Ts 49/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 26 października 2021 r. Pozycja 147 POSTANOWIENIE z dnia 4 sierpnia 2021 r. Sygn. akt Ts 4 9 /2 1 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej H . W . w sprawie zgodności: 1) art. 3 3 § 2, 3 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.) „rozumian [ ego ] w ten sposób, iż na podstawie okoliczności sprawy możliwe jest uznanie działania wskazanej przez organ administracji osoby fizycznej za pełnomocnika strony postępowania w postępowaniu administracyjnym bez konieczności uprzed- niego przedłożenia przez nią pełnomocnictwa do jej reprezentowania w spra- wie” , z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ; 2) art. 10 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm.) oraz art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415, ze zm.) „rozum ian [ych] w ten sposób, iż w miejsce – wskazanej w treści uzasadnienia decyzji administracyjnej wyda- nej na podstawie tych przepisów – uchwały w sprawie uchwalenia miejsco- wego planu zagospodarowania przestrzennego możliwe jest dowolne wpro- wadzenie przez orz eczenie sądu administracyjnego innego, uchwalonego uprzednio dla tej nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania prze- strzennego” , z art. 2 i art. 7 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej . U Z A S A D N I E N I E W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 202 1 r. (data nadania) H . W . (dal ej: skarżąc a ), reprezentowan a przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru, wystąpił a z żądaniem przytoczon ym na tle następującego stanu faktycznego. Pismem z 11 grudnia 2014 r. (uzupełnionym pismem z 23 kwietnia 2015 r.) skarżąca zwróciła się do Samorządowe go Kolegium Odwoławczego w P . (dalej: SKO) z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyz ji Kierownika Urzędu Rejonoweg o w P . z 3 października OTK ZU B/202 1 Ts 49/21 poz. 147 2 1996 r. (nr [ … ] ; dalej: decyzja podziałowa) , dotyczącej podziału wymienionej tam nierucho- m ości. Decyzją z 14 października 2015 r. SKO odmówiło stwierdzenia jej nieważności z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Ko- deks postępowania administracyjnego ( ówcześnie: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze z m. ; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ). Wskazane rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy de cyzją tego organu z 30 grudnia 2015 r. Wyrokiem z 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt [ … ] ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w P . (dalej: WSA) uchylił obi e decyzje S KO, wskazując w uzasadnieniu, że nie została przesądzo- na prawomocność decyzji podz iałowej, dlatego konieczne jest zawieszenie postępowania nieważnoś ciowego do czasu rozstrzygnięcia sprawy z odwołania skarżącej. W następstwie roz poznania tego odw ołania Wojewoda decyzją z 17 marca 2017 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Sam orządowe Kolegium Odwoławcze – decyzją z 6 listopada 2017 r. (nr [ … ] ) – po- nownie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej, a na skute k kolejnego wniosku o rozpatrzenie sprawy, decyzją z 15 lutego 2018 r. (nr [ … ] ), utrzymało ją w mocy. Od powyższe go rozstrzygnięcia skarżąca wniosła skargę do WSA, która wyrokiem z 13 września 2018 r. (sygn. akt [ … ] ) została od dalon a. Następnie złożyła sk argę kasacyjną , któr ą Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w yrokiem z 8 października 20 20 r. (sygn. akt [ … ] ) także oddalił. Orzeczenie NSA – wskazane jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozu- mieniu art. 79 ust. 1 Kon stytu cji – doręczono skarżąc ej 2 9 października 2020 r. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konsty tucyjnego z 25 marca 202 1 r. (doręczonym 2 kwietnia 2021 r.) skarżąc a została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez doręczenie wraz z czterema kopiam i : 1) odpisów lub poświadczo nych za zgodność z orygina- łem wszystkich wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej (w tym m.in.: wyroku WSA z 13 września 2018 r. o sygn. akt [ … ] ; decyzji SKO z 15 lutego 20 18 r. o nr [ … ] ); 2) pełnomocni ctwa szczególnego do wniesienia i sporzą- dzenia skargi konstytucyjnej, a także do reprezentowania skarżącej przed Trybunałem Kon- stytucyjnym . Do chwili wydania niniejszego postanowienia nie usun ięto powyższych b raków formal- nych. Skarżąca w złożonej skardze stwierdził a , że w jej ocenie : a) art. 33 § 2, 3 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania admini- stracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 735) „rozumia- ny w t en sp osób, że umocowanie do działania w charakt erze pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym można wywieść nie na podstawie złożonego do akt sprawy pełnomocnic- twa ale na podstawie nie związanych wprost ze sprawą okoliczności, które powstały już po wyko naniu przez rzekomego pełnom ocni ka czynności w sprawie – prowadzi do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady praworządności poprzez bezpodstawne przypisanie stronie postępowania administracyjnego czynności wykonanych przez jej rzeko- mego pełn omocnika, które zostały podjęte w sprawie bez jej wiedzy i zgody” (s. 9 skargi) , b) art. 10 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wy- właszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm.) oraz art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagos podarowaniu przestr zennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415, ze zm.) „rozumian [ e ] w ten sposób, że w miejsce – wskazanej w treści decyzji wydanej na podstawie tych przepisów – uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagos poda- r owania przestrzennego m ożliwe jest dowolne wprowadzenie przez orzeczenie sądu admini- stracyjnego innego, uchwalonego uprzednio dla tej nieruchomości miejscowego planu zago- spodarowania przestrzennego – prowadzi do naruszenia zasady demokratycznego państ wa OTK ZU B/202 1 Ts 49/21 poz. 147 3 pr awa oraz zasady praworz ądności poprzez bez podstawne przypisanie organowi władzy pu- blicznej kompetencji, które mu nie przysługują” (s. 10 - 11 skargi). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z 30 listopada 2016 r. o org anizacji i trybie postę powa- nia przed Trybu nałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeli- minowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw , które nie mogą być pr zedmiotem merytoryc znego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytu- cyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pk t 3 u.o.t.p.TK. W myśl art. 77 ust. 1 u.o. t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczer- paniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od dnia dorę- czenia skarżącemu prawomocnego wyroku, o statecznej decyzji lub innego ostatecznego roz- strz ygnięcia. Jako ost ateczne rozstrzygnięcie skarżąca wskazała wyrok Naczelnego Sądu Admini- stracyjnego z 8 października 2020 r. (sygn. akt [ … ] ), który jak wyjaśniła, został jej doręczony 29 październ ika 2020 r. Od tego dn ia rozpoczął się więc bieg t rzymiesięcznego ter minu do wniesienia skargi konstytucyjnej. Termin ten upłynął skarżącej 29 stycznia 2021 r. Skarga konstytucyjna została natomiast nadana 27 lutego 2021 r., a zatem z przekroczeniem termin u określonego w art. 7 7 ust. 1 u.o.t.p.TK. Okolicz ność ta – w myśl ar t. 61 ust. 4 pkt 1 w zw iąz- ku z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK – stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W związku z powyższym Trybunał Konstytucy jny postano wił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżące j przysługuje prawo do wniesienia zaża lenia na postanowienie w terminie 7 dni od dnia je go doręczenia.