Ts 338/15

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 12 września 2016 r. Pozycja 493 POSTANOWIENIE z dnia 11 sierpnia 2016 r. Sygn. akt Ts 338/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Zubik – przewodniczący i sprawozdawca Zbigniew Jędrzejewski Stanisław Biernat, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2016 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE W piśmie z 18 lipca 2016 r., zatytułowanym „Zażalenie na postanowienie”, występujący w imieniu M .J. (dalej: skarżący) pełnomocnik zaskarżył w całości postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2016 r. (sprawa Ts 338/15) o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 2 marca 2016 r. (sprawa Ts 338/15) o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Ponadto skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o nadanie skardze o wznowienie postępowania dalszego biegu. Powyższe zażalenie skarżącego wniesione zostało w kontekście następującej sprawy. Postanowieniem z 2 marca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżącego. Następnie skarżący wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania zakończo nego tym postanowieniem. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania wskazał na okoliczność podjęcia tego orzeczenia przez skład Trybunału, w którym uczestniczyła osoba – w jego ocenie – niemająca statusu sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Odwołał się również do judykatów Trybunału w sprawach K 34/15 i K 47/15 w kontekście ewentualnego wznowienia postępowania na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji. Jednocześnie – w końcowej części uzasadnienia skargi – skarżący przywołał art. 401 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc) w zw. z art. 74 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293; dalej: ustawa o TK) jako podstawę żądania wznowienia postępowania. Trybunał Konstytucyjny skargę tę odrzucił postanowieniem z 1 lipca 2016 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał wskazał na brak podstaw normatywnych do stosowania instytucji wznowienia postępowania określonej w art. 401 pkt 1 OTK ZU B/2016 Ts 338/15 poz. 493 2 kpc w procedurze wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej. Trybunał stwierdził również, że w sprawie skarżącego nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 401 1 kpc. Na przeszkodzie takiemu wznowieniu stoi bowiem choćby niewskazanie przez skarżącego judykatu, w którym Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją przepisu stanowiącego podstawę orzeczenia wydanego w jego sprawie. W piśmie zatytułowanym „Zażalenie na postanowienie” skarżący podkreślił najpierw znaczenie art. 74 ustawy o TK i zawartego w tym przepisie ode słania do unormowań kpc. Następnie – nawiązując do orzecznictwa Sądu Najwyższego – obszernie wyjaśnił celowość odpowiedniego stosowania w postępowaniu przed Trybunałem m.in. art. 394 § 1 k pc. Skarżący zaznaczył, że instancją odwoławczą w przypadku jego skargi o wznowienie powinien być inny skład tego samego „sądu”. W dalszej części odwołał się do tez prezentowanych w orzecznictwie Trybunału w kontekście konstytucyjnego prawa do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji, podtrzymując stanowisko o dopuszczalności wniesionego środka odwoławczego. W drugiej części uzasadnienia skarżący ponownie odwołał się do argumentów mających przemawiać na rzecz dopuszczalności wznowienia postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej, związanych z wadliwą – w ocenie skarżącego – procedurą wyboru sędziego Trybunału, który uczestniczył w wydaniu postanowienia o odmowie nadania skardze dalszego biegu. Ponownie wskazał również na konsekwencje mechanizmu wznowienia postępowania ustanowionego w art. 190 ust. 4 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Trybunał stwierdza, że skarżący nie przedstawił argumentów, które podważyłyby zasadność odrzucenia jego skargi o wzn owienie postępowania zakończonego postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 1 marca 2016 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Argumentacja zawarta w „Zażaleniu” na to postanowienie nie uwzględnia – wskazanego już przez Trybunał – wy łączenia instytucji wznowienia postępowania, także przy odpowiednim stosowaniu unormowań kpc, w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przed sądem konstytucyjnym. Jedynym, acz niewystarczającym argumentem pozostaje w tym zakresie teza skarżącego o koniecznośc i odpowiedniego stosowania przepisów kpc na podstawie odesłania zawartego w art. 74 ustawy o TK. W tym kontekście Trybunał ograniczył się więc do zaaprobowania stanowiska, które przedstawione już zostało w uzasadnieniu postanowienia z 1 lipca 2016 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Trybunał nie znajduje tym bardziej podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego odnośnie do możliwości skorzystania przez niego ze środka zaskarżenia (zażalenia) od postanowienia, którym przesądzona została kwestia niedopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 401 pkt 1 kpc w ramach wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej. Trybunał zwraca ponadto uwagę, że argumentacja skarżącego towarzysząca skardze o wznowienie postępowania odnosiła się w przeważającej części do problemu wznowienia postępowania na innej podstawie aniżeli ta, do której odwołuje się on w swoim zażaleniu. Także i w tym zakresie skarżący nie przedstawił w piśmie z 18 lipca 2016 r. żadnych merytorycznych argumentów podważających zasadność stanowiska zajętego w zaskarżonym postanowieniu o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. W szczególności dotyczy to – wytkniętego już przez Trybunał – braku stosownego judykatu sądu konstytucyjnego, który dawałby podstawę do wznowienia postępowa nia na podstawie art. 401 1 kpc. OTK ZU B/2016 Ts 338/15 poz. 493 3 Biorąc pod uwagę wniesienie przez skarżącego nieistniejącego środka odwoławczego od orzeczenia stwierdzającego niedopuszczalność skargi o wznowienie postępowania, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie.