Ts 45/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 5 grudnia 2019 r. Pozycja 226 POSTANOWIENIE z dnia 1 sierpnia 2019 r. Sygn. akt Ts 45/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.S. w sprawie zgodności : art. 32 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o po wszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 44, poz. 220, ze zm.) z art. 32 i 33 Konsty- tucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej z 13 marca 2018 r. (data nadania) K.S. (dalej: skarżąc y) wystąpił o zbadanie zgodności art. 32 ustawy z dnia 21 listo - pada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 44, poz. 220, ze zm.) z art. 32 i 33 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą. Wezwaniem Prezydenta miasta B. (nr […]), skarżący został zobowiązany do osobi- stego stawienia się 13 marca 2018 r. do kwalifikacji wojskowej przed P owiatową Komisją Lekarską dla miasta B . Wezwanie doręczono skarżącemu 2 lutego 2018 r. W skardze konstytucyjnej zostało ono wskazane jako ostateczne orzeczenie wydane w sprawie objętej wniesioną skargą. Trybunał Konstytucyjny zważył , co następuje. 1. Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawn ym. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy jest oczywiście bezzasadna. Mając na względzie art. 67 ust. 1 u.o.t.p. TK Trybunał , orzekając zarówno w rozpoznaniu wstę pnym, jak i merytorycznym, związany jest – co do zasady – zakresem zaskarżenia wskazanym w skardze konstytucyjnej. OTK ZU B/2019 Ts 45/18 poz. 226 2 2. Mimo, że art. 79 ust. 1 Konstytucji, a w ślad za nim art. 53 ust. 1 pkt 1 -2 u.o.t.p. TK zasadniczo szeroko ujmują pojęcie ostatecznego or zeczenia o konstytucyjnych wolnościach lub prawach (zob. wyrok pełnego składu TK z 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108), wymaga się, by przed wniesieniem skargi, skarżący uzyskał ostateczne orzeczenie sądu lub organu administracji publicznej. Realizując ten obowiązek, skarżący wskazał wezwanie Prezydenta miasta B . do osobistego stawienia się do kwalifikacji wojskowej przed Powiatową Komisją Lekarską dla miasta B . Nie wskazał jednak , o jakich – określonych w Konstytucji – wo lnościach lub prawach skarżącego „orzekał ostatecznie” Prezydent miasta, wzywając go jedynie przed Powiatową Komisję Lekarską. Skarżący nie wyjaśnił , z jakich względów wezwanie to stanowiło ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W d oktrynie wyjaśnia się, że wezwanie stanowi jedynie czynność procesową organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, której charakter prawny i forma nie są jednoznacznie określone (zob. A. Wróbel, [w:] Komentarz aktualizowany do Kodeksu postę - powania administracyjnego, red. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel, L ex/el. 2019 nr 587260145). Wskazując w skardze tego rodzaju dokument jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji wymaga się , by skarżący określił, o jaki ch konstytucyjnych wolnościach lub prawach oraz w jaki sposób ostatecznie „orzekał” sąd lub organ administracji publicznej. Wniesiona skarga nie spełnia tych wymogów. 3. O kreślając w skardze wzorzec kontroli, skarżący wskazał art. 32 i art. 33 Konsty- tucji nie precyzując , w jakim zakresie naruszono określone w nich zasady: równości (art. 32 ust. 1), zakazu dyskryminacji (art. 32 ust. 2) oraz z asady równości kobiet i mężczyzn w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym (art. 33 ust. 1), czy ró wnego prawa kobiet i mężczyzn do kształcenia, zatrudnienia i awansów, do jednakowego wynagradzania za pracę jednakowej wartości, do zabezpieczenia społecznego oraz do zajmowania stanowisk, pełnienia funkcji oraz uzyskiwania godności publicznych i odznaczeń (art. 33 ust. 2). Co więcej, zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, wzorcem kontroli konstytucyjności w trybie skargi nie może być każdy przepis Konstytucji, ale tylko ten, który normuje daną wolność lub prawo o charakterze podmiotowym (zob. po stanowienie pełnego składu TK z 23 stycznia 2002 r., sygn. SK 15/00, OTK ZU nr 4/2001, poz. 85). W związku z tym, art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK zobowiązuje występującego ze skargą do wskazania, która jego kon - stytucyjna wolność lub które jego konst ytucyjne prawo o charakterze podmiotowym i w jaki sposób zostały naruszone (np. wyroki TK z: 3 kwietnia 2019 r., sygn. SK 13/16, OTK ZU A/2019, poz. 14; 8 stycznia 2019 r., sygn. SK 6/16, OTK ZU A/2019, poz. 3 oraz postanowienia TK z: 9 kwietnia 2019 r., sygn. SK 7/19, OTK ZU A/2019, poz. 15; 16 paź - dziernika 2018 r., sygn. SK 2/18, OTK ZU A/2018, poz. 57 i inne). Skarżący nie wskazał żadnych podmiotowych praw ani wolności wynikających z art. 32 i art. 33 Konstytucji, tym bardziej nie określił sposobu ic h naruszenia w sprawie objętej wniesioną skargą. Z tego względu skarga konstytucyjna nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK. 3.1. Należy p onadto przypomnieć, że w postanowieni u pełnego składu z 24 paździer - nika 2001 r. (sygn. SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że co do zasady – w sprawach inicjowanych skargą konstytucyjną, powoływanie art. 32 Konstytucji jako „samodzieln ego ” wzorc a kontroli jest niedopuszczalne, gdyż nie OTK ZU B/2019 Ts 45/18 poz. 226 3 kreuje on w sposób samoistny praw lub wolności jednostki o charakterze podmiotowym (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK). Pogląd ten zachowuje nadal swą aktualność (zob. wyrok TK z 21 czerwca 2017 r., sygn. SK 35/15, OTK ZU A/2017, poz. 51) i do chwili zmiany stanu prawnego lub odstąpienia od niego przez Trybunał w orzeczeniu wydanym w pełnym składzie , pogląd ten będzie, co do zasady, stanowił – zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 lit e) in fine u.o.t.p. TK – wiążącą dyrektywę interpretacyjną dla kolejnych składów orzekających. Skarżący nie przedstawił argumentacji, zgodnie z którą – w ramach rozpoznawanej sprawy – pogląd ten nie powinien znaleźć zastosowania lub należałoby od niego odstąpić. Z tego względu skarga w zakresie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu z art. 32 Kons tytucji nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK. 3.2. Wobec tego, że art. 33 ust. 1 Konstytucji został uszczegółowiony przez następujący po nim ust. 2 – co do sf er i sposobów, w których „ prawo podmiotowe do równego traktowania” może zostać naruszone (co odróżnia art. 33 od art. 32 Konstytucji) – przyjmuje się, że zasadniczo art. 33 Konstytucji może – po spełnieniu określonych wymogów – stanowić samodzielny wzorzec kontroli konstytucyjności w trybie skargi konstytucyjnej (zob. W. Borysiak, Artykuł 33 , [w:] Konstytucja RP. Komentarz. Art. 1-86 , t. I, red. M. Safjan, L. Bosek, Warszawa 2016, s. 855; tamże: L. Garlicki, Artykuł 33 , [w:] Kon- stytucja, t. 3, uwaga 4, s. 5). Ponieważ jednak badana skarga nie określa żadnych , wynikających z art. 33 Konstytucji, konkretnych wolności lub praw skarżącego , jak i nie określa sposobu ich naruszenia, to stwierdzić należy, że skarga w zakresie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu z art. 33 Konstytucji nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK. 4. Podsumowując, b adana skarga nie wyjaśnia , z jakich względów wezwanie Prezydenta miasta do osobistego stawienia się przed Powiatową Komisją Lekarską może zostać uznane za ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 K onstytucji (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK). Nie określa również naruszonych konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego i nie wskazuje sposobu tego naruszenia (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK). Wobec powyższego Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 3 odm ówił nadania skardze dalszego biegu stwierdzając, że nie spełnia ona wymagań określonych w 53 ust. 1 pkt 1-2 u.o.t.p. TK. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.