II OSK 1658/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2176/24 w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 21 czerwca 2024 r., nr DL.WIPO.412.1961.2018/MO w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 21 czerwca 2024 r., nr DL.WIPO.412.1961.2018/MO.

S. A. (skarżący, cudzoziemiec) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 21 czerwca 2024 r., nr DL.WIPO.412.1961.2018/MO. Powyższą decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia 31 sierpnia 2018 r., znak: NW-WA/2604/D-ZDP/2017 (zobowiązującą cudzoziemca - obywatela Arabskiej Republiki Egiptu - do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji oraz orzekającą o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli cudzoziemiec w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa), w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej okresu zakazu ponownego wjazdu, orzekając jednocześnie o określeniu terminu dobrowolnego powrotu, który wynosi 30 dni, od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 6 miesięcy oraz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat na wypadek, jeżeli cudzoziemiec w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, w pozostałej zaś części utrzymał decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2176/24, po rozpoznaniu wniosku skarżącego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 21 czerwca 2024 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2176/24, oddalił skargę cudzoziemca na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 21 czerwca 2024 r. Pismem z dnia 4 maja 2025 r. skarżący złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wykonanie decyzji przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd grozi powstaniem nieodwracalnych lub negatywnych dla skarżącego konsekwencji. W sytuacji opuszczenia Polski skarżącemu trudno będzie uzyskać wizę. Sytuacja polityczna w Egipcie jest powszechnie znana. Ponadto z uwagi na toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] w przedmiocie dotyczącym kontaktów z małoletnią córką obecność skarżącego w Polsce jest konieczna. Dodatkowo opuszczenie Polski i zakaz wjazdu na okres kliku miesięcy będzie miał przełożenie na niemożność realizacji kontaktów z małoletnią, co nie tylko wpłynie na prawo skarżącego do ochrony życia rodzinnego, ale nadto nie będzie zgodne z dobrem małoletniej córki. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OZ 1137/25, oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 11 października 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Jednocześnie w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 633/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie nie wykazał by w niniejszej sprawie do takiej zmiany okoliczności, w rozumieniu ww. art. 61 § 4 p.p.s.a., doszło. Wnoszący skargę kasacyjną, podobnie jak w poprzednim postępowaniu wpadkowym, mającym za przedmiot udzielenie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobnił, że w stosunku do niego zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przywołana obecnie w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stanowi powielenie uprzednio prezentowanego stanowiska (we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zażaleniu), które zostało już ocenione przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OZ 1137/25. Wobec braku podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.