II OZ 935/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 58/25 o odrzuceniu sprzeciwu P. Ż. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 listopada 2024 r. znak WOB.7721.10.2024.JKUR w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 17 marca 2025 r., II SA/Kr 58/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 oraz § 3 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), odrzucił sprzeciw P. Ż. (dalej: skarżący) na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 28 listopada 2024 r. znak WOB.7721.10.2024.JKUR w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przesyłka zawierająca decyzję organu odwoławczego wraz z pouczeniem o prawie i terminie do złożenia sprzeciwu, została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 6 grudnia 2024 r. (k.95 akt adm.). Zatem czternastodniowy termin do złożenia sprzeciwu od decyzji upłynął 20 grudnia 2024 r. Tymczasem, skarżący złożył sprzeciw nadając go u operatora pocztowego w dniu 3 stycznia 2025 r., a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Ponadto, skarżący złożył niepodpisany sprzeciw, a braku tego nie uzupełnił, pomimo wezwania doręczonego mu w dniu 31 stycznia 2025 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie w sytuacji uznania skargi za zasadną od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kosztów postępowania według norm przepisanych. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 64c p.p.s.a. przez zastosowanie. Zdaniem skarżącego postanowienie Sądu I instancji powinno zostać usunięte z obiegu prawnego, gdyż nie zaistniały przesłanki do jego wydania przewidziane w art. 64c p.p.s.a. Skarżący stwierdził również, że pilnuje terminów i zdziwiony jest, że doszło do ich dwukrotnego uchybienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, którą organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści tej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie zaś do art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie odrzucił sprzeciw pomimo dokonania nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd wskazał, że decyzję organu odwoławczego doręczono skarżącemu w dniu 6 grudnia 2024 r. Tymczasem jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego decyzji organu odwoławczego została ona doręczona skarżącemu w dniu 4 grudnia 2024 r. (karta 95 akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga również, że decyzja organu odwoławczego zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, a także o terminie i sposobie jego wniesienia. Okoliczności tych skarżący nie kwestionuje. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął zatem w dniu 18 grudnia 2024 r. Tymczasem sprzeciw został nadany w dniu 3 stycznia 2025 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 64c § 1 p.p.s.a., co uzasadniało jego odrzucenie. Ponadto, w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że sprzeciw nie został podpisany przez skarżącego. Zasadnie zatem Sąd I instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu przez podpisanie go w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia. Powyższe wezwanie skarżący odebrał 31 stycznia 2025 r. i do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie podpisał sprzeciwu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaszły również przesłanki do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, brak było podstaw do przyjęcia, że ocena zawarta w zaskarżonym postanowieniu Sądu I instancji była wadliwą. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w zażaleniu, wskazać należy, że zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Jak wskazano powyżej, sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia tej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia terminowości wniesienia sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, a kontrola tej decyzji mogłaby nastąpić jedynie w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu, a więc z dochowaniem terminu, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.