Ts 230/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 22 października 2020 r. Pozycja 323 POSTANOWIENIE z dnia 15 lipca 20 20 r. Sygn. akt Ts 230/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodniczący Krystyna Pawłowicz – sprawozdawca Stanisław Piotrowicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 18 lipca 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej B. S. , p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie i nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. U ZASADNIENI E W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 grudnia 2017 r. (data nadania), B.S. (dalej: skarżący) , reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił niezgodność art. 136 ust. 1 - 3 w związku z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 , ze zm. ; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 65 , ze zm. ) z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim „ użyte przez prawodawcę w tych artykułach sformułowanie « cel określony w decyzji o wywłaszczeniu » daje organom administracji publicznej możliwość odmowy orzeczenia zwrotu wywłaszczonej nieruchomo- ści pomimo niezrealizowania « celu publicznego » , do którego osiągnięcia wywłaszczana nie- ruchomość miała być niezbędna, a który to determinuje możliwość wyda nia aktów wywłasz- czeniowych. W rezultacie powoduje to, że część podmiotów tej samej kategorii wykluczona jest z możliwości skutecznego ubiegania się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, nato- miast podmioty publiczne mogą z niej korzystać pomimo braku konstytuc yjnej legitymacji do ingerowania we własność prywatną oraz prawnej przyczyny nabycia wł asności w drodze wy- właszczenia ” . Postanowieniem z 18 lipca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu . Uznał, że skarżący kwest ionuje nie treść zaskarżonych przepi- sów , a sposób ich zastosowania w jego sprawie przez sądy i organy administracji publicznej , świadczący – w ocenie skarżącego – o stałej i utrwalonej linii orzeczniczej . Nie przedstawił jednak żadnego orzeczenia, które potwierdziłoby jego sposób rozumienia zaskarżonych prze- OTK ZU B/2020 Ts 230/17 poz. 323 2 pisów. Trybunał przypomniał, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania istnienia utrwalonej i jednolitej linii orzeczniczej dotyczącej kwestionowanych przepisów. Ponadt o , w ocenie Trybunału , nie wszystkie zaskarżone przepisy stanowiły podstawę prawną wskaza- nego ostatecznego rozstrzygnięcia. W zażaleniu z 5 sierpnia 2019 r. (data nadania) na powyższe postanowienie skarżący przyznał, że we wniesionej skardze konstytucyjnej ni e przytoczył orzecznictwa, które świadczyłoby o istnieni u utrwalonej i jednolitej linii , potwierdzającej jego sposób rozumienia zaskarżonych przepisów. Jednocześnie przedstawił szereg orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które – jego zdaniem – potwierdzają istnienie takiej linii orzeczniczej. P rzyzna ł również , że w skardze konstytucyjnej posługuje się własnym przykładem , aby uzasadnić swoje stanowisk o i „w tym sensie pr zyznaje również, że faktycznie kwestionuje wydane w sprawie rozstrzygnięcia, jako godzące w [jego] konstytucyjne prawa i wolności”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Z godnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 , ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjne j dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczegól- ności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstyt ucyjny w obecnym składzie stwierdza, że zarzuty sformułowa ne przez skarżącego w zażaleniu uzasadniają nadanie skardze da lszego biegu. Zdaniem Trybuna- łu w przypadku rozpatrywanej skargi konstytucyjnej zachodzą bowiem wątpliwości, które wymagają zbadania – na etapie rozpoznania merytorycznego – podniesionych w niej zarzu- tów. Zdaniem Trybunału brak , który stał się podstawą wydania postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej , jest usuwalny. Skarżący w swoim zażaleniu de facto ten brak usunął. Wskazał orzecznictwo i podglądy doktryny świadczące o istnieniu jednolitej i utrwalonej linii orzeczniczej. Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – uwzględnił zażaleni e i postanowił nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg .