Ts 41/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 16 listopada 2021 r. Pozycja 156 POSTANOWIENIE z dnia 31 sierpnia 2021 r. Sygn. akt Ts 4 1 /2 1 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej S . W . w sprawie zgodności: art. 53 § 2b w zwi ązku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz . 2325, ze zm.) w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks po- stępowania administracyjnego (Dz. U. z 2 020 r. poz. 256, ze zm.), rozumianych „ w ten sposób, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze”, z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Kon- stytucji Rzeczypospolitej Polskiej , p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu . U Z A S A D N I E N I E 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 3 lutego 20 2 1 r. (data nadania) S . W . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpi ł z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. Wnioskiem z 2 2 października 2012 r. skarżący w ystąpił o ustalenie warunków zabu- dowy usługowo - magazynowo - produkcyjnej na działk ach o numerach: [ … ] . Wójt Gminy T . (d alej: Wójt albo organ pierwszej instancji) decyzją z 28 czerwca 2013 r. (znak: [ … ] ) odmó- wił ustalenia warunków zabudowy. Skarżący, 19 lutego 2018 r., a więc kilka lat po zakończe- niu postępowania administracyjne go, wystąpił z ponagleniem, o kt órym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.) , które Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P . (dalej: SKO) p ostanowienie m z 16 kwietnia 2018 r. uznało z a nieuzasadnione z uwagi na za- ła twienie sprawy przez organ pierwszej instancji decyzją z 28 czerwca 2013 r. Pismem z 19 lutego 2018 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administra- cyjnego w P . (dalej: WSA) ze skar gą na przewlekłe prowadzenie pos tępowania przez Wójta OTK ZU B/202 1 Ts 41/21 poz. 156 2 w sprawie zakończonej powołaną wyżej decyzją. Domagał się w niej stwierdzenia przewle- kłości postępowania, wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Wyrokiem z 20 l utego 2019 r. (sygn. akt [ … ] ) WSA stwierdził, że Wójt dopu- ścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz że prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałym zakresie WSA oddalił skargę, jak też orzekł o kosztach postępowania. Od powyż szego ro zstrzygnięcia Wójt wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), który postanowieniem z 13 listopada 2020 r. (sygn. akt [ … ] ) ją odrzucił i uchylił zaskarżony wyrok oraz orzekł o kosztach postępowania. W uzasa d- nieniu odwołał się do uchwały składu si edmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OP S 5/19), w której orzeczono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ prowadzonego postępowania ora z wydaniu decyzji ostatecznej stanowi pr zeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi przez sąd administracyjny. W odniesieniu do ponagle- nia (o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.) wskazał zaś na postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18). Przyjęto w nim, że wniesienie tego środka prawneg o, jako warunku formalnego do zainicjowania postępowania sądowego w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania dopuszczalne jest jedynie w sprawie zawisłej. Dokonanie te j czynności po zakończeniu postępowania byłoby nie tylko niecelowe, lecz również sprzeczne z istotą tej regulacji, ponieważ nie mogłoby doprowadzić do zobowią- zania organu do załatwienia sprawy, a tym samym uzdrowienia zaistniałego stanu braku dzia- łania adm inistracji publicznej. Postanowienie NSA z 13 listopada 2020 r., doręczone pełnomocnikowi skarżącego 2 4 li stopad a 2020 r., wskazane zostało jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytu- cji. 2. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarż ącego 19 marca 2021 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez doręczenie: 1) odpisów lub poświadczonych za zgodność z orygina- łem wraz z czterema kopiami: a) wyroku WSA z 20 lutego 2019 r . ( sy gn . akt [ … ] ), b) post a- nowienia SKO z 16 kwietnia 2018 r. uznającego ponaglenie za nieuzasadnione; 2) pełnomoc- nictwa szczególnego do wniesienia i sporządzenia skargi konstytucyjnej, a także do reprezen- towania skarżącego przed Trybunałem K onstytucyjnym od postanowienia NSA z 13 listopada 2020 r. ( s ygn. akt [ … ] ), wskazanego jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 Konsty- tucji RP wraz z czterema kopiami. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący – p ismem z 26 marca 2021 r. (data nadania) – przedłożył wskazane peł nomocnictwo i jednocześnie złożył wniosek o przedłuże- nie termi nu do usunięcia wskazanych braków formalnych dotyczących doręczenia pozosta- łych dokumentów wskazanych w treści zarządzenia. Sędzia Trybunału Konstytucyjnego z arządzeniem z 8 czerwca 2021 r. (d oręczonym pełnomocnikowi skarżącego 15 czerwca 2021 r.) przedłużył o 14 dni termin do usunięcia po- wyżej wskazanych braków formalnych skargi konstytucyjnej. D o chwili wydania niniejszego po stanowienia nie zostały one jednak usunięte . 3 . Skarżący twierdzi, że zakwestionowany w skardze konstytucyjnej art. 53 § 2b usta- wy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), rozumiany w sposób przedstawiony w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18), a co za tym idzie także w orzeczeniu, w związku z którym wniósł skargę do Trybunału, narusza prawo do sądu. Ogranicza on bowiem moż liwość „uzyskania przedsądu niezbędnego do wystąpienia OTK ZU B/202 1 Ts 41/21 poz. 156 3 z powództwem na pods tawie art. 417 1 § 3 [ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cy- wilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.)]” (s. 8 skargi). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje . Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Słu ży ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mog ą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań l ub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie. Zarządzenie sędzie go Trybunału Konstytucyjnego z 8 czerwca 2021 r. o przedłużeniu terminu do usunięcia przez skarżącego braków formalnych skargi konstytucyjnej – wskaza- nych w zarządzeniu Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2021 r. – zostało pełno- mocnikowi skarżące g o skutecznie doręczone 1 5 czerwca 2021 r. Mimo up ływu przewidzia- nego prawem terminu, braki te nie zostały jednak przez ni ego usunięte. Wobec nieusunięcia braków formalnych w zakreślonym prawem terminie, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania badanej skar dze dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 w zw iązku z art. 57 ust. 1 u.o.t.p.TK w zw iązku z art. 166 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm.) w zw iązku z art. 36 u.o.t.p.TK. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżące mu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowieni e w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.