III SAB/Gd 266/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność sądu odrzucić skargę.

S. R. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w której wskazał, że 3 lutego 2024 r. przesłał do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku e-mail, który dotyczył przestępczej działalności Sądu Rejonowego w Gdańsk-Południe w sprawie [...]. Odmówiono mu ustanowienia pełnomocnika z urzędu, powołania świadków, nie przedstawiono mu materiałów dowodowych na rzekomo popełnione przestępstwo. Od tego czasu wysłał już do Sądu Apelacyjnego wiele e-maili w tej sprawie, lecz nie doczekał się żadnej reakcji – nie ustanowiono mu pełnomocnika z urzędu ani nie powołano świadków. Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w odpowiedzi na skargę podał, że opisane przez skarżącego pismo z dnia 3 lutego 2024 r. nie wpłynęło do Wydziału Wizytacyjnego, a pismo, zawierające skargę na działalność sądu rejonowego, zostałoby przekazane właściwemu prezesowi sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy ich wydania (pkt 4a). Ponadto, w myśl art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powołanych przepisów wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność sądu powszechnego ( sądu rejonowego). Zauważyć zatem należy, że zgodnie z art. 41b § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych ( tj. Dz.U. z 2024r., poz.334 ze zm.) organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu, jest prezes sądu. Ponadto art. 41b §2 zd. 1 w/w ustawy stanowi, że jeżeli skarga lub wniosek dotyczą działalności sądu okręgowego i sądu rejonowego, organem właściwym do rozpatrzenia jest prezes sądu okręgowego. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie rozpatruje skarg dotyczących działalności sądów powszechnych, zatem nie jest też możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność w tego rodzaju sprawach. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesioną przez skarżącego odrzucił.