Ts 48/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 30 września 2025 r. Pozycja 27 0 POSTANOWIENIE z dnia 15 lipca 2025 r. Sygn. akt Ts 48/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski – przewodniczący Krystyna Pawłowicz – sprawozdawca Rafał Wojciechowski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 18 grudnia 202 4 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej R . S . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 20 22 r. (data nadania) R . S . (dalej: skarżący) , reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu , wystąpił o zbadanie zgodności art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064) w związku z art. 73 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Ko- deks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53) w związku z § 14 oraz § 24 rozporządze- nia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regula minu organizacyjno - porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. z 2016 r. poz. 2231) w za- kresie, w jakim „upoważnia dyrektora zakładu karnego do wprowadzenia porządku wewnętrznego zakładu karnego w drodze zarządzenia, w którym ogranicza się prawo skaza- nych do obrony poprzez reglamentacje (ograniczenie) kontaktów telefonicznych z profesjo- nalnymi pełnomocnikami ustanowionymi dla skazanych obrońcami/pełnomocnikami do jed- nej rozmowy w ciągu dnia przy braku wyłączenia tych rozmów z ogólnego limitu rozmów przysługujących skazanym, a także uzależnia wykonani[e] dodatkowej rozmowy telefonicznej z pełnomocnikiem/obrońcą od zgody dyrektora zakładu karnego”, a także w jakim „reglamen- towanie (ograniczenie) kontaktów telefonicznych z profesjonalnymi pełnomocnikami usta- nowionymi dla skazanych obrońcami/pełnomocnikami do jednej rozmowy w ciągu dnia przy braku wyłączenia tych rozmów z ogólnego limitu rozmów przysługujących skazanym w dro- dze rozporządzenia tj. z uwagi na regulacje zawarte w § 24 rozporządzenia Ministra Sprawie- dliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno - porządkoweg o wy- OTK ZU B/2025 Ts 48/22 poz. 27 0 2 konywania kary pozbawienia wolności”, z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytu- cji . Postanowieniem z 1 8 grudnia 202 4 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 30 grudnia 202 4 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konsty- tucyjnej. Trybunał u znał , że skarżący zakwestionował przepisy, które stanowiły podstawę prawną wydania zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego w C . wraz z załącznikiem pt. ,,Porządek wewnętrzny” , natomiast nie znalazły zastosowania w ostatecznym rozstrzy- gnięciu w sprawie, w związku z którą wniesiona została skarga do Trybunału . W zażaleniu z 7 stycznia 202 5 r. (data nadania) skarżący wniósł o zmianę powyższego postanowienia w całości poprzez nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zaskarżo- nemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji poprzez odmowę nadania skardze konstytu- cyjnej biegu z uwagi na ,,niewskazanie przepisu ustawy zasadniczej, która jest kwestionowa- na, podczas gdy [ s ] karżący wskazał na przepis ustawy, który kwestionuje a to art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w zw . z art. 73 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy w zw . z § 14 oraz § 24 r ozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno - porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności”. Zdaniem skarżącego powyższe jednoznacznie wskazuje na fakt, że spełnił on wymagania związane z wniesieniem skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 201 9 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyj nej dalszego biegu. Tryb unał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zwią zku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada prze- de wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie uznaje, że postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe. W skazuje, że warunkiem dopuszczalności skargi jest zakwestionowanie w niej przepisu, który bezpośrednio sta nowił podstawę rozstrzygnięcia. Jak wyjaśniono w wyroku pełnego składu Trybunału z 24 paź- dziernika 20 07 r. (sygn. SK 7/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108), „skarżący nie może (. . .) w drodze skargi kwestionować konstytucyjności aktów normatywnych niestano wiących pod- stawy dotyczącego go indywidualnego rozstrzygnięcia. Podstawa rozstrzygnięcia obejmuje całokształt przepisów prawa (norm) stosowanych przez organ władzy publicznej w celu wydania aktu stosowania prawa” . Warunkiem tym jest ukształtowanie się ostatecznego orze- czenia na podstawie m.in. kwestionowanej w skardze normy generalno - abstrakcyjnej (zob. wyrok pełnego składu T K z 16 listopada 2011 r., sygn. SK 45/09, OTK ZU nr 9/A/2011, poz. 97). Powyższy wymóg ma swoje źródło w Konstytucji . Zgodnie bowiem z art. 79 ust. 1 ustawy zasadniczej skargę można wnieść „ w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o […] wolnościach lub prawach albo o […] obowiązkach określonych w Konstytucji ”. Formalnym dopełnieniem tego wymagania jes t art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK, OTK ZU B/2025 Ts 48/22 poz. 27 0 3 który stanowi, że skarga konstytucyjna zawiera „ określenie kwestionowanego przepisu usta- wy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego okre- ślonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodno- ści z Konstytucją ” . W świetle powyższego nieprawidłowe jest zatem przyjęcie przez skarżącego w zaża- leniu , że spełnił on wymagania związane z wniesieniem skargi, ponieważ wskazał przepis y , które kwestionuje. W myśl art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK warunkiem sine qua non jest w y- móg , aby zaskarżony przepis stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. S karżący zakwestio- nował regulacje, które w sprawie, w związku z którą wniósł skargę do Trybunału, nie znala- zły zastosowania, a stanowiły jedynie podstawę prawną wydania zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego w C . wraz z załącznikiem pt. ,,Porządek wewnętrzny” , nie zaś postanowie- nia Sądu Okręgowego w B . z 7 września 2021 r. (sygn. akt […] ), które wskazał w skardze konstytucyjnej jako ostateczne rozstrzygnięcie. Trybunał zauważa ponadto , że w części zażalenia zatytułowanej ,,uzasadnienie” skar- żący nie przedstawił żadnych argumentów potwierdzających zarzut nieprawidłowości odmo- wy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Mając powyższe na względzie , Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.