Ts 34/24

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 września 2025 r. Pozycja 224 POSTANOWIENIE z dnia 27 maja 2025 r . Sygn. akt Ts 34/24 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bogdan Święczkowski – przewodniczący Bartłomiej Sochański – sprawozdawca Stanisław Piotrowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowieni e Trybunału Konstytu- cyjnego z 19 marca 2025 r. o odmow ie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M . W . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 lutego 2024 r. (data nadania) M . W . (dalej: skarżąc a ), reprezentowan a przez pełnomocnika z urzędu , wniosła o stwierdzenie, że art. 110 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896, ze zm. ; dal ej: u.p.b. ) jest niezgodny z art. 2, art. 8, art. 32 ust. 2 Konsty- tucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 19 marca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 2 kwiet- nia 2025 r.) Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listo- pada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) , odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyj- nej. Analiza rozpatrywanej sprawy prowadziła do wniosku, że ar t. 110 u.p.b., który sta - nowi przedmiot zaskarżenia w skardze konstytucyjnej, nie był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga. Wyrok Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2023 r. (sygn. akt [ …] ), będący ostatecznym rozstrzygnięciem o prawach skarżącej, nie został oparty na art. 110 u.p.b., przepis ten nie został też powołany w uzasadnieniu tego wyroku. S karżąca nieprawidłowo zatem określiła przedmiot zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny uznał, że rozpoznawana s karga kon stytucyjna nie spełniła warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. OTK ZU B/2025 Ts 34/24 poz. 224 2 W piśmie z 9 kwietnia 2025 r. (data nadania) skarżąca wniosła zażalenie na postano- wienie Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2025 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła na- ruszenie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK „ poprzez jego niezastosowanie i brak nadania skardze kon- stytucyjnej biegu oraz art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK poprzez jego zastosowanie i odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej pomimo niedokonania przez Trybunał oceny istoty zarzutów zawartych w skardze ”, naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK „ poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i bezpodstawne uznanie, że skarżąca nieprawidłowo określiła przedmiot zaskarżenia w niniejszym postępowaniu” (s. 2 zażalenia). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytu- cyjny bada przede wszystkim , czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnie- nie przesłanek odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał analizuje także zarzuty zażalenia, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę za- skarżonego rozstrzygnięcia. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że postanowienie z 19 marca 2025 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest prawidłowe, a stanowisko skarżącej wyra- żone w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie przedstawiono argumentów, które podałyby w wątpliwość przedstawioną w postanowieniu przesłankę odmowy nadania dalsze- go biegu skardze konstytucyjnej. 3. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolno- ści i praw, którego merytoryczne rozpoznanie uwarunkowane zostało spełnieniem przez skar- żącego przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybuna- łu Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywne- go, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego w trybie skargi konstytucyjnej może być tylko przepis, który uprzednio został zastosowany w sprawie jako podstawa prawna ostatecznego orzeczenia wydanego przez sąd lub organ administracji publicznej. Jest to wymóg bezwzględny i w tym trybie postępowania przed Trybunałem pra- wodawca nie przewiduje możliwości poddania kontroli jakiegokolwiek unormowania, które nie byłoby podstawą prawną orzeczenia, wydanego w sprawie skarżącego (zob. postanowie- nia TK z: 10 listopada 2014 r., sygn. Ts 242/14, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 99, 2 październi- ka 2019 r., sygn. Ts 8/18, OTK ZU B/2020, poz. 44). Doprecyzowanie art. 79 ust. 1 Konsty- tucji następuje w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, który zobowiązuje skarżącego do określenia kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obo- wiązkach skarżącego określonych w Konstytucji . Skarżący zobowiązany jest zatem wskazać OTK ZU B/2025 Ts 34/24 poz. 224 3 w skardze konstytucyjnej przepis ustawy będąc y podstawą ostatecznego orzeczenia w spra- wie, w stosunku do którego domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją. Zgodnie z powyższym , przedmiotem skargi konstytucyjnej może być tylko zarzut niekonstytucyjności przepisu ustawy, na podstawie którego ostatecznie rozstrzygnięto o wolnościach lub prawach konstytucyjnych przysługujących skarżącemu. O rzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny w pełni podziela pogląd wy- rażony w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym skarżąc a nie spełnił a wymogu for- malnego związanego z procedurą wniesienia skargi konstytucyjnej . W rozpatrywanej skardze konstytucyjnej nie został a bowiem spełnion a przesłank a określon a w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK . W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny sprawy Trybunał Konsty- tucyjny trafnie stwierdził, że wyrok Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2023 r. (sygn. akt […] ) wskazan y przez skarżąc ą jako ostateczne orzeczenie, z którym wiązała naruszenie przysługu- jących jej konstytucyjnych wolności i praw, nie został opart y na art. 110 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896, ze zm.; dalej: u.p.b.) , jak również przepis te n nie został powołan y w uzasadnieniu tego wyroku , co oznacza, że art. 110 u.p.b. , któr y skarżąc a uczynił a przedmiotem zaskarżenia, nie stanowił podstawy prawnej osta- tecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Odnosząc się do zarzutów wyrażonych w zażaleniu o rzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny uznał, że skarżąc a nie przedstawił a argumentów podważających prawidłowość ustaleń dokonanych w postanowieniu z 19 marca 2025 r. , na podstawie których Trybunał Konstytucyjny zasadnie stwierdził, że skarżąc a nie spełnił a wymog u wynikając ego z art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK . W ypowiedzi skarżące j przedstawione w uzasadnieniu zażalenia nie dostarcza ją argumentów podważających prze- słank ę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazan ą w zaskarżonym postanowieniu . S karżąca nie zakwestionował a zatem przyczyn y , z powodu któr ej skarga kon- stytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.