I SA/Wr 226/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi E. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2025 r., nr 0201-IEW2.4123.27.2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W skardze z 27 lutego 2025 r. (wpływ do organu 4 marca 2025 r.) na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania strona wywiodła m.in, że decyzja organu pierwszej instancji, której dotyczy spóźnione (w opinii organu drugiej instancji) odwołanie, nie weszła do obrotu prawnego na skutek wysłania decyzji na niewłaściwy adres. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji przyznał ww. wskazaną okoliczność i podał, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) uwzględnił skargę strony i postanowieniem nr 0201-IEW2.4123.27.2024 (jak wynika z akt administracyjnych – z 2 kwietnia 2025 r.) uchylił zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Jednocześnie z uwagi na fakt, że decyzja pierwszej instancji w dniu wniesienia odwołania nie weszła jeszcze do obrotu prawnego, stwierdził niedopuszczalność odwołania jako przedwczesnego. Na wezwanie Sądu organ przedłożył Urzędowe Poświadczenie Doręczenia ww. postanowienia z 2 kwietnia 2025 r. uchylającego zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie pełnomocnikowi skarżącej. Z dokumentu tego wynika, że po dwukrotnym utworzeniu elektronicznych zawiadomień 3 i 11 kwietnia 2025 r. o możliwości odbioru, przesyłka została uznana za doręczoną 17 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Natomiast zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Powszechnie przyjmuje się, że przyczyną bezprzedmiotowości, o której mowa w przytoczonym przepisie, jest pozbawienie bytu prawnego zaskarżonego orzeczenia administracyjnego po wniesieniu skargi do sądu. Skoro w niniejszej sprawie organ podatkowy skorzystał z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w powołanym wyżej przepisie i uwzględnił wniesioną skargę w terminie trzydziestu dni od jej otrzymania, to postępowanie sądowe dotyczące zaskarżonego aktu stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach w pkt II sentencji znalazło oparcie w art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych, na mocy art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1364 ze zm.) zalicza się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł, łącznie 580 zł.