Ts 255/15

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 maja 2016 r. Pozycja 372 POSTANOWIENIE z dnia 27 kwietnia 2016 r. Sygn. akt Ts 255/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Tuleja – przewodniczący Mirosław Granat – sprawozdawca Marek Zubik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 23 grudnia 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 lipca 2015 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 540 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk) z art. 45 ust. 1, art. 79 ust. 1 oraz art. 190 ust. 5 Konstytucji. Postanowieniem z 23 gr udnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal- szego biegu przedmiotowej skardze konstytucyjnej. Zwrócił uwagę na to, że skarżący nie wykazał w sposób dostateczny naruszenia przysługujących mu praw określonych w art. 45 ust. 1, art. 79 ust. 1 oraz art. 190 ust. 5 Konstytucji. Jednocześnie podkreślił, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej wskazanych w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 3 sierpnia 2015 r., w tym m.in. nie określił dokładnie spos obu, w jaki zakwestionowany przepis narusza oznaczone w skardze konstytucyjnej prawa lub wolności skarżącego. Na powyższe postanowienie Trybunału skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zaskarżył je w całości. Zdaniem skarżącego art. 47 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r. (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.) ogranicza rolę skarżącego jedynie do określenia kwestionowanego aktu prawnego, sformułowania zarzutu i jego uzasadnienia, nie wymaga zaś wykazania przez niego słuszności przedstawionych zarzutów. Ponadto podnosi on, że w trybie wstępnej kontroli skargi konsty- tucyjnej niedopuszczalne jest jej merytoryczne badanie. OTK ZU B/2016 Ts 255/15 poz. 372 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w związku z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Try- bunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezako ńczonych przed dniem wejścia w życie ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywana skarga konstytu- cyjna została wniesiona przed dniem wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli, a zatem i do rozpoznania zażalenia zastosowanie mają przepisy ustawy o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 36 ust. 4 w związku z art. 49 ustawy o TK z 1997 r. skarżącemu przy- sługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpa- truje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 36 ust. 6 i 7 z art. 49 ustawy o TK z 1997 r.). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wy- dając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie r ozpoznawania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Trybunału zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń w nim przedstawionych i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. We wniesionym zażaleniu – poza obszernym przytoczeniem orzecznictwa Trybunału – skarżący ograniczył się do sformułowania dwóch zarzutów wobec postanowienia Trybunału z 23 grudnia 2015 r. Po pierwsze, wskazał, że wnoszący skargę konstytucyjną nie jest obo- wiązany do udowodnienia słuszności przedstawionych w skardze zarzutów, oraz, po drugie, podkreślił, że – jego zdaniem – na etapie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej niedopusz- czalne jest jej merytoryczne badanie. Trybunał Konstytucyjny przypomina, że zgodnie z art. 36 ust. 1 w związku z art. 49 ustawy o TK z 1997 r. skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom. Jak podkreślił w zaskarżonym postanowieniu Trybunał, procedura ta umożliwia wyeliminowanie spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozpo- znania przez Trybunał Konstytucyjny już w początkowej fazie postępowania. Wstępna kon- trola skargi konstytucyjnej polega zatem na weryfikacji, czy w skardze konstytucyjnej zostały zawarte wszystkie jej niezbędne elementy wymienione m.in. w art. 47 ust. 1 ustawy o TK z 1997 r. Pominięcie któregokolwiek z nich uruchamia procedurę uzupełnienia braków for- malnych skargi konstytucyjnej, a w razie ich nieuzupełnienia Trybunał odmawia nadania dal- szego biegu skardze konstytucyjnej, co miało miejsce w analizowanej sprawie. Trybunał przypomina, że skarżący nie uprawdopodobnił w skardze naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych praw i wolności, do czego jest obowiązany na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK z 1997 r. Wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik tego obowiązku nie dopełnił, ograniczywszy się w odpowiedzi na to wezwanie do przytocze- nia argumentacji przedstawionej już w skardze konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy należy uznać, że Trybunał zasadnie stwierdził, że wniesionej skardze konstytucyjnej nie może zostać nadany dalszy bieg z uwagi na jej istotne braki. Ponadto Trybunał podkreśla, że wstępna kon- trola skargi konstytucyjnej nie oznacza kontroli merytorycznej, służy ona jedynie eliminowa- nie skarg, które – tak jak w analizowanej sprawie – nie spełniają podstawowych wymogów. OTK ZU B/2016 Ts 255/15 poz. 372 3 Wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 7 ustawy o TK z 1997 r., postanowił jak w sentencji.