II GZ 226/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 marca 2025 r., sygn. akt I SPP/Ke 5/25 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 19 lutego 2025 r., sygn. akt. I SPP/Ke 5/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 31 stycznia 2025 r. sygn. akt I SPP/Ke 5/25 umarzające postępowanie z wniosku S. S. z 19 stycznia 2025 r. o ustanowienie pełnomocnika. S. Sz. wniósł zażalenie na postanowienie sądu z 19 lutego 2025 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 marca 2025 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach odrzucił zażalenie. Sąd wskazał, że rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza, orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wydane przez Sąd postanowienie, na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jego zdaniem sprawa powinna być rozpatrzona na podstawie innych przepisów przewidujących możliwość wniesienia zażalenie, gdyż zostało mu ograniczone prawo do ochronny prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w tym przepisie. Ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 § 1 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. Tym samym Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał złożone zażalenie za niedopuszczalne i odrzucił na podstawie art. 178 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.