Ts 99/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 26 czerwca 2017 r. Pozycja 106 POSTANOWIENIE z dnia 6 czerwca 2017 r. Sygn. akt Ts 99/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Henryk Cioch – przewodniczący i sprawozdawca Zbigniew Jędrzejewski Leon Kieres, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej E.W. i A.F., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 31 maja 2016 r. (data nadania) E.W. i A.F. (dalej: skarżący) zarzucili niezgodność art. 216 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774, ze zm.; dalej: u.g.n.) w zakresie, w jakim przepis ten wyklucza zastosowanie art. 136 i art. 137 u.g.n. do zwrotu nieruchomości wywłaszczonej na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warsz awy (Dz. U. Nr 50, poz. 279; dalej: dekret warszawski), niewykorzystanej na cel wywłaszczenia „z powodu po- minięcia dekretu wśród enumeratywnie wyszczególnionych w art. 216 ust. 1 oraz art. 216 ust. 2 u.g.n. przepisów prawa” z art. 64 ust. 1 i 2 o raz art. 21 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Kon- stytucji. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 czerwca 2016 r. pełnomoc- nika skarżących wezwano do dokładnego określenia sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw skarżących wyrażonych w art. 64 u st. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżone przepisy art. 216 ust. 1 i 2 ugn. Skarżący odnieśli się do powyższego zarządzenia pismem z 4 lipca 2016 r., podtrzymując zasadniczo stanowisko wy- rażone w skardze konstytucyjn ej. Postanowieniem z 15 grudnia 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżących 23 grudnia 2016 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytuc yjnej dalsze- go biegu. Wskazał, że istota sformułowa nych w skardze zarzut ów opiera się na twierdzeniu, iż pominięcie w art. 216 u.g.n. dekretu warszawskiego przesądza o pozbawieniu byłych wła- ścicieli i ich następców prawnych domagania się zwrotu nieruchomości odebranych na jego OTK ZU B/2017 Ts 99/16 poz. 106 2 postawie. Trybunał uznał także, że zarzuty skargi zmierzają do udowodnienia konieczności wprowa dzenia możliwości wystąpienia z nowym, odrębnym od prze widzianych w obowiązu- jącym systemie prawnym roszczeniem. Trybunał wobec powyższych zarzutów, wskazując na obowiązujący stan prawny , wykazał, że byłym właścicielom nieruchomości dekretowych oraz ich następcom prawnym ustawodawca przyznał stosowne roszczenia, ale oparte na in- nych podstawac h prawnych niż oczekiwane przez skarżących. Ustalenie tej okoliczności w ocenie Trybunału przesądzało o oczywistej bezzasadności zarzutów podniesionych w skar- dze. Trybunał zwrócił uwagę na fakt, że skarżący nie wystąpili z przewidzianymi w usta- wodawstwie roszczeniami . Okoliczność ta nie może być podstawą domagania się wprowa- dzenia odrębnego trybu docho dzenia naruszonych praw i nie przemawia za niekonstytucyjno- ścią zakwestionowanej normy . Podkreślił także, że skarżący nie skorzystali z przysługujących im roszczeń, prz ez co zaniechali ochrony swego prawa własności. Na postanowienie z 15 grudnia 2016 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżący wnieśli – w ustawowym terminie – zażalenie. Zdaniem skarżących T rybunał naruszył art. 37 ust. 3 u stawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1157, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 22 lipca 2016 r.) w zw. z art. 79 ust. 1 Kon- stytucji, gdyż nieprawidłowo uznał, że zarzuty przedstawione w skardze konstytucyjn ej są oczywiście bezzasadne. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący ponownie zaprezen- towali argumentację sformułowaną w skardze konstytucyjnej. Podtrzymali stanowisko, że pominięcie dekretu warszawskiego w art. 216 u.g.n. stanowi niezgodne z ustawą zasa dni- czą pominięcie ustawodawcze, gdyż pozbawia właścicieli dekretowych i ich następców praw- nych roszczenia o zwrot nieruchomości. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadz ające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Try- bunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dn ia 30 listo- pada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjo- wane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy o TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określa- ją przepisy ustawy o TK. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża- lenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyj- nej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 5-8 ustawy o TK). Trybunał stwierdza, że postano wienie z 15 grudnia 2016 r. jest prawidłowe , a zarzuty postawione w zażaleniu (stanowiące w istocie powtórzenie argumentacji skargi konstytucyj- nej) nie zasługują na uwzględnienie. Wniesiony środek odwoławczy w żadnej mierze nie podważył bowiem argumentacji przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu. Trybunał przypomina, że – jak wskazuje orzecznictwo konstytucyjne – zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinno dotyczyć podstaw, na których została oparta odmowa, przedmiotem postępowania zażaleniowego jest bowiem ustalenie ich prawidłowości. W związku z powyższym skarżący jest zobli gowany do przedstawienia zarzutów względem argumentacji przytoczonej przez Trybunał na poparcie stanowiska wyrażonego w zakwestionowany m postanowieniu (zob. postanowienia TK z dnia: 15 lutego 2016 r., sygn. akt Ts 236/15, OTK ZU nr B/2016, poz. 112; 5 maja 2016 r., sygn. OTK ZU B/2017 Ts 99/16 poz. 106 3 akt Ts 199/15, OTK ZU nr B/2016, poz. 377). Tymczasem w ocenie Trybun ału Konstytucyj- nego sformułowany w zażaleniu zarzut naruszenia art. 37 ust. 3 ustawy o TK z 22 lipca 2016 r. w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji „poprzez uznanie, że złożona skarga, wobec przed- stawionych w niej zarzutów, jest oczywiście bezzasadna” nie został przez skarżących uzasad- niony. Z ażalenie stanowi jedynie powtórzenie tez skargi konstytucyjnej, które w sposób wy- czerpujący zostały poddane ocenie Trybunału, co znalazło odzwierciedlenie w treści zaskar- żonego postanowienia. Przedstawioną przez skarżących argumentację Trybunał uznaje za niewystarcz ającą do podważenia prawidłowości zakwestionowanego postanowienia. Niezależnie od powyższego, Trybunał podziela stanowisko wyrażone w zakwestiono- wanym postanowieniu odnoszące się do kwalifikacji jako oczywiście bezzasadnych zarzutów skarżących. Istota ich twierdzeń opiera się bowiem na złożeniu, że nieuwzględnienie w kata- logu art. 216 u.g.n. dekretu warszawskiego jest równoznaczne z pozbawieniem właścicieli, którym własność nieruchomości odebrano na podstawie tego dekretu, oraz ich następców prawnych możliwości dochodzenia zwrotu własności tych nieruchomości. Tymczasem – jak prawidłowo ustalił Trybunał – właścicielom tym przyznano stosowne roszczenia, z których jednak skarżący nie skorzystali. Okoliczność ta nie może jednak przesądzać o niekonstytucyj- ności zaskarżonego art. 216 u.g.n. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego zgodnie z art. 65 ust. 8 ustawy o TK postanawia jak w sentencji.