Ts 257/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 listopada 2017 r. Pozycja 234 POSTANOWIENIE z dnia 11 października 2017 r. Sygn. akt Ts 257/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodniczący i sprawozdawca Henryk Cioch Justyn Piskorski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 grudnia 2016 r. (data nadania) S p. z o.o. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że ar t. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim wiąże sądy administracyjne również w sprawach innych osób niż osoba , prze ciwko której wydano prawomocny, skazują- cy wyrok w postępowaniu karnym, jest niezgod ny z art. 2, art. 42 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 21 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal- szego biegu skardze konstytucyjnej. Uznał, że twierdzenia skarżącej o naruszeniu art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zakwesti onowany art. 11 p.p.s.a. są bezzasadne w stopniu oczywi- stym. P onadto podkreślił, że skarżąca niewłaściwe wskazał a art. 42 Konstytucji jako wzorzec kontroli . Jak bowiem wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, a także stanowiska dok- tryny, gwarancje prze widziane w tym przepisie Konstytucji zakresem normowania obejmują jedynie postępowanie karne, a także inne postępowania o zbliżonym do postępowania karne- go charakterze i przedmiocie. Ponadto Trybunał przypomniał, że art. 2 Konstytucji nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił a Trybunałowi , błędną wykładnię art. 11 p.p.s.a. „polegającą na przyję ciu, że sąd administracyjny związany jest wszystkimi ustaleniami faktycznymi powziętymi przez sąd karny w sytuacji, kiedy związanie prawomocnym skazującym wyrokiem odnosi się tylko OTK ZU B/2017 Ts 257/16 poz. 234 2 do jego sentencji, a sąd administracyjny nie może być związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku sądu karnego”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym o raz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Try- bunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie usta- wy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed T rybunałem Konsty- tucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK ) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postę- powanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK , to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK . Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażale- nia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Trybunał bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesł anek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przy- jętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W zażaleniu skarżąca kw estionuje poprawność – dokonanej przez Trybunał – wykład- ni zakwestionowanego przepisu. Jej zdaniem sąd administracyjny związany jest ustal eniami sądu karnego zawartymi w prawomocnym wyroku skazującym jedynie w ograniczonym za- kresie. Skarżąc a wielokrotnie podnosi , że zw iązanie, o którym mowa w art. 11 p.p.s.a., doty- czy tylko ustaleń zawartych w sentencji orzeczenia skazującego sądu karnego . Zaznacza tak- że, że sąd administracyjny nie może być związany jakimikolwiek ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku sądu karnego, które stanowi jedynie przejaw dochodzenia do roz- strzygnięcia. Skarżąca zarzuca, że Trybunał orzekając, powołał się wyłącznie na literalną wy- kładnię art. 11 p.p.s.a. , czego konsekwencją było nierozpoznanie istoty złożonej przez nią skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa- nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża- leniu nie zasługują na uwzględnienie. W zaskarżonym postanowieniu Trybunał , wbrew twierdzeniom skarżącej, nie wyraził poglądu, w myśl którego sąd administracyjny związany był „wszystkimi ustaleniami faktycz- nymi” poczynionymi przez sąd karny. Co istotne, Trybunał kilkakrotnie podkreślił, że ustalenia wynikające z prawomocnego wyro ku skazującego sądu karnego stanowią jedynie element całościowej oceny stanu fak- tycznego do konywanej w postępowaniu sądowo administracyjnym . Trybunał zaznaczył także, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą orzeczenia sądu administracyjnego jest cały ma te- riał faktyczny i dowodowy zebrany w danej sprawie. Słusznie zatem w zaskarżonym posta- nowieniu Trybunał uznał, że sąd administracyjny nie jest związany innymi ustaleniami sądu karnego niż tylko poczynionymi w wyroku sądu karnego. Oznacza to, że skarżąca w toku prowadzonego postępowania miała zagwarantowaną możliwość prezentowania dodatkowych dowodów przemawiających za zasadnością jej stanowiska . Natomiast i ch nieuwzględnienie przez sąd administra cyjny pozostaje poza kontrolą Trybunału Konstytucyjnego. Trafnie zatem Trybunał wskazał, że skarżącą – podczas p rowadzonego postępowania sądowo administracyj- nego – obejmowały wszelkie gwarancje wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucj i. OTK ZU B/2017 Ts 257/16 poz. 234 3 Ponadto, jak wynika z argumentacji przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu , Tr ybunał , dokonując oce ny zarzutów skarżącej, które zmierzały do podważenia konstytucyj- ności art. 11 p.p.s.a. , nie ograniczył się wyłącznie do literalnej wykładni tego przepisu. Zwró- cił bowiem uwagę na to , że sąd administracyjny powinien traktować ustalenia sądu karnego, które nie zostały zawarte w wyroku skazującym, jedynie jako kolejny element materiału do- wodowego podlegający klasycznej ocenie sądowej. Wyda jąc zaskarżone postanowienie, Try- bunał uwzględnił także zachowujące aktualność stanowisko Naczelnego S ądu Administracyj- nego w sprawie analizowanego problemu (zob. wyrok NSA z 25 lipca 2006 r.; sygn. akt I FSK 425/05; LEX nr 293211). W związku z powyższym badany przez Trybunał zarzut za- żalenia nie znajduje potwierdzenia w treści zaskarżonego postanowie nia. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego – zgodnie z art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – postanawia jak w sentencji.