II OZ 812/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 614/24 utrzymujące w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 stycznia 2025 r. o pozostawieniu wniosku D. K.1 o prawo pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K. P., D. K. i D. K.1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 816/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić zażalenie K. P. i D. K..

Postanowieniem z 28 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 614/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprzeciwu D. K. 1 od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 stycznia 2025 r. pozostawiającego wniosek D. K. 1 (dalej jako skarżący) o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K. P. , D. K. i D. K. 1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 816/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia przesłano skarżącemu pismem z 10 kwietnia 2025 r. W piśmie z 10 kwietnia 2025 r. (data nadania 15 kwietnia 2025 r.) D. K. i K. P. wniosły zażalenie na postanowienie z 27.03.2025 r. (powinno być 28.03.2015 r.) w odniesieniu do oddalenia zażalenia na postanowienie MWINB w sprawie pomocy". Wskazały na naruszenie prawa materialnego i błędną interpretację prawa. Ich zdaniem naruszono zasady współżycia społecznego i doszło do utraty zaufania do organów Państwa. Ich zdaniem, sztucznie stworzono naruszenia prawa administracyjnego, które powinno być przypisane A. K. i A. K.1, a nie skarżącym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie K. P. i D. K. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Z racji tego każdy środek odwoławczy (zażalenie/skarga kasacyjna) nie odniesie zamierzonego skutku bowiem jest niedopuszczalny. Ustawodawca w art. 194 § 1 P.p.s.a. przedstawił katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, a w art. 173 § 1 P.p.s.a. wskazał postanowienia, na które przysługuje skarga kasacyjna. Nie ma w tych regulacjach postanowienia Sądu wydanego w związku z rozpatrzeniem sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy z art. 260 § 2 P.p.s.a.. Uznać zatem należało je za niezaskarżalne. Potwierdza to też treść tego ostatniego przepisu wskazując, że Sąd orzeka jako Sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wydanie orzeczenia jako sąd drugiej instancji jest prawomocnym orzeczeniem w zakresie prawa pomocy a wobec tego niedopuszczalne jest kierowanie na takie orzeczenie jakichkolwiek środków odwoławczych. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. art. 178 P.p.s.a., z których wynika, że zażalenie, które jest niedopuszczalne podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie Sąd doręczając odpis postanowienia z dnia 28 marca 2025 r. prawidłowo pouczył skarżącego D. K. 1 o tym, że na postanowienie to nie przysługują środki odwoławcze (k. 26 akt), a mimo to K. P. i D. K. wniosły zażalenie z dnia 10 kwietnia 2025 r. (data nadania 15.04.2025 r.), w którym kwestionują to postanowienie zarzucając Sądowi łamanie przepisów prawa. Argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie wpływa na ocenę, że złożono środek zaskarżenia, który był niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu. Ponadto zażalenie wniesione przez K. P. i D. K. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne z innej przyczyny. Podstawą prawną odrzucenia będzie jednak ten sam art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a. Zażalenie ww. osób złożone w niniejszej sprawie na postanowienie WSA w Warszawie z 28 marca 2025 r. jest niedopuszczalne, ponieważ osoby te nie były adresatami zaskarżonego postanowienia Sądu o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego, którym pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Adresatem tego postanowienia był wyłącznie D. K.1 bowiem to jego wniosek o prawo pomocy był przedmiotem oceny referendarza a następnie Sądu. Należy zauważyć, że niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie odnośnie do zażalenia D. K. i K. P. . W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.