm.; dalej: k.p.s.w.) jest niezgodny z art. 32 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 6 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal- szego biegu skardze konstytucyjnej, uzna jąc, że skarżący przedmiotem skargi uczynił zanie- chanie prawodawcze. Doda tkowo Trybunał zwrócił uwagę na oczywistą bezzasadność zarzu- tu dotyczącego braku możliwości złożenia kasacji od wyroku sądu II instancji przez osobę do chodzącą – na podstawie przepisów k.p.s.w. – odszkodowania lub zadośćuczynienia. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi naruszenie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK przez bezpodstawne przyjęcie, że skarga konstytucyjna została oparta na zarzucie zaniechania prawodawczego, a także naruszenie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK przez bezpodstawne przyjęcie, że skarga konstytucyjna jest oczywiście bezzasadna. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżące mu przysługuje prawo wniesienia zażale- nia na postanowienie Trybunał u Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu OTK ZU B/2017 Ts 22/17 poz. 206 2 niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c u.o.t.p. TK ). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede ws zystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie prze- słanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał stwierdza , że zarzut skarżącego dotyczący obrazy art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK jest bezp odstawny. Trybunał w zaskarżonym postanowieniu zasadnie uznał, że skarżący, dowodząc, iż kwestionowany art. 110 § 1 k.p.s.w. cechuje „niewątpliwe, niekonstytucyjne pominięcie prawod awcze”, w rzeczywistości wniósł o zbadanie zaniechania ustawodawczego, które go badanie pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytu cyjnego. Co oczywiste, nieure- gulowanie w art. 110 § 1 k.p.s.w. kompetencji stron do wniesienia kasacji stanowi dozwolony przejaw swobody legislacy jnej ustawodawcy zwykłego, które należy traktować właśnie jako zaniechanie ustawodawcze. Nieprzyznanie st ronom postępowania w sprawach o wykroczenia – a właśnie na gruncie tej procedury toczy się postępowanie w przedmiocie odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie – prawa do wniesienia kasacji wynika z odmien ności charakteru postępowania w tego rodzaju sprawach, w szczególności z wagi czynów podlega- jących roz poznaniu. Trybunał podkreśla, że powyższa sytuacja przedstawiałaby się odmiennie, gdyby tylko cz ęści uczestników postępowania w sprawach o wykroczenia została przyznana kompetencja do wnoszenia kasacji od prawomocnego orzeczenia. Natomiast, na gruncie zaskarżonego art. 110 § 1 k.p.s.w. uprawnienie to przysługuje jedynie podmiotom specjalnym, które nie były i być nie mogły uczestnikami postępowania w sprawach o wykroczenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że sytuacja prawna taki ch podmiotów jest zdecydowanie odmienna i nie może stan owić punktu odniesienia dla oceny sytuacji prawnej strony takiego postępowania. W zażaleniu skarżący zarzucił także, że uznanie skargi konstytucyjnej za oczywiście bezzasadną było wynikiem niedostrze że nia podobieństwa sytuacji prawnej podmiotów do- chodzących odszkodowania lub zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie na podstawie przepisów k.p.s.w. i osób dochodzących tych roszczeń na gruncie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępo wania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.), co stanowi naruszenie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK. Powyższa argumentacja nie za- sługuje na uwzględnie nie. Trybunał przypomina, że skarżący – w sposób niczym nieskrępowany – zrealizował przysługujące mu prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) , uzyskując orzeczenia z arówno sądu I, jak i II instancji. Natomiast stanowisko Trybunału co do sytuacji prawnej osób docho- dzących roszczeń z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania, które miało miejsce w po- stępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu karnym, jest pochodną uzna nia, że te dwie procedury są od siebie odmienne. Jednym z podstawo wych kryteriów tego zróżni- cowania – wbrew twierdzeniom skarżącego – jest waga czynów podlegających rozpoznaniu w obu postępowaniach . Dlatego kwestia ta odgrywa kluczową rolę podczas oceny zasadności rozpatrywanej skargi konstytucyjnej. Słusznie zatem Trybunał Konstytucyjny w zaskarżonym postanowieniu rozr óżnił sytuacje prawne osób dochodzących odszkodowania lub zadośću- czynienia w zależności od rodzaju postępowania, w toku którego doszło do zastosowa nia za- trzymania. Trybunał podkreśla, że to przepisy tego postępowania, w trakcie którego doszło do krótkotrwałego pozbawienia wolności, regulują postępowanie także w odniesieniu do kwestii dochodzenia roszczeń z tytuły ich niewątpliwe niesłusznego zastosowania. Ponadto, proble- matyka ta została odrębnie uregulowana na gruncie k.p.s. w., a zatem nie ma uzasadnionych podstaw do wyciągania wniosków o analogic znym charakterze obu sytuacji prawnych. OTK ZU B/2017 Ts 22/17 poz. 206 3 W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego – zgodnie z art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – postanawia jak w sentencji.