Ts 86/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 września 2020 r. Pozycja 258 POSTANOWIENIE z dnia 10 czerwca 2020 r . Sygn. akt Ts 86/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Rafał Wojciechowski – przewodniczący, Leon Kieres – sprawozdawca , Wojciech Sych , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zaż alenia na postanowienie T rybunału Ko nstytu- cyjneg o z 22 października 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M. J. , p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. U ZASADNIENI E W skardze konst ytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 czerwca 2019 r. (data nadania) M. J. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że : 1) art. 406 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania c ywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm. ; dale j: k.p.c.) w zakresie, w jakim „w postępowaniu przed Sąde m II instancji w sytua- cji gdy o wznowieniu postępowania orzeka po raz pie rwszy Sąd II instancji nie stosuje się na jego podstawie odpowiednio normy [a]rt. 394 § 1 ustawy Kodeks Postępowania Cywilnego ” jest niezgodny z art. 31 ust. 3, a rt. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 oraz art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji; 2) art. 394 § 1 ustawy wymienionej w pkt 1 w zakresie, w jakim „nie stosuje się go do orzeczeń Są du II instancji w związku z [a]rt. 406 KP C w postępowaniu przed Sądem II instancji w sytuacji gdy o wznowieniu po- stępowania orzeka po r az pierwszy Sąd II instancji” jest niezgodny z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 us t. 1 oraz art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 22 października 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 28 października 2019 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalsze g o biegu skardze konstytucyjnej uznając , że skarżący : 1) przedmiotem zaskarżenia uczynił przepisy, które nie były podstawą prawną osta- tecznego orzeczenia; OTK ZU B/2020 Ts 86/19 poz. 258 2 2) nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie tezy , jakoby z utrwalonej judykatury są dów powszechnych oraz wypowiedzi doktryny miało wynika ć, że jeśli w sprawie o wzno- wienie postępowania orzeka „po raz pierwszy” sąd wyższej instancji, to t aki sąd nadal trak- towany jest – w świetle przepisów k.p.c. – jako „sąd drugiej instancji”, w związku z czym wydan e przez ten sąd postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania nie podlega zaskarżeniu . W kontekście sformułowanych przez skarżącego zarzutów, Trybunał uznał również za zasadne przypomnienie zachowujących swoją aktualność ustaleń poczynio- nych w wyrok u TK z 12 stycznia 2010 r., sygn. SK 2/09 (OTK ZU nr 1/A/2010, poz. 1). Na postanowienie to – 6 listopada 2019 r. (data nadania) – pełnomoc nik skarżącego złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie i skierowanie skargi do merytorycznego rozpoznania . W zażaleniu zak westionował stanowisko TK, iż zaska rżone przepisy nie były podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia. Odniósł się również do wy roku w sprawie o sygn. SK 2/09 podnosząc , że „przedmiotem zaska rżenia w niniejszym postępowaniu nie są tożsame podsta wy konstytucyjne ” (zażalenie, s. 3) , a także podkreślił , iż „ nie jest i nigdy nie było prze dmiotem zaskarżenia oraz zarzutów strony naruszenie prawa do sądu określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji albowiem w tym zakresie zarzut jest niedopuszczalny z uwagi na powagę rzec z[y] osądzonej (…) zasadnym [natomiast] jest (…) zarzut (nie badany dotychczas przez Trybunał Konstytucyjny), iż zaskarżone normy prawne są niezgodne z art. 176 ust. 2 Konstytucji w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji ” (zażalenie, s. 4). Sk arżący podnió sł również nowy zarzut , w myśl którego skoro „zaskarżeniu podlega jedynie część orzeczeń wydawanych w przedmiocie wznowienia postępowania a, co oczywi- ste, część z nich nie podlega zaskarżeniu – to taki stan prawny narusza podstawową zasadę konstytucyjną wy rażoną w art. 64 ust. 1 Konstytucji iż wszelkie prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej” (zażalenie, s. 3) . Trybunał Kon stytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 lis topada 2016 r. o organizacji i trybie postę- pow ania przed Trybunałem Konstytucyjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK ), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w terminie zawitym 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia . Z ażalenie wniesione po upływie terminu Trybunał pozostawia bez rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 6 u.o.t.p. TK). Mając na uwad ze powyższe, Trybunał stwierdza że skarżący, s kładając zażalenie, nie dochował terminu przewidzianego w wyżej przytoczonym art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK. Z doku- mentu potwierdzającego odbiór postanowienia wynika bowiem , że zostało ono doręczone pełnomocnikowi sk arżącego 28 października 2019 r., natomiast zażalen ie – pomimo stosow- nego pouczenia – nadane zostało w p l a cówce pocztowej 6 listopada 2019 r., a więc dwa dni po upływie ustawowo zakreślonego terminu. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o. t.p.TK – Trybunał Konstytucyjny postanawia jak na wstępie.