Ts 95/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 15 maja 2025 r. Pozycja 136 POSTANOWIENIE z dnia 5 grudnia 2024 r. Sygn. akt Ts 95/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej T . K . o zbadanie zgodności: 1) art. 17 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 , ze zm. ; dalej: p.p.s.a. ) w zwią - zku z § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z 5 sierpnia 2015 r. – Regu - lamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 1177) w zakresie, w jakim „ dopuszcza możliwość zmiany składu orzekającego ” z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzecz y pospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284) ; 2) art. 73 § 1 w związku z art. 152 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 , ze zm. ) – w zakresie , w jakim „ narusza prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury przed organami władzy publicznej, gwarantuje stronie prawo do udziału w postępowaniu wznowieniowym i możliwość zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego przed wydaniem orzeczenia ” , z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1 Konstytucji, – w zakresie, w jakim „ ingeruje w ochronę prawną prawa własności ”, z art. 21 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 - 3 , art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji , – w zakresie, w jakim „ ingeruje w prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji ”, z art. 78 Konstytucji , – w zakresie, w jakim ingeruje „ w prawo [każdego] do dostępu do doty - czących go urzędowych dokumentów ” , z art. 51 ust. 3 Konstytucji ; 3) art. 106 § 3, art. 106 § 5 w związku z art. 233 § 1 i 2 p.p.s.a. – w zakresie, w jakim „ po wniesieniu skargi pozostawia do uznania sądu mo - żliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w sytuacji gdy stronie na etapie postępowania administracyjnego odmówiono dostępu do akt sprawy, a dopuszcza oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. ” z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 Konstytucji , – w zakresie, w jakim „ narusza prawo do sądu ” z art. 45 ust. 1 Konstytucji , OTK ZU B/2025 Ts 95/22 poz. 136 2 – w zakresie, w jakim „umożliwia realizację praw [ a ] do zaskarże nia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji” z art. 78 i art. 184 Konstytucji , p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu . UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 maja 2022 r. (data nadania) T . K . (dalej: skarżący ), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem badania norm wskazanych w komparycji niniejszego postanowienia ( z zastrzeże- niem, że art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami admini- stracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 , ze zm. ; dalej: p.p.s.a. / należy tra k tować jako przepis związkowy z przepisami wskazanymi w punkcie 3 komparycji ) , na tle następującego stanu faktycznego . Decyzją z 7 lipca 2017 r. (znak : […] ) Starosta B . zatwierdził projekt budowl a ny […] sp. z o.o. i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną. Skarżący , będący właścicielem działki sąsiedniej, obawiając się uciążliwości związa - nych z powyższą inwestycją, 9 października 2017 r. złożył wnios ek o wznowienie postępowa - nia w celu uchylenia ostatecznej decyzji z 7 lipca 2017 r. , następnie 16 października uzupełnił powyższy wniosek , wnosząc również o wstrzymanie wykonania tej decyzji ( zob. postano - wienie Starosty B . z 25 października 2017 r., znak […] , s. 3 ). Starosta B . decyzją z 16 października 2017 r. (znak: […] ) wznowił postępowanie zakończone decyzją z 7 lipca 2017 r . 26 października 2017 r. skarżący złożył wniosek o dostęp do akt sprawy i możliwość wykonania fotokopii. D ecyzją z 30 października 2017 r. Starosta B . odmówił uchylenia swojej decyzji z 7 lipca 2017 r. (zna k: […] ) , a także odmówił skarżącemu uprawnienia do przejrzenia akt, wynikającego z art. 73 i 74 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) , uznając, że skarżący nie jest stroną w prowadzonym postępowaniu administracyjnym . Skarżący nie uzy - skał odrębnej decyzji odmawiającej dostępu do akt sprawy. W wyniku odwołania skarżącego Wojewoda L . decyzją z 31 stycznia 2018 r. (znak: […] ) uchylił decyzję Starosty B . z 30 października 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia , uznając , że nie można stwierdzić, by skarżący nie był stroną w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę . Od powyższej decyzji wniesiono dwa sprzeciwy . Wojewódzki Sąd Administracyjny w L . oddalił pierwszy sprzeciw wyrokiem z 6 września 2018 r. ( sygn. akt […] ) , a drugi sprzeciw odrzucił postanowieniem z 9 maja 2018 r. ( sygn. akt […] ; za: Baza Orzeczeń Sądów Admi - nistracyjnych, wyrok WSA w L . z 16 września 2021 r., sygn. akt […] ). 1 5 stycznia 2019 r. Starosta B . po raz drugi odmówił uchylenia w decyzji własnej z 7 lipca 2017 r. (znak: […] ). W wyniku zażalenia skarżącego decyzją z 17 maja 2019 r. Wojewoda L . uchylił decyzję Starosty B . z 15 stycznia 2019 r. i przekazał sprawę do pono - wnego rozpatrzenia (znak : […] ) . Następnie 17 lipca 2020 r. Starosta B . po raz trzeci odmówił uc h ylenia pozwolenia na budowę zatwierdzonego decyzją z 7 lipca 2017 r. (znak: […] ). W wyniku zażalenia Wojewoda L . decyzją z 14 grudnia 2020 r. (znak: […] ) uchylił decyzję Starosty B . z 17 lipca 2020 r. , orzekł o wydaniu decyzji Starosty z 7 lipca 2017 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. OTK ZU B/2025 Ts 95/22 poz. 136 3 Postanowieniem z 16 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L . oddalił skargę kasacyjną złożoną przez skarżącego ( sygn. akt […] ). Jak wynika z informacji powziętej przez Trybunał w trybie roboczym, od powyższego orzeczenia złożono skar gę do Naczelnego Sądu Administracyjnego . Postanowieniem z 25 października 2017 r (znak : […] ) Starosta B . odmówił wstrzy - mania wykonania własnej decyzji z 7 lipca 2017 r. z uwagi na brak prawdopodobieństwa jej uchylenia w wyniku wznowionego postępowania. Wojewoda L . postanowieniem z 30 sty - cznia 2018 r. (znak: […] ) utrzymał w mocy postanowienie Starosty B . z 25 października 2017 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administra - cyjnego w L . z 6 czerwca 2018 r. wyznaczono skład sędziowski na rozprawę 5 lipca 2018 r. Zarządzeniem z 13 sierpnia 2018 r. wyznaczono skład sędziowski na rozprawę 6 września 2018 r. Został on zmieniony 5 września 2018 r. z powodu nagłej nieobecności sędziego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L . wyrokiem z 6 września 2018 r. (sygn. akt […] ) oddalił skargę złożoną na postanowienie Wojewody L . z 30 stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 stycznia 2022 r. (sygn. akt […] ) oddalił skargę kasacyjną złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarządzeniem z 27 czerwca 2023 r. sędzia T rybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: doręczenie odpisu lub kopii po - świadczonej za zgodność z oryginałem (z czterema kopiami) decyzji Starosty B . (znak: […] ) z: 7 lipca, 16 października, 30 października 2017 r., 15 stycznia 2019 r., 17 lipca 2020 r. ; decyzji Wojewody L . z: 17 maja 2019 r., 14 grudnia 2020 r. (znak: […] ) ; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 września 2021 r. ( sygn. akt […] ); wskazanie, w jaki sposób prawa i wolności skarżącego zostały naruszone przez zastosowanie w jego sprawie art. 152 § 1 k.p.a. oraz uzasadnienie powyższego zarzutu, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; wyjaśnienie, czy zarzuty wskazane w punkcie 2 petitum skargi dotyczą także art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej: p.p.s.a.) oraz uzasadnienie powyższego zarzutu, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; wskazanie, czy wydanie orzeczenia w przedmiocie nieobowiązującego art. 27 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 1 177 ), tj. w brzmieniu zaskarżonym, jest konieczne dla ochrony konstytucyjnych praw i wolności. Skarżący w piśmie z 2 5 lipca odniósł się do powyższego zarządzenia. Zdaniem skarżącego zaskarżony art. 17 § 2 p.p.s.a. nie obejmuje wszystkich konie - cznych do uwzględnienia przesłanek do wyłączenia sędziego . Skarżący podnosi (s. 12 skargi), że zmiana składu sędziowskiego niezgodnie z prawem powinna skutkowa ć wyłączeniem od udziału w wydaniu orzeczenia. W związku z tym , powyższe powinno być ujęte wśród przesłanek bezwzględnych wyłączenia sędziego w art. 18 lub 19 p.p.s.a. (s. 16 skargi) , a w re - zultacie – stanowić ustawową podstawę nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący uznał , że z art. 2 i art. 45 Konstytucji wynika prawo do sądu. Wyraził wątpliwość, czy zmiana składu orzekającego niezgodnie z przepisami mieści się w gwaran - towanym konstytucyjnie standardzie prawa do bezstronnego sądu . W przedmiocie zaskarżenia art. 73 § 1 w związku z art. 152 § 2 k.p.a. podniesiono, że g warancja uczestnictwa strony w prowadzonym postępowaniu nie może być pozorna , co ma miejsce, jeżeli ograniczenia te nie są w ystarczające dla zachowania zasady zaufania obywa - tela do państwa i zasady pewności prawa. W zakresie naruszenia praw przez art. 106 § 3 i art. 106 § 5 w związku z art. 233 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 151 p.p.s.a. (jak uszczegółowiono w piśmie z 25 lipca 2023 r.) skarżący podniósł , że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego powinien OTK ZU B/2025 Ts 95/22 poz. 136 4 mieć prawo do przedstawienia dowodów, których brak uniemożliwia prawidłową rekonstrukcję okoliczności sprawy. Uprawnienie strony zostało jego zdaniem ogra niczone na etapie kontroli instancyjnej decyzji wydanej w jego sprawie przez brak możliwości zapoznania się przez niego ze zgromadzonym materiałem dowodowym , natomiast w postę - powaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczone fakultatywnym , nie zaś obowią zkowym przeprowadzeni em przez sąd postępowania dowodowego z dokumentów , gdy tylko jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powod uje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie . Skarżący domaga się sprecyzowania normy tak , by zapewniała powyższe. Dodał , że działanie ustawodawcy należy uznać za zbyt formalistyczne i nie pro - porcjonalne do celu, któremu ma służyć. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia warunków wy- nikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). 2. W skardze stwierdzono, że niezgodny z Konstytucją jest art. 17 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ; dalej: p.p.s.a. ) w związku z § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z 5 sierpnia 2015 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów admini- stracyjnych (Dz. U. poz. 1177 ; dalej: rozporządzenie Prezydenta RP ) w zakresie, w jakim dopuszcza możliwość zmiany składu orzekającego. 2.1. Z uzasadnienia skargi wynikać powinno, jaka konkretna norm a prawn a wywie- dziona z powyższych przepisów została zastosowan a w odniesieniu do skarżącego, a będąc niezgodną z określonymi standardami konstytucyjnymi – w jaki sposób narusz yła jego wol- ności lub prawa . Powyższego nie wyczerpuje argumentacja przedstawiona w pismach złożo- nych w sprawie do Trybunału, z których wynika jedynie, że sprzeczne z Konstytucją jest sa- mo stworzenie sytuacji, która mogłaby wywoływać wątpliwości co do bezstronności sądu, zapewnić stronom postępowania pełne zaufanie do sądu i wydawanych przez niego orzeczeń. 2.2. N ależy zauważyć, że w wyroku wskazanym jako orzeczenie ostateczne stwier- dzono, i ż zaskarżony art. 17 § 2 p.p.s.a. nie był podstawą wyznaczenia innego składu orzeka- jącego w sprawie, jako że nastąpiło ono po odroczeniu rozprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z 29 listopada 2011 r. ( sygn. akt I OSK 703/11, Legalis nr 1720742) , wyznaczenie innego składu po odroczeniu rozprawy, jak to miało miejsce, nie jest sytuacją opisaną w art. 17 § 2 p.p.s.a. Przepis ten dotyczy wypadku , gdy zostanie wyznaczony skład sądu na konkretny dzień, ale sprawa nie może być rozpoznana w tym składzie z przyczyn wskazanych w przepi- sie. Normuje on dwie różne sytuacje – niemożność orzekania przez wyznaczonego sędziego w danym dniu z przyczyn losowych, niezależnych , np. choroby , albo z powodu przeszkód prawnych , np. konieczności wyłączenia się od orzekania. Zmianę składu sądu na daną roz- prawę przepis zatem dopuszcza, a jej konsekwencją nie jest nieważność postępowania, o któ- rej mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Przeciwnie, niedokonanie zmiany składu sądu z powodu przeszkód prawnych może powodować tę nieważność. Jednak przepis ten, tj. art. 17 § 2 p.p.s.a. , nie dotyczy sytuacji , jaka miała miejsce w sprawie, gdyż nie nastąpiła zmiana składu sądu wyznaczonego na dzień 26 października 2021 r. Skład , jaki został wyznaczony do roz- OTK ZU B/2025 Ts 95/22 poz. 136 5 poznania sprawy, rozpoznał ją i wydał wyrok. W sprawie nie miało zatem miejsca naruszenie przepisu, o którym mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. 2.3. Gdyby uznać, że zaskarżony art. 17 § 2 p.p.s.a. miał zastosowanie, to zgodnie z orzecznictwem administracyjnym, zmiana składu orzekającego dokonana z jego narusze- niem nie powoduje, że wyłoniony w ten sposób skład orzekający jest sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4 zdanie pierwsze p.p.s.a . Naruszenie reguł wyznaczan i a składu orzekającego określonych w powołanym art. 17 § 2 p.p.s.a. nie stanowi bowiem przy- czyny nieważności postępowania (zob. m.in. postanowienie NSA z 16 września 2008 r. , sygn. akt II OZ 917/08, Legalis nr 822717). W ocenie Trybunału Konstytucyjnego takie żądanie odnosi się do zaniechania ustawodawczego. 2.4. Skarżący jednocześnie wskazał , że jego zdaniem zmiana składu orzekającego nie- zgodnie z prawem mieści się w gwarantowanym konstytucyjnie standardzie prawa do bez- stronnego sądu. Należy podnieść, że w systemie prawa przewidziano możliwość podniesienia zarzutu działania niezgodnie z prawem – w myśl z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administra- cyjny rozpatruje skargi kasacyjne w zakresie naruszenia prawa materialnego przez jego błęd- ną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie , a także prawa procesowego, jeśli jego uchybie- nie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie kasacyjne uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji , dla którego wykładnia prawa dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny jest wiążąca. Co więcej , sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, powinien rozpo- znać ją ponownie w innym składzie (art. 185 § 2 p.p.s.a. ). Niespełnienie tego warunku pro- wadzi do nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ). 2.5. Skarżący złożył skargę kasacyjną, którą NSA oddalił wyrokiem z 12 stycznia 2022 r. (sygn. akt […] ). Oznacza to, że w jego sprawie sąd badał prawidłowość zastosowania przepisów zarówno materialnych , jak i procesowych i uznał, że nie zostały one naruszone. Skoro w sprawie skarżącego nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa, na podstawie któ- rych dokonano ustalenia składu orzekającego – żądanie, by ustalenie składu orzekającego z naruszeniem prawa stało się podstawą do wzruszenia rozstrzygnięcia podjętego przez ten skład , ma charakter wniosku abstrakcyjnego, który leży poza granicami badania indywidual- nego, określonymi dla skargi konstytucyjnej. 3. Zarzut niekonstytucyjności art. 73 § 1 w związku z art. 152 § 1 k.p.a. odnosi się do faktu, że na podstawie tych przepisów odmówiono skarżącemu prawa do udostępnienia akt oraz możliwości wykonania ich fotokopii. 3.1. Ze skargi konstytucyjnej wynika, że w powyższym zakresie w sprawie skarżącego przesądził Starosta B . decyzją z 30 października 2017 r. (znak : […] ). W piśmie tym odmówił uchylenia swojej decyzji z 7 lipca 2017 r. , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz stwierdził, że zgodnie z art. 73 k.p.a. prawo do wglądu do akt sprawy, sporządzania z n ich notatek, kopii oraz odpisów przysługuje jedynie stronie postę- powania. W uzasadnieniu niniejszej decyzji wykazano zaś, że skarżący na etapie postępowa- nia o wydanie pozwolenia na budowę nie był stroną postępowania. Trybunał ustalił, że Wojewoda L . decyzją z 31 stycznia 2018 r. (znak: […] ) uchylił decyzję Starosty B . z 30 października 2017 r. i p rzekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając , że nie można stwierdzić, by skarżący nie był stroną w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji wniesiono dwa sprzeciwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L . oddalił pierwszy OTK ZU B/2025 Ts 95/22 poz. 136 6 sprzeciw wyrokiem z 6 września 2018 r. ( sygn. akt […] ) , a drugi sprzeciw odrzucił postano- wieniem z 9 maja 2018 r. ( sygn. akt […] ; za: Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wy- rok WSA w L . z 16 września 2021 r., sygn. akt […] ). 15 stycznia 2019 r. Starosta B . po raz drugi odmówił uchylenia decyzji własnej z 7 lipca 2017 r. (znak: […] ). W wyniku zażalenia skarżącego decyzją z 17 maja 2019 r. Wojewoda L . uchylił decyzję Starosty B . z 15 stycznia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie 17 lipca 2020 r. Starosta B . po raz trzeci odmówił uchylenia pozwolenia na budowę zatwierdzonego decyzją z 7 lipca 2017 r. (znak: […] ). W wyniku zażalenia Wojewoda L . decyzją z 14 grudnia 2020 r. (znak: […] ) uchylił decyzję Starosty B . z 17 lipca 2020 r., orzekł o wydaniu decyzji Starosty z 7 li - pca 2017 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. Postanowieniem z 16 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez skarżącego ( sygn. akt […] ). Zgodnie z ustaleniami, złożono skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie sprawa czeka na wyznaczenie terminu rozprawy (sygn. akt […] ). 3.2. Powyższe oznacza, że do ewentualnego naruszenia przepisów Konstytucji przez art. 73 § 1 w związku z art. 152 § 1 k.p.a. nie doszło w postępowaniu zakończonym orzecze- niem wskazanym jako ostatecznie rozstrzygające w złożonej skardze konstytucyjnej , tj. wy- rokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2022 r. (sygn. akt […] ). Skoro odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 74 § 2 k.p.a.) – należy przed- stawić postanowienie kończące to postępowanie. W związku z brakiem tego dokumentu nale- żało odmówić nadania biegu skardze konstytucyjnej we wskazanym zakresie na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK. 3.3. Na marginesie należało zauważyć, że ze złożonej skar gi wywieść można, iż po otrzymaniu postanowienia Wojewody L . z 30 stycznia 2018 r. (znak: […] ) skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego (zob. s. 32 skargi) . Przy założeniu właściwego rozumienia treści skargi, należałoby uznać zarzuty skarżącego za bez- zasadne i odmówić nadania biegu skardze w tym zakresie na podstawie art. 53 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. T K. 4. W zakresie naruszenia praw przez art. 106 § 3 i art. 106 § 5 w związku z art. 233 § 1 i 2 oraz art. 151 p.p.s.a. skarżący podniósł , że na etapie postępowania sądowoadministracyj- nego powinien mieć prawo do przedstawienia dowodów, których brak uniemożliwia prawi- dłową rekonstrukcję okoliczności sprawy. Uprawnienie strony zostało jego zdaniem ograni- czone na etapie kontroli instancyjnej decyzji z uwagi na brak możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym , natomiast w postępowaniu sądowoadministracyj- nym jest ograniczone fakultatywnością przeprowadzenia dowodu przez sąd (s. 47 skargi). Zdaniem skarżącego powinien istnieć obowiązek przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego z dokumentów wówczas, gdyby było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a stron ie nie zagwarantowano tego na etapie postępowania administracyjnego. Skarżący domaga się sprecyzowania normy tak , by zapewniała powyższe. 4.1. Należy zauważyć, że część przedstawionej argumentacji nie odnosi się do treści art. 106 § 3 i art. 106 § 5 w związku z art. 233 § 1 i 2 i art. 151 p.p.s.a. OTK ZU B/2025 Ts 95/22 poz. 136 7 4.2. Trybunał podniósł następnie , że nałożenie na sąd obowiązku przeprowadzenia po- stępowania dowodowego z dokumentów wówczas, gdyby było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie – nie zmieniłoby sytuacji prawnej skarżącego, gdyż konieczna konstatacja sędziego co do spełnienia powyższego warunku miałaby i tak charakter uznaniowy, jak miało to miejsce w postępowaniu , z którego wywodzi się złożona skarga konstytucyjna. Oznacza to, że żąda- nie jest de facto nie związane bezpośrednio z sytuacją skarżącego, a więc nie wyczerpuje wymogów skargi określonych w art. 79 Konstytucji i przepisach u.o.t.p.TK. 4.3 . Mając na uwadze treść uzasadnienia , wątpliwo ści budzi, czy skarżący odnosi się do zaskarżonych norm prawn ych , czy też w rzeczywistości do zastosowania przepisów w jego sprawie. Jak wielokrotnie stwierdzał Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie, samo posługiwanie się przez prawodawcę pojęciami niedookreślonymi , takimi jak „istotne wątpliwości” czy „nadmierne przedłużenie postępowania” , jest konieczne w systemie praw- nym. Prawodawca nie narusza w ten sposób Konstytucji, lecz utrzymuje się w granicach kon- stytucyjnej swobody regulacji , n akłada jąc przy tym na sąd obowiązek wypełnienia tych zwro- tów treścią oraz rzetelnego uzasadnienia komunikowanego adresatom rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok z 9 października 2007 r., sygn. SK 70/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 103 ). 5. Trybunał przypomina, że z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika, iż skarga przysługuje tylko w wypadku, gdy zostały naruszone wolności lub prawa określone w Konstytucji. 5.1. W związku z tym wskazany przez skarżącego art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Kon- wencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listo- pada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) nie może stanowić wzorca kontroli w niniejszej sprawie (zob. m.in.: wyroki TK z 8 czerwca 1999 r., sygn. SK 12/98, OTK ZU nr 5/1999, poz. 96 i 7 maja 2002 r., sygn. SK 20/00, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 29 oraz postanowienia TK z 17 grudnia 2018 r., sygn. Ts 173/17, OTK ZU B/2019, poz. 59 i 27 lutego 2020 r., sygn. Ts 54/19, OTK ZU B/2020, poz. 254). 5.2. W orzecznictwie Trybunału wielokrotnie podnoszono, że wyrażona w art. 7 Kon- stytucji zasada legalizmu nie może być samodzielnym wzorcem kontroli przepisów zakwe- stionowanych w skardze konstytucyjnej. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.