II OSK 53/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1132/21 w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr SKO.4150.741.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1132/21, oddalił skargę V. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 30 sierpnia 2021 r., nr SKO.4150.741.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 1 marca 2021 r., znak UA.6730.54.20I9.VII, umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia na rzecz V. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz z niezbędnymi urządzeniami i niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...], obręb [...] przy ul. Ł. w K. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji po stwierdzeniu, podjęcia przez Radę Miasta K. uchwały z dnia [...] 2020 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K. dla terenu nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz części działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...]. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego [...] 2021 r. pod pozycją [...] i weszła w życie [...] 2021 r. W związku z powyższym organ uznał, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o warunkach zabudowy stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Kolegium wskazało, że spółka złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy 20 maja 2019 r. Prezydent Miasta K. decyzją z 25 czerwca 2020 r., znak UA.6730.54.20I9.VII, odmówił wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz z niezbędnymi urządzeniami i niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...]. W wyniku postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie uchyliło ww. rozstrzygnięcie decyzją z 28 października 2020 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podczas ponownego postępowania przed organem I instancji, Rada Miasta K. podjęła wyżej powołaną uchwałę, która weszła w życie 24 lutego 2021 r. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził brak podstawy prawnej do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji o warunkach zabudowy, albowiem ta jest wydawana w przypadku braku planu miejscowego na terenie planowanej inwestycji. Rozpoznając odwołanie od decyzji o umorzeniu postępowania Kolegium stwierdziło, że wprawdzie postępowanie organu I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, jednakże nie miało to istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Przewlekłe prowadzenie postępowania i naruszanie innych zasad postępowania, takich jak zasada zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), (art. 12 k.p.a.), zasada szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) a także zaniechanie umożliwienia stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.), co podnosi spółka, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem naruszenia te pozostają bez wpływu na rozstrzygniecie, a ponowne rozpatrzenie sprawy skutkowałoby wydaniem tożsamej decyzji. W odniesieniu do podnoszonego zarzutu wadliwego doręczenia decyzji przez doręczenie pełnomocnikowi spółki zaskarżonej decyzji w wersji "papierowej", pomimo wniosku pełnomocnika o doręczanie dokumentów w formie elektronicznej Kolegium uznało, że takie naruszenie nie skutkuje w niniejszej sprawie tym, iż zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Wprawdzie doręczenie decyzji w formie papierowej stanowi naruszenie art. 391 § 1 k.p.a., jednakże należy je uznać za skuteczne, skoro nie spowodowało ono dla strony ujemnych konsekwencji. Kolegium zaznaczyło również, że umorzenie postępowania kończy sprawę bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia, nie ma zatem potrzeby – na tym etapie – dodatkowego weryfikowania statusu stron postępowania. Końcowo Kolegium wskazało, że organ I instancji wprawdzie nie ustrzegł się naruszeń o charakterze procesowym, jednakże nie nastąpiło to w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie, zaś w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie zaskarżonej decyzji. Pismem z 14 października 2021 r. V. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: a. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 105 § 1 oraz art. 15 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, pomimo stwierdzenia przez SKO, że została wydana w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta z naruszeniem zasady praworządności, zasady budowania zaufania do organów oraz zasady informowania, po to, aby nie uwzględnić wniosku spółki, wskutek czego doszło do naruszenia słusznego interesu strony; b. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 lit. a Karty Praw Podstawowych przez nieuchylenie przez SKO decyzji I instancji, pomimo stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem zasady czynnego udziału w postępowaniu przez niewyznaczenie przez Prezydenta spółce terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i uznanie, że naruszenie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy; c. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, pomimo stwierdzenia przez SKO, że została wydana w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta z naruszeniem zasady szybkości postępowania oraz w taki sposób, aby wniosek spółki z 14 maja 2019 r. nie został rozpoznany przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się działka, której dotyczył wniosek spółki, bowiem w ocenie SKO naruszenie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy; d. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 14 § 1 i art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 391 § 1 k.p.a. przez uznanie, że doręczenie decyzji w formie tradycyjnej, pomimo wniosku pełnomocnika spółki o doręczanie dokumentów w formie elektronicznej, tj. doręczenie jej pocztą poleconą za potwierdzeniem odbioru, stanowiło uporczywe naruszenie przepisów k.p.a. dotyczących doręczeń, jednak takie doręczenie należało uznać za skuteczne, a decyzja I instancji weszła do obrotu prawnego, bowiem błędne doręczenie nie skutkowało pozbawieniem spółki możliwości obrony jej praw, skoro odwołanie od decyzji I instancji zostało wniesione w terminie; e. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. przez uzasadnienie decyzji SKO w sposób pozorny, powierzchowny i niebudzący zaufania spółki do organu. Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium z 30 sierpnia 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z 1 marca 2021 r., a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania od podmiotu, którego decyzji dotyczy skarga, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm., dalej: "ustawa COVID-19") w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Następnie podzielił stanowisko przyjęte w orzecznictwie, według którego od dnia wejścia w życie planu miejscowego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe, zaś organy obu instancji z tą chwilą tracą kompetencję do rozstrzygania w tej sprawie. W ocenie Sądu, organy administracji trafnie uznały, że po wejściu w życie planu miejscowego (24 lutego 2021 r.) nie było podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości objętej wnioskiem spółki. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania Sąd wskazał, że naruszenie wskazanych w skardze przepisów k.p.a. mogłoby stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie w sytuacji, gdyby naruszenie przepisów postępowania mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywodzone w skardze niewyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie nie miało znaczenia dla zapadłej decyzji, skoro dla dopuszczalnego rozstrzygnięcia kluczowym jest stwierdzenie obowiązywania planu miejscowego w dacie orzekania przez organy administracji. Również naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie miało znaczenia dla treści rozstrzygnięcia. W zaistniałej sytuacji bezprzedmiotowości postępowania merytoryczne rozważania organu Sąd ocenił za pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia, uznając tym samym za niezasadne zarzuty dotyczące treści skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów wadliwego i przewlekłego prowadzenia postępowania, w tym dotyczących jego sprawności i ukierunkowania na niewydawanie decyzji o warunkach zabudowy Sąd przyjął, że nie mogły one odnieść zamierzonego skutku, w sytuacji w której plan miejscowy wszedł do obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, Kolegium trafnie dostrzegło, że mimo doręczenia decyzji organu I instancji w formie tradycyjnej, wbrew wnioskowi pełnomocnika spółki o doręczanie dokumentów w formie elektronicznej, doszło do skutecznego doręczenia. Zatem uchybienie to nie wpłynęło na wynik sprawy. Również spółka ani w odwołaniu, ani w skardze, nie wskazała by doręczenie to miało wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła V. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: I. wydanie wyroku w warunkach nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wskutek naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy COVID-19, art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP"), art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. – przez ich błędną wykładnię i – w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie – skutkujące rozpoznaniem sprawy skarżącej na posiedzeniu niejawnym bez prawidłowej podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów obligujących Sąd do rozpoznania sprawy na rozprawie (zdalnej) wskutek powołania się przez Sąd na konieczność rozpoznania sprawy mimo wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania oraz skierowania sprawy na posiedzenie niejawne z powodu braku zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w formie zdalnej – co nie wynika z przepisów prawa, wskutek czego pozbawiono skarżącą prawa do rzetelnego procesu sądowego oraz sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez niezawisły i niezależny sąd administracyjny; II. na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 14 § 1, art. 107 § 1 pkt 8, art. 109 § 1 oraz art. 391 § 1 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne uznanie za prawidłowe twierdzenia SKO, że doręczenie decyzji I instancji w formie tradycyjnej (bez wymaganego kwalifikowanego podpisu elektronicznego) było skuteczne, pomimo wniosku pełnomocnika spółki o doręczanie dokumentów w formie elektronicznej, a decyzja I instancji (niezawierająca kwalifikowanego podpisu elektronicznego) weszła do obrotu prawnego, bowiem wadliwe jej doręczenie nie skutkowało pozbawieniem spółki możliwości obrony jej praw, skoro odwołanie od decyzji I instancji zostało wniesione w terminie, podczas gdy SKO powinno – w związku z brakiem doręczenia decyzji I instancji – stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (które to zaniechanie w oczywisty sposób miało wpływ na wynik postępowania); 2. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., a także w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP przez błędne uznanie przez Sąd I instancji za prawidłowe utrzymanie w mocy decyzji I instancji, pomimo stwierdzenia przez SKO, że została ona wydana w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta z naruszeniem zasady praworządności, zasady budowania zaufania do organów oraz zasady informowania w postępowaniu, które prowadzono w taki sposób (rażąco naruszając zasadę przekonywania i szybkości postępowania), aby nie uwzględnić prawidłowego i kompletnego wniosku spółki o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, wskutek czego doszło do naruszenia słusznego interesu strony oraz nie zastosowano przepisów prawa materialnego, które miały w tej sprawie zastosowanie; 3. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 lit. a Karty Praw Podstawowych przez nieuchylenie przez Sąd I instancji decyzji SKO oraz decyzji I instancji, pomimo stwierdzenia, że zostały wydane z naruszeniem zasady czynnego udziału w postępowaniu przez niewyznaczenie przez Prezydenta i SKO spółce terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i uznanie, że naruszenie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy; 4. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. przez uznanie za słuszne utrzymania w mocy decyzji I instancji przez SKO, pomimo stwierdzenia przez SKO, że decyzja ta została wydana w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta z naruszeniem zasady szybkości postępowania oraz w taki sposób, aby wniosek spółki z 14 maja 2019 r. nie został rozpoznany przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się działka, a której dotyczył wniosek spółki, bowiem w ocenie SKO naruszenie to pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a., a następnie uchylenie zaskarżonej decyzji SKO, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania od organu, którego decyzji dotyczyła skarga, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie – na podstawie art. 179a p.p.s.a. – z uwagi na to, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, skarżąca wniosła o uchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy na rozprawie, a następnie uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Za niezasadny należało uznać zarzut błędnej wykładni art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy COVID-19, art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020 r. (II OPS 6/19, ONSAiWSA 2021, nr 3, poz. 35) wyjaśnił, że art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID- 19 należy traktować jako "przepis szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest również rozróżnienie ograniczenia jawności postępowania od pozbawienia prawa do działania stron i uczestników postępowania sądowoadministracyjnego w celu obrony swoich interesów. Prawo to podczas stanu epidemii mogło być realizowane przez umożliwienie wskazanym wyżej podmiotom zajęcia stanowiska w formie pisemnej. Jak wynika z akt sprawy Przewodniczący Wydział II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarządzeniem z 13 czerwca 2022 r. (sygn. akt II SA/Sz 1132/21) wyznaczył rozpoznanie sprawy w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, wobec braku wyrażenia jednoznacznej woli wszystkich stron do przeprowadzenia rozprawy w trybie zdalnym, zaś pismem z 15 czerwca 2022 r. pełnomocnik skarżącej spółki został poinformowany o możliwości przedłożenia Sądowi ewentualnego dodatkowego stanowiska w sprawie przed wyznaczonym na 17 lipca 2022 r. terminem posiedzenia. Nie sposób też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 14 § 1, art. 107 § 1 pkt 8, art. 109 § 1 oraz art. 391 § 1 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zarzut II. 1.). Należy przypomnieć, że Sąd w zaskarżonym wyroku podzielił stanowisko Kolegium, że doręczenie decyzji organu I instancji w formie tradycyjnej, wbrew wnioskowi pełnomocnika spółki o doręczanie dokumentów w formie elektronicznej, stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które jednak w niniejszej sprawie nie mogło być uznane za podstawę do zakwestionowania skuteczności doręczenia tejże decyzji. Stanowisko to zasługuje na aprobatę. Jeżeli bowiem doszło do doręczenia decyzji w postaci papierowej (nawet wbrew żądaniu strony), to nie można twierdzić, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez k.p.a. sposobów, a tym samym, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego (por. m.in. wyrok NSA z 15.03.2017 r., II GSK 1833/15, LEX nr 2277747). Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku pozostałe zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej (zarzuty II.2., II.3. i II.4.), prowadzące – zdaniem skarżącej kasacyjnie – do naruszenia zasad: praworządności, budowania zaufania do organów oraz zasady informowania w postępowaniu, czynnego udziału strony w postępowaniu oraz szybkości postępowania. Odnosząc się do tych zarzutów należy podkreślić, że Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku słusznie podzielił stanowisko Kolegium, że postępowanie było prowadzone przez organ I instancji w sposób przewlekły z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jednakże w zaistniałych okolicznościach naruszenia te pozostawały bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Poza sporem pozostaje bowiem to, że w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy teren realizacji planowanej inwestycji został objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zmiana stanu prawnoplanistycznego w tym zakresie sprawiła, że prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe, albowiem decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w przypadku braku planu miejscowego na terenie planowanej zabudowy. W tych okolicznościach jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem było wydanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy, W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.