Ts 77/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 31 lipca 2018 r. Pozycja 126 POSTANOWIENIE z dnia 25 czerwca 2018 r. Sygn. akt Ts 77/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski  przewodniczący i sprawozdawca Leon Kieres Zbigniew Jędrzejewski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 12 lutego 2018 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 kwietnia 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej M.J. (dalej: skarżący) zarzucił nie- zgodność, po pierwsze, art. 117 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 Konstytucji, po drugie, art. 118 § 5 k.p.c. z art. 10 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w zw. z art. 2, art. 190 ust. 5 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 12 lutego 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skar- dze konstytuc yjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził, że: po pierwsze, zaskarżone przepisy nie były podstawą prawną ostatecznych rozstrzygnięć wskazanych przez skarżącego ; po dru- gie, pełnomocnik skarżącego nie był należycie umocowany do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o nadanie skardze dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon- OTK ZU B/2018 Ts 77/17 poz. 126 2 stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa- nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty s formułowane w zaża- leniu nie zasługują na uwzględnienie. 3. Trybunał przypomina, że w zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania dalsze- go biegu skardze konstytucyjnej skarżący powinien wskazać argumentację podważającą usta- lenia pocz ynione w zaskarżonym o rzeczeniu. Skarżący , odnosząc się w zażaleniu do odmowy nadania dalszego biegu skardze ze względu na to, że zaskarżone przepisy nie były podstawą ostatecznych rozstrzygnięć wskaza- nych przez skarżącego , ograniczył się jedynie do przytoczenia orzeczeń Trybunału Konstytu- cyjnego, nie ustosunkowując się w żaden sposób do argumentacji zawartej w postanowieniu o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał stwierdza więc, że skar- żący nie przedstawił żadnej argument acji podważającej ustalenia poczynione w zaskarżonym orzeczeniu. Nie są zasadne także argumenty skarżącego przedstawione w zażaleniu, że „[Trybu- nał] przystępując do merytorycznego rozpoznania podstaw wniesienia skargi […] de facto uznał za skuteczne umocowanie pełnomocnika w przedmiotowej sprawie”. Art. 61 ust. 1 u.o.t.p.TK stanowi, że skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpo- znaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie po- stępowania – spra w, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybu- nał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy jest oczywiście bezzasadna. Oznacza to, że Try- bunał w postanowieniu o odmowie lub nadaniu dalszego biegu skardze nie dokonuje meryto- rycznej oceny podstaw wniesienia skargi. Skarżący p odkreślił również, że z treści załączonego pełnomocnictwa „wywieźć […] można w jakiej »sprawie« ustanowiono pełnomocnika a »umocowanie« zawarte w pełno- mocnictwie z mocy prawa staje się czynne w chwili wszczęcia postępowania przed Trybuna- łem” . Wskazał też , że wszczęcie postępowania następuje z chwilą złożenia pierwszego pisma procesowego w sprawie osobiście „na dzienniku podawczym konkretnego sądu (ewentualnie trybunału)” lub w polskiej placówce operatora pocztowego. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi konsty- tucyjnej oraz zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skardze kons tytucyjnej dalszego biegu, a także reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem istnieje obo- wiązek zastępstwa skarżącego przez adwokata lub radcę prawnego . Jednocześnie, w związku z zakazem wykładni synonimicznej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia, n ie można sformułowaniom użytym w art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK na- dawać tożsamych znaczeń. Oznacza to, że obowiązek zastępowania przez adwokata lub radcę prawnego dotyczy osobno każdej z czynnoś ci wymienionej w art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK. Z sa- mego faktu, że załączone do skargi pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do reprezen- towania skarżącego w toku postępowania przed Trybunałem nie można domniemywać, iż obejmowało również umocowanie do sporządzeni a i wniesienia skargi konstytucyjnej, po- nieważ, jak już stwierdzono, nie są to tożsame pojęcia. 4. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.