Ts 237/14

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 30 czerwca 2017 r. Pozycja 129 POSTANOWIENIE z dnia 22 czerwca 2017 r. Sygn. akt Ts 237/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Grzegorz Jędrejek – przewodniczący i sprawozdawca Zbigniew Jędrzejewski Leon Kieres, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi o wznowi enie postępowania zakończonego postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2015 r. o nieuwzględnieniu zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE W skardze z 21 marca 2017 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika, M .J. (dalej: skarżący) zażądał wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Trybuna - łu Konstytucyjnego z 26 maja 2015 r. (sygn. Ts 237/14) o nieuwzględnieniu zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. akt jw.) o odmo- wie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej złożonej przez skarżącego. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia w całości. Pełnomocnik skarżącego zażądał natomiast zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzie lonej z urzędu. Oświadczył przy tym, że „żadnych kosztów od skarżącego nie pobrał”. Jako podstawę skargi o wznowienie postępowania skarżący przywołał art. 401 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.), art. 20, art. 36 ust. 6 i 7 oraz art. 52 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.) w związku z art. 134 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konst ytu- cyjnym (Dz. U. poz. 1064, ze zm.; dale j: ustawa o TK z 2015 r.). Uzasadniając żądanie wzno- wienia postępowania , skarżący wskazał na brak należ ytej reprezentacji w tym postępo waniu, który to stan – jego zdaniem – zaistniał od 8 maja 2015 r. W ocenie skarżącego od tego dnia nie posiadał już zastępcy procesowego, który reprezentowałby go w sprawie, a w szcze gól - ności „dokonywał czynności procesowych, a także odbierał korespondencję w tej sprawie”. OTK ZU B/2017 Ts 237/14 poz. 129 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić trzeba wadliwość wskazanej przez skarżącego podstawy prawnej, w oparciu o którą Trybunał Konstytucyjny miałby dokonać meryto ry- cznego rozpoznania skargi o wznowienie postępowania. Trybunał wyjaśnia w związku z tym, że de lege lata podstawę prawną postępowania prowadzonego przed T rybunałem Konstytu - cyjnym (także w sprawach inicjowanych skargami konstytucyjnymi) określają przepisy ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organiza cji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK), nie z aś unormowania – przywo- łanych w skardze o wznowienie postępowania – derogowanych aktów prawnych, tj. ustawy o TK z 1997 r. i ustawy o TK z 2015 r. W ocenie Trybunału, pomimo zaistniałych zmian stanu prawnego regulującego zasady i przesłanki wstępnej kontroli skarg konstytucyjnych, zachowało pełną aktualność stanowisko sądu konstytucyjnego wyrażone w dotychczasowym orzecznictwie, a wskazujące na brak podstaw do stosowania w jej ramach instytucji wznowienia postępowania przewidzianej w przepisach k.p.c. (zob. np. postanowienia TK z: 10 marca 1999 r., Ts 102/98, OTK ZU nr 6/1999, poz. 126; 29 lipca 2002 r., Ts 15/01, OTK ZU nr 4/B/2002, poz. 250; 1 październi ka 2002 r., Ts 60/01, OTK ZU nr 3/B/2003, poz. 169). Try bunał podkreślił, że podstawą taką nie jest w szczególności unormowanie art. 20 ustawy o TK z 1997 r., zawierające odesłanie do – odpowiednio stosowanych – przepisów k.p.c ., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Zdaniem Trybunału stanowisko to znajduje pełne odniesienie także do – analogicznego treś ciowo do tego przepisu ustawy o TK z 1997 r. – art. 36 ustawy o TK. W kontekś cie niedo- pusz czalności skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 26 maja 2015 r. zaakcentować też trzeba zarówno specyficzną kwalifikację ustrojową Trybunału jako organu władzy sądowniczej, jak i odmienny od postępowania sądowego charakter procedury wstępnej kontr oli skarg konstytucyjnych (zob. postanowienie TK z 18 grudnia 2003 r., SK 20/01, OTK ZU nr 9/A/2003, poz. 105). Nieza leżnie od powyższej konstatacji samoistnie przesądzającej o konieczności odrzucenia skargi o w znowienie postępowania, Trybunał uznaje, że brak jest także podstaw do przyjęcia, iż w sprawie skarżącego spełnione zostały przesłanki określone w art. 401 pkt 2 k.p.c., na którym to przepisie skarżący oparł swoje żądanie. Trybunał ustalił bowiem, że skarga konstytucyjna została spo r ządzona przez wyznaczonego dla skarżąceg o pełnomocnika z urzędu 28 sierpnia 2014 r. (data nadania skargi). Pełnomocnik z urzędu sporządził następnie zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 21 paź dzier- nika 2014 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zażalenie to zostało nadane w ur zędzie pocztowym 31 października 2014 r. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Biuro Trybunału Konstytucyjnego wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu został skreślony z listy adwokatów prowadzonej przez Okręgową Radę Adwokacką w K . w maju 2015 r. B iorąc powyższe okoliczności pod uwagę, przy uwzględnieniu przebiegu wstępnej ko ntroli skargi konstytucyjnej, a zwłaszcza – normowanego przepisami ustawy o TK – udziału w tym postępowaniu pełnomocnika skarżącego, nie można przyjąć, że wsku - tek zda rzenia zaistniałego w maju 2015 r. skarżący został pozbawiony pomocy prawnej w odniesieniu do sporządzonych już skargi konstytucyjnej, a także zażalenia na postano- wienie o odmowie nadania jej dalszego biegu. W świetle powyższych ustaleń nie można więc przyjąć, że skarżący nie był prawidłowo reprezentowany w postępowaniu w ramach wstępnej kontroli skargi konstytu- cyjnej o sygnaturze Ts 237/14. Biorąc powyższe pod uwagę , T rybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 36 ustawy o TK w związku z art. 410 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., postanowił jak na wstępie.