Ts 232/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 stycznia 2020 r. Pozycja 39 POSTANOWIENIE z dnia 16 października 2019 r. Sygn. akt Ts 232/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar – przewodniczący i sprawozdawca Wojciech Sych Piotr Tuleja, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowie nie Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konsty- tucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło większością głosów . UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Try bunału Konstytucyjnego 18 grudnia 2017 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżąc y ) wystąpił o stwierdzenie nie zgodności art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakre sie, w jakim uznaje, że „orzeczeniem sądu I instancji jest postanowienie oskarżyciela publicznego” oraz art. 426 § 1 k.p.k. w zakresie, w jakim „sąd rozpoznający po raz pierwszy środek odwoławczy od orzeczenia oskarżycie la pu blicznego jest sąde m II instan cji” z: art. 10 ust. 2; art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2; art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2; art. 176 ust. 1 w związku z art. 2; art. 176 ust. 1 w związ ku z art. 10 ust. 2; art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 17 lipca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżące go 29 lipca 2019 r. Pismem z 2 sierpnia 2019 r. skarżąc y wni ósł na to postanowienie zażalenie , domagając się jego uchylenia w całości i nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. OTK ZU B/2020 Ts 232/17 poz. 39 2 Trybunał Konstytucyjny zważył , co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowan ia przed Tr ybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego b iegu. Trybunał w sk ładzie trzech sędziów rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw iązku z art. 61 ust. 5- 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawi dłowo stwierdził is tnienie prz esłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Postanowieniem z 17 lipca 2019 r. Trybunał odmówił nadania badanej skardze dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK uznając, że wniesiona skarga nie sp ełn ia wymogu określone go w art. 53 ust . 1 pkt 5 u.o.t.p. TK i brak ten nie został przez skarżącego usunięty (art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK) oraz na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK uznając, że nie spełnia ona wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK. Pierwsz ą podstawą odmowy nada nia skardze dalszego biegu było nieusunięcie przez skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego, brak u formalnego skargi konstytucyjnej, poprzez udokumentowanie daty doręczenia ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie objętej wniesioną s k argą. Drugą podstawę odmowy stanowiła ocena, że badana skarga nie spełnia – wyni- kającego z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK – wymogu określenia sposobu naruszenia konsty- tucyjnych wolności lub praw skarżącego w sprawie zako ńczonej wydani em ostatecznego rozstrzygnięcia gdyż , jak wynika z uzasadnienia tego orzeczenia , zostało ono wydane na podstawie innych okoliczności, niż te wskazane w badanej skardze. 3. W zażaleniu skarżący podniósł, że udokumentowanie daty doręczenia ostatecznego orzeczenia jest ni euzasadnione, gdyż „w sprawie nie istniała wątpliwość czy skargę wniesiono w terminie”, a potwierdzenie odbioru miało postać elektroniczną, co uniemożliwiło jej udokumentowanie. Skarżący stwierdził również, że wobec tego, iż „przedmiotem skargi nie są przepisy normujące dostęp do akt, ale przepisy procesowe postępowania karnego” , to zasadne jest nadanie skardze dalszego biegu. 4. Wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna powinna zawierać udokumentowanie daty doręczenia ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie objętej wniesioną skargą. Ustawa nie przewiduje wyjątku, na podstawie któr ego skarżący byłby zwolniony z tego obowiązku w sytu acji, gdy dochowanie terminu wniesienia skargi nie ulega łoby wątpliwości. Tryb unał nadaje skardze dalszy bieg wówczas , gdy spełnia ona przewidziane w ustawie wymagania oraz gdy nie jest oczywiście bezzasadna (art. 61 ust. 2 u.o.t.p. TK). Niespełnienie choć by jednego z w ymogów formalnych skargi uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, tym bardziej, jeśli skarżący został wcześniej wezwany do usunięcia określonego braku formalnego. W zaskarżonym postanowieniu Trybunał wyjaśnił, że w celu udokumentowania daty doręczenia post anowienia Sądu Rejonowego, skarżący mógł przedstawić np. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię (odpis): 1) potwierdzenia odbioru, wydrukowanego na wniosek skarżącego z systemu teleinformatycznego, 2) koperty OTK ZU B/2020 Ts 232/17 poz. 39 3 (zaopatrzonej m.in. w numer przesyłki), w której otrzymał od sądu treść tego orzeczenia lub 3) jakichkolwiek innych stosownych dokumentów, potwierdzających datę tego doręczenia. Mimo że poprawne usunięcie tego wymogu formalnego było możliwe, skarżący wywodząc, iż wniósł skargę w terminie, nie prz edłożył żadnego dokumentu celem spełnienia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p. TK. 4.2. W skardze konstytucyjnej oraz we wniesionym zażaleniu skarżący podnosił twierdzenia, które nie pokrywały się z treścią uzasadnienia ostate cznego orzeczenia wydanego w jego sprawie. Po pierwsze, s karżący przekon ywał, że bliżej nieokreślony sędzia Trybunału Konstytucyjnego przekroczył swoje uprawnienia , odmawiając wykonania wniosku skarżącego o udostępnienie akt sprawy, podczas gdy z uzasadnienia ostatecznego orzeczenia wynika, że skarżący miał zapewnione prawo dostępu do akt sprawy lub uzyskania odpisów, kopii lub wyciągów z tych akt pod warunkiem złożenia stosownego wniosku zgodnie z art. 74 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK. Po drugie, stwierdził również, że w jego ocenie sędziowie Trybunału podejmują bliżej nieokreślone czynności , mimo braku ku temu stosownych podstaw. Nie wyjaśnił jednak , jakie to czynności i przez jakich sędziów miały być wobec niego podejmowane oraz w jakim związku z naruszonymi konstytucyj nymi wolnościami lub prawami skarżącego pozostaje ten zarzut. Również o stateczne orzeczenie wydane w jego sprawie nie dotyczyło takiego zagadnienia. Należy zatem przypomnieć, że warunkiem przeprowadzenia kontroli konstytucyjności kwestionowanych w skardze przepisów jest wykazanie przez skarżącego relewantnego związku zachodzącego pomiędzy tymi przepisami, naruszonym podmiotowym prawem konstytucyjnym skarżącego oraz sposobem, w jaki przepisy te – stanowiąc po d stawę ostate - cznego orzeczenia – nar uszył y to prawo (zob. postanowienie TK z 22 maja 2018 r., sygn. Ts 27/17, OTK ZU B/2018, poz. 119) . Ponieważ skarżący podnosił w skardze, że kwe - stionowany przepis został w jego sprawie zastosowany w innych okolicznościach i w inny sposób, niż to wynika z o statecznego or zeczenia (treścią którego Trybunał – oceniając sposób naruszenia – jest związany), to przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK nie może zostać uznana za spełnioną. 5. Wobec tego, że w zaskarżonym postanowieniu Trybunał stwierdził, iż badana skarga nie spełnia wymogów określon ych w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 5 u.o.t.p. TK, a wniesione zażalenie nie podważyło t ych ustale ń , Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.