Ts 63/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 16 czerwca 2020 r. Pozycja 178 POSTANOWIENIE z dnia 30 kwietnia 2020 r. Sygn. akt Ts 63/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Piotrowicz − przewodniczący Zbigniew Jędrzejewski − sprawozdawca Leon Kieres , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia J . S . na postanowienie Trybunału Kon- stytucyjnego z 18 grudnia 20 19 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENI E 1 . W skardze konstytucyjnej wnies ionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 kwietni a 2018 r. (data nadania) J. S. (dalej: skarżąca) zarzuciła art. 47 w związku z art. 42 § 1 i art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 108, ze zm. , dalej: k.p. ) niezgodność z art. 24 i ar t. 64 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jak im : a) pracownikowi, któremu przywrócono w wyniku orzeczenia sądowego poprzednie warunki płacy i który nieprzerwanie pozostawał w okresie obniżenia wynagrodzenia w za- trudnieniu u tego samego pracodawcy, nie przysługują względem pracodawcy jakiekolwiek inne r oszczenia ponad odszkodowanie określone w stosowanym odpowiednio art. 47 k.p. za czas przepracowany z „obniżonym wynagrodzeniem za pracę” do momentu przywrócenia poprzednich warunkó w płacy; b) zakwestionowanie orzeczeniem sądowym dokonanego wypowiedzenia zmie niają- cego i przywrócenie pracownikowi poprzednich warunków płacy, ma zawsze i wyłącznie skutek na przyszłość ( ex nunc ) i nie istnieją jakiekolwiek inne sytuacje uzasadniające przyj ę- cie, że skutek przywrócenia poprzednich warunków płacy następu je już od mo mentu, kiedy zakwestionowane przez sąd wypowiedzenie zmieniające zostało przez pracodawcę dokonane ( ex tunc ) . 2. Postanowieniem z 18 grudnia 20 19 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dals zego biegu, stwierdzając , że w części ni e spełnia ona wymogó w formalnych przewidzianych w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o or- OTK ZU B/2020 Ts 63/18 poz. 178 2 ganizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) a także jest w części oczywiście bezzasadna. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie (nadanym 7 stycznia 2020 r.) skarżąc a zarzucił a Trybunałowi wadliwe uznanie, że wniesiona skarga ma charakter abstrakcyjny oraz że nie ws kazała j ako źródła naruszenia jej praw wyroku Sądu Rejonowego w B. z 15 czerwca 2015 r. (sygn. akt […] ) . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunał u Kon- stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu p rawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odm owy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadani a rozpatrywa- nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidło we, a zarzuty sformułowane w zaża- leniu nie zasługują na uwzględnienie. 3. Na począ tku należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącej, podstawą odmo- wy nadania skardze konstytucyjnej dals zego bieg u była nie tylko jej oczywista bezzasadność, ale również niespełnienie wymogów formalnych, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.t.p. TK (s. 7 postanowienia) , do czego skarżąca się nie odniosła. Pierwszy z zarzutów skarżącej dotyczy uznan ia przez Trybunał, że wniesiona skarga ma charakter abstrakcyjny . S karżąca podnosi, że powodem oddalen ia jej powództwa było przekonanie sądów powszechnych, iż zakwestionowane przepisy limitują c wysokość odszkodowania do wynagrodzenia za jeden lub dwa miesiące uniemożliwiają w ten sposób przyznanie jej jakiegokolwiek innego odszkodowania. Skarżąca podkreśla , że „zar zucenie w tej sytuacji […], że jej żądanie jest abstrakcyjne , a nie konkretne jest chybione. To bowiem wskaza ne przepisy, limitują ce możliwość dochodzenia od pracodawcy dokonującego wypowiedzenia zmieniającego za płaty wynagrodzenia maksymalnie za dwa miesiące powoduje, że [skarżąca] nie może w ogóle dochodzić należności, które słusznie uważa za jej przysługujące ”. Trybunał stwierdza, że skarżąca nie przedstawiła argumentów przeczących tezie, że wniesiona skarga ma abstrakcyjny charakter. W zaskarż onym postanowieniu Trybunał nie zanegował tego, że zakwestionowane przepis y limitują wysokość należnego skarżącej odsz kodowania . Uznał , natomiast iż de facto nie miały one w sprawie skarżącej zastosowania , ponieważ otrzymała ona od pracodawcy odszkodowani e większe , niż przewidziane w tych przepisach. W związku z powyższym Trybunał słusznie uznał, że uzasadnienie zarzutu n iekonstytucyjności zaskarżonego przepisu wskazuje na jego potencjalny i abstrakcyjny charakter. Drugi zarzu t skarżącej dotyczy błędnego uznania przez Trybunał, że nie wskazała j ako źródła naruszenia jej , praw wyroku Sądu Rejonowego w B. z 15 czerwca 201 5 r. (sygn. akt […] : dalej: wyrok Sądu Rejonowego ). Trybunał zauważa jednak , że skarżąca pomija fakt, iż przyw ołana przez nią podstawa odmowy dotyczyła wyłącznie jednego zarzutu postawionego w skardze , tj. że przywrócenie poprzednich warunków płacy ma zaws ze skutek ex nunc. Niemniej, Trybunał ponownie OTK ZU B/2020 Ts 63/18 poz. 178 3 stwierdza, że wyrokiem Sądu Rejonowego s karżącej przywrócono poprzednie warunki płacy wyrokiem Sądu Rejonowego i ewentualn ie jego może dotyczyć powyższy zarzut. Skarżąca wskazuje również na wypracowane w dok trynie oraz orzecznictwie stanowisko o stosowaniu do pracowni ków, którym wręczono wypowiedzenie, art. 415 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm. ; dalej: k.c. ) w związku z art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 197 4 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, ze zm. ; dale j: k.p. ). Trybunał zwraca uwagę, że Sąd Okręgowy w B. w wyroku z 28 grudn ia 2017 r. (sygn. akt […] ) , a więc w ostatecznym rozstrzygnięciu wskazanym przez skarżącą, przychylił się do poglądu wyraż onego w uchwale Sądu Najwyższego z 18 czerwca 2009 r. (sygn. akt I PZP 2/09 , L ex nr 499592 ) , zgodnie z którym „art. 47 k.p. nie pozostaje w związku, ale w opozycji ( a contrario ) do art. 300 k.p. W konsekwencji przepisy prawa pracy regulujące skutki nieuzas adnionego lub niezgodnego z prawem wypowiadania umów o pracę przez pracodawcę nie pozostają w żadnym związku z art. 300 k.p., skoro ten dotyczy wyłącznie spraw nieunormowanych przepisami prawa pracy”. Skarżąca , zwracając uwagę na wadliwość odesłani a na dro gę odszkodowawczą (art. 415 k.c. w związku z 300 k.p.), pomija fakt, że sąd orzekający w jej sprawie, w ogóle zaprzeczył aby takie odesłanie było możliwe. Abstrahując od powyższego, skarżąca nie podważyła twierdzenia Trybunału, że przedmiotem wyroków s ąd ów w orzekając ych w jej sprawie nie była wysokość r oszczenia, o którym mowa w art. 47 k.p. , lecz możliwość dochodzenia roszczeń akcesoryjnych od świadczenia otrzymanego od pracodawcy, które sądy uznały za świadczenie nienależne. Mając powyższe na u wadze , Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.