Ts 63/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 31 lipca 2018 r. Pozycja 124 POSTANOWIENIE z dnia 8 czerwca 2018 r. Sygn. akt Ts 63/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar  przewodniczący i sprawozdawca Sławomira Wronkowska - Jaśkiewicz Piotr Tuleja, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 20 lutego 2018 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 marca 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej M.J. (dalej: skarżący) zarzucił nie- zgodność art. 117 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 20 lutego 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skar- dze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził, że skarga konstytucyjna nie zawiera uzasadnienia zarzutu niekonstytuc yjności przepisu, a jedynie niekonstytucyjnego stosowania prawa. Ponadto Trybunał stwierdził, że skarżący nie wykazał istnienia utrwalonej i jednolitej linii orzeczniczej potwierdzającej jego sposób rozumienia zaskarżonego przepisu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o nadanie skardze dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon- stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. OTK ZU B/2018 Ts 63/17 poz. 124 2 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa- nej skardze konstytucyjne j dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża- leniu nie zasługują na uwzględnienie. 3. Skarżący w zażaleniu , powołując się na art. 394 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 155, ze zm.), wskazał, że na tym etapie postępowania dopuszczalne jest przytaczanie nowych okoliczności i faktów nie- wskazanych wcześniej w skardze konstytucyjnej. W celu wykazania istnienia ugruntowanej linii orzeczniczej wniósł o przeprowadzenie dowodu z kilk udziesięciu wskazanych przez siebie orzeczeń Sądu Okręgowego w Katowi- cach. Orzeczenia te zostały wydane wskutek rozpoznania zażaleń na postanowienia Sądu Re- jonowego w Tychach – „sąd[u] właściw[ego] dla miejsca zamies zkania strony [skarżącego]”. 4. Trybunał przypomina, że zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu nie zastępuje skargi konstytucyjnej . Jest to środek uruchamia- jący kontrolę zapadłego już orzeczenia. W razie stwierdzenia w nim, że skarga konstytucy jna dotknięta była określonym brakiem formalnym (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie), wywody zawarte w środku odwoławczym mogą mieć jedynie na celu wykazanie, że ustalenia Trybunału w tym zakresie były nieprawidłowe. Tym samym próby wykazania przez skarżą- cego – dopiero na etapie postępowania zażalen iowego – że zaskarżony przepis jest przedmio- tem utrwalonej i powszechnej linii orzeczniczej, należy ocenić po pierwsze, jako spóźnione, a po drugie – jako potwierdzające ocenę zawartą w zaskarżonym postano wieniu, że skarga konstytucyjna nie zawierała dostatecznych argumentów w tym zakresie. 5. Niezależnie od tego Trybunał wskazuje , że z godnie z orzecznictwem Trybunału tylko „jeżeli jednolita i konsekwentna praktyka stosowania prawa w sposób bezsporny ustali- ła wykładnię danego przepisu, a jednocześnie przyjęta interpretacja nie jest kwestionowana przez przedstawicieli doktryny, to przedmiotem kontroli konstytucyjności jest norma prawna dekodowana z danego przepisu zgodnie z ustaloną praktyką” (postanowi enie Trybunału z 21 września 2005 r., sygn. akt SK 32/04, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 95). Wymóg jednolito- ści i konsekwentności dotyczy jednak praktyki ogółu organów stosujących prawo, a nie kon- kretnego podmiotu – Sądu Okręgowego w Katowicach. Mając powyższe na względzie, Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.